Een simpele, maar effectieve manier om mee te helpen het leed in de vee-industrie te bestrijden en zelf een stukje bewuster te gaan leven.

De vee-industrie beschouwt dieren niet als de mooie, gevoelige, bewuste wezens die ze zijn, maar als dingen, als producten. Het welzijn van dieren is daar niet van belang. Goedkoop produceren, dat is het doel. En de supermarkten werken hieraan mee, door de prijzen van de aangeboden vleesproducten te bepalen. Hiermee zetten ze de boeren onder druk om nog meer en nog goedkoper te produceren, en dus wordt er nog meer bezuinigd op dierenwelzijn. De Nederlandse overheid bemoeit zich niet met de vee-industrie wegens grote economische belangen.
 

Het leven als kiloknaller
 

Een dier dat de respectloze titel krijgt van Kiloknaller na zijn dood, heeft, behalve veel stress, angst en pijn, tijdens de reis per vrachtwagen en de slacht, een naar bestaan geleidt, waar niemand graag mee zou ruilen.
Moedervarkens bijvoorbeeld, zitten gevangen tussen ijzeren stangen waar ze zich nauwelijks in kunnen bewegen, op een stap naar voren of zijwaarts na. Het doel van haar bestaan is zoveel mogelijk biggen werpen. Dit dier, een van de meest intelligente ter wereld, heeft een grote behoefte aan moederzorg. Ze kan deze echter niet geven aan haar biggen, omdat deze weg worden gehaald en warm worden gehouden onder een lamp. Het varken raakt hier nog meer door gefrustreerd, maar het enige wat zij kan doen om dit te uiten is bijten aan de stangen waar zij tussen leeft.

Onze melkkoeien dienen als doel om zoveel mogelijk melk te produceren, niet voor de jonge kalfjes die ze ieder jaar moet baren en die na een paar dagen al worden verwijderd van hun moeder, maar voor volwassen mensen. De inspanning die dit haar kost staat ongeveer gelijk aan acht uur per dag hardlopen. De ongezonde hoge melkproductie zorgt voor allerlei ziekten bij de koeien en kalfjes. Vrouwelijke kalfjes worden doorgefokt als melkkoe en individueel opgesloten als ze een paar dagen oud zijn, terwijl ze nergens hun zuigbehoefte kwijt kunnen en niet kunnen dartelen zoals ze dat in een weiland zouden doen. De cyclus begint dan opnieuw. Stierkalfjes worden zo snel mogelijk vetgemest en eindigen als kalfsvlees. Het opzettelijk kweken van bloedarmoede bij vleeskalfjes is inmiddels voor de meesten een bekend verhaal.
Vleeskoeien en -stieren worden expres gefokt met afwijkingen, waardoor ze veel pijn en stress ervaren door teveel overgewicht, of doordat de zwangere buiken iedere keer moeten worden opengesneden omdat de kalfjes niet door het natuurlijke geboortekanaal passen.
Veel melkkoeien eindigen alsnog als rundvlees in de supermarkt.

De legbatterij- of kooikip leeft op anderhalve A4 in een gazen hokje. Bij vangst en slacht ervaren ze veel stress en lopen ze botbreuken op. Ook het snavelkappen, om te voorkomen dat ze elkaar kapot pikken, is een zeer pijnlijke handeling. Ze kunnen geen stofbad nemen, niet op een zitstok zitten of op hun nest zitten en ook niet hun vleugels uitslaan. Het daglicht zullen ze nooit aanschouwen. Kuikens worden direct na de geboorte vergast of versnipperd.

Naast deze "bekende" slachtoffers van de vee-industrie, worden er ook konijnen, geiten en andere dieren gefokt. Het leed van al deze dieren is groot en bedoeld om de consument tevreden te stellen met goedkoop vlees in de schappen. Uiteraard betalen de dieren de prijs hiervoor.

Miljoenen dieren gaan in te volle vrachtwagens de grens over. Onze Hollandse biggetjes bijvoorbeeld worden op transport gezet naar verre landen om ergens ver in het buitenland afgemest of geslacht te worden. Hoe dit gebeurt wordt niet gecontroleerd. Vaak worden dieren ook onnodig veel vervoerd. Kalfjes bijvoorbeeld worden door heel Europa getransporteerd om hier in Nederland te worden vetgemest, terwijl terwijl de Nederlandse zuivelindustrie zelf veel kalfjes produceert. Tijdens het transport is er ook geen of nauwelijks controle mogelijk en creperen dieren door vrieskou, hitte, het ontbreken van drinkwater en voedsel, reisziekte, vermoeidheid, stress en het gebrek aan zuurstof doordat er te veel dieren in elkaar zijn geduwd om in de vrachtwagen te passen.

Dan is er nog de verborgen bio-industrie van de vis. Voor kweekvis bestaan geen welzijnsregels. Kort gezegd: men mag vis kweken hoe men wil en doen wat men wil met de vis. Wilde vis kampt al met uitsterven. Diverse organisaties die zich zorgen maken om deze vis en de zee, adviseren om vis met mate te eten en alleen te kopen volgens de VIS-wijzer.
 

Respect versus geld

Respect voor het leven is er niet in de vee-industrie. De consument kan echter wel respect tonen door dierenrechtenorganisaties als Wakker Dier en CIWF te steunen. Wakker Dier is sinds kort een actie gestart die Wakkere Winkelaar heet. Deze digitale folder kun je gratis in je mailbox krijgen als je je e-mailadres opgeeft. Wekelijks krijg je dan een handig overzicht van supermarkten die eens géén kiloknallers, maar diervriendelijkere alternatieven aanbieden. Biologisch vlees en eieren, vleesvervangers en producten met een dier- en milieuvriendelijk keurmerk. Deze gratis folder is een hulpmiddel voor alle mensen die graag bewuster willen inkopen, zonder daarvoor te veel meer te moeten betalen. Hoe meer er biologisch wordt ingekocht, hoe sneller we de wereld van de vee-industrie kunnen veranderen, hoe sneller de dieren een waardiger bestaan krijgen. En dat is wat we allemaal willen, als het leven je lief is.

Volg mij op:
Twitter: @jesgriekspoor
LinkedIn: http://nl.linkedin.com/in/jessicagriekspoor2010

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.