Gisteren was een euforische dag voor mij. Niet alleen maakte ik bekend dat ik verslaafd ben aan schrijven, maar er is mij gisteren nog veel meer overkomen.

De ochtend.
Gisteren ochtend begon het eigenlijk net als elke ochtend. Een doorsnee dag in huize de Jong. Om kwart voor zeven ging de wekker van mijn lief. Ze heeft hem twee keer uitgelachen en toen maakten we samen afspraken wie de fles ging maken van de “benjamin” van dit drukke gezinnetje. Ik gaf de kleine meid de fles en daarna werden de andere soldaten gewekt. Het appel was om exact 07.30 uur, beneden bij de ontbijttafel. Er werd van alle soldaten verwacht dat ze in uniform, gewassen en ‘tandengepoetst’ aan tafel traden. Na hier en daar wat chagrijnige ochtendrimpels te zien verdwijnen bracht een heerlijke kop zelfgemaakte cappuccino mij op gang.

School.
Na het ontbijt keek ik mijn twee trouwe viervoeters aan, die als één van de weinigen in het gezin, mijn lichaamstaal volledig begrijpen. Kinderen hebben nu eenmaal meer motivatie nodig. Zoons hebben naast motivatie ook nog eens gezag nodig. Krijgen ze dat niet, dan zullen ze proberen zelf het roer in handen te nemen. Dat werd helaas weer mopperen dus. Uiteindelijk kwam de hele bende van in totaal acht aardwezens in beweging. We propten ons door de voordeur naar buiten en het zooitje sloeg op hol in de richting van school. Ik geniet van deze momenten, heerlijk met zijn allen naar school lopen. De hondjes mee, kinderwagen mee en even tijd maken voor een ondeugende blik naar mijn lief, die het spelletje elke dag weer met me mee speelt.

Thuis.
Op de terugweg nog even een poepje hier en een plasje daar, en mijn spijsvertering werd ook opgewekt. Wat kunnen honden toch zenuwachtig zijn als ze ‘moeten’. Thuisgekomen namen we de achtergelaten ochtendchaos even in ons op en na een sanitaire stop staken we even gezamenlijk de handen uit de mouwen om de boel op te ruimen. Uiteindelijk was er nog even tijd om mijn tweedehands laptopje aan te zwengelen en eindelijk te gaan doen waar ik al maanden op heb gewacht. Ik heb mijn manuscript nog eens doorgescand, voor de zoveelste keer, en ik heb het op mail gezet naar de drukker, samen met de gegevens door de cover. “Die druk op de knop was zéér gevoelig! Wat was dat spannend!” Misschien heeft dit er wel voor gezorgd dat ik eindelijk onderkende dat ik toch zo verslaafd ben geworden aan schrijven.

Wedding.
Even later kreeg ik een mail terug van drukkerij Wedding dat het manuscript was ontvangen. De cover zou ook wel goed komen. Ik moest nog wat kleine aanpassingen doen omdat anders de tekst hier en daar niet zo mooi uit zou komen, maar het eindresultaat maakte mij geweldig enthousiast. Het resultaat? “Daar moet ik toch gewoon op wachten!!! Nu komt toch ook mijn ongeduld om de hoek kijken!!! Wat is dit spannend!!!” Het resultaat? Dat zie je hieronder.

Leeg.
Gisteren was mijn hoofd leeg na het schrijven van mijn “bekentenis”. Wat was dat heerlijk en wat heb ik genoten van de reacties van de lezers. Mijn lief gaf mij de deksel op de neus en zei: “Zou jij dat kunnen? Veertig dagen zonder XEAD?” Je kunt je voorstellen wat die vraag met me deed. Natuurlijk had ik dit verwacht. Ze is zelf ook een trouwe volger, de trouwste van allemaal zou je kunnen zeggen. Zij bestookt me met sms’jes als ik van plan ben om weer een hoofdstuk van “de zwoele zomeravond” te schrijven. Ze is net zo nieuwsgierig als jullie en ikzelf bij elkaar. Het doet me deugd dat ze me zo steunt en dat ze me zo heeft gestimuleerd om dit door te zetten. Zonder haar medewerking was dit allemaal niet mogelijk geweest.

Samen.
Zonder steun en meeleven had ik geen boek kunnen verwezenlijken. Zonder lezers had ik misschien niet eens doorgeschreven. Natuurlijk is xead mijn eigen ontdekking geweest, en niet van mijn lief of van een ander. Toch was dit snel doorgebloeid wanneer niemand mij had gestimuleerd of gemotiveerd, verder te gaan. Ik heb in mijn korte leven vele tegenslagen gekend. Langzaamaan ben ik zelf aan het opkrabbelen en ik neem daar graag iedereen in mee. Mijn tactiek in het leven is ook om door anderen positief te bekrachtigen, mezelf verder te laten komen, en vooruit te gaan.

Feedback.
De bestellingen voor mijn boek druppelen langzaam binnen. Volgende maand, 23 november, begin ik met het verzenden en afleveren van de eerste boeken. Zij ontvangen een gesigneerd exemplaar. Ik ben zo ontzettend benieuwd! Zo nieuwsgierig wat de lezers er van gaan vinden! Mijn lief heeft alles gelezen natuurlijk, en zij gaf mij als feedback dat “haar bloed kookte” bij de ontknoping en de romantiek is te proeven in het slot! Ik ben zo ontzettend benieuwd wat de feedback zal zijn van lezers die het nog moeten lezen! Is dat wat schrijvers drijft? Is dat wat ik nooit heb gerespecteerd door slechts drie boeken te lezen in mijn leven? Wie weet!

Gegroet Sjoerd de Jong

http://www.sjoerdjong.nl
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.