Of is het gebruiken? Het zal toch ergens voor gediend hebben

Waarom nonnen als pinguins lopen en paters een zak dragen

Ach, ze werd bevrucht uit een verkrachting en verloor haar maagdelijkheid een tikkie te vroeg. Misschien was het haar oogopslag geweest, misschien enkel haar lach. Schande was er altijd al over haar gesproken, dus de totale afzondering van de mannenwereld die zij zo slecht maakte, leek niet eens zo'n straf. Daarbij... de zusters hadden schijnbaar het vermogen haar de heiligheid van de maagdelijkheid bij te brengen en nog wel door haar tot na het zingen in de kerk te houden.
Of....?

Zuster Catherina

was niets meer dan een schuifelende pinguin met harde trekken rond haar mond. Wanneer ze sprak kende haar stem enkel disciplinaire monotone toonhoogtes en in die maat sjokte ze de uren van de dag door.
Op elk tijdstip een handeling, zonder een pas uit de lijn. Geen vreugde viel er te ontdekken. Wellicht waren het haar opvatting over de invulling van leven en stond vreugde op dezelfde trede als satan.
Het was ook altijd satan die in haar geweest was en nog huisde. Waarom anders zou haar maagdelijkheid ontnomen zijn?

Zij moest geredt worden, uit de handen getrokken worden van het kwaad,want enkel dan zou ze door het oog van de naald kunnen kruipen, en was het niet de kameel die haar dan nog voor zou gaan?

Jongens waren er niet, althans niet dichtbij. Ergens moesten zij verblijven, al dienend onder het toeziend oog van de paters. De paters die zij een enkele keer zag.
Krom gebogen onder het monnikenwerk betraden zij het klooster en handelden zakelijk de zaakjes af waar zij allen geen getuige van mochten zijn.

Misstap

Was was er altijd. Geen dag dat deze af was en hoewel ze het monnikenwerk vond, was er geen haar onder het zwart die er overnadacht de was voor af te laten.
Werken was het motto en werk was er altijd. Behalve dan de zondag, dan bleef het werk liggen en werd er gerust, al begreep ze nog altijd de definitie van rust niet. De dag had sinds haar verblijf nog altijd vol gestaan met verplichtigen.
Dikwijls miste ze haar oude leven, of in elk geval de vrijheid die dat leven had gekend.
Satanistisch of niet, het had zijn charme gehad, maar nu voelde het alsof er elke dag meer uit haar gezogen werd bij passages die gehersenspoeld de lijn uit zouden stippelen die zij dan straks in zwart-wit bewandelen mocht.

Stap voor stap voor misstap, want als je dacht dat de zusters de weg inmiddels kende, had je het mis. De misstappen werden veelvoudig gemaakt en zuster Cahtarina straften ook hen.
Het was dan ook moeilijk te begrijpen dat een deel van hen vrijwillig gekozen had voor hun grote liefde.

Maar wat was liefde?

Liefde was niet meer dan een vormloos woord. Liefde diende je te kneden tot een overeenkomstig geheel. Gelijk aan twee.
Nee, ze was niet ongelovig. Geloven deed zij oprecht, maar ze kon maar niet begrijpen dat er nergens in het klooster tast- of hoorbare liefde in juiste toonaarde de harten kuste.

''...Deze maand drie bevallingen'' werd haar mijmering opeens ruw onderbroken. Het was overduidelijk de harde stem van zuster Catherina.
''Allen geadopteerd?'' klonk een mannenstem vragend.
''Uiteraard, we hebben met zorg...'' Er volgde een reeks woorden die zo typerend waren voor zuster Catherina. Doordachtte woorden met een toekomstvisie eraan vast die je naar de keel greep.
God, wat miste ze dan haar kind. Ook haar kind was ontnomen. Immers...een kind had recht op de liefde, de opvoeding en de kennis van de Heer. Zij, door satan bezeten zou de wereld voeden met kwaad en kwaad...dat was dat vermenigvuldigen zou.
Ja, niets was ze waard.
Ze haalde diep adem en liet deze adem haar ruimte domineren zodat de harde stem van zuster Catherina weg zou ebben en enkel nog gehoord zou woorden door Pater Jan, maar zoals alles wat ze hoopte bij zuster Catherina was ook dit hopen tegen beter weten in.
Er viel niets te bedenken dat de stem van zuster Catherina kon overtreffen. De overtreffende trap was zij...zij die als spil het klooster draaiende hield.

Haten mocht je niet en ze moest wel slecht zijn om dat gevoel toch af en toe te voelen. Misschien dan toch dat ze op de juiste plek zat en zou er ooit wel eens iets goeds uit haar vloeien, maar dan enkel als God haar bij de hand wilde nemen en hoelang zou dat nog duren?

Vreemde geluiden drongen haar trommelvliezen in en verwonderd omdat er dan toch iets was wat de stem van zuster Catherina kon laten wegsterven, luisterde ze verbaasd naar de geluiden, omdat zij deze niet thuis kon brengen.
Instinctief bleef ze roerloos bij de lakens staan en zocht met haar ogen naar de plek waarvandaan de geluiden komen moesten.

De zak van de pater

Het was hetzelfde instinct dat haar gelaat zo wit als een laken liet wegtrekken. Haar hartslag nam in snelheid toe en het moest wel hoorbaar zijn...maar nee. Ze leek onzichtbaar. Zou het haar dan ook lukken om onzichtbaar te verdwijnen voor het zicht haar wel in de schijnwerpers zette?
Zonder zich te verroeren liet ze haar ogen door de ruimte heengaan. Op zoek naar beschutting in een situatie die te slecht waren voor woorden. Of was dat haar eigen gedachte? Hij overtrad geen regel. Hij bleef trouw. Trouw aan de hand.
Welke hand?

Ze dwong zichzelf die vragen te bewaren voor later. Verstoppen had meer prioriteit, maar waar... Waar o waar?
Toch maar door de knieeen? De tafel waarachter ze stond was weliswaar open aan de onderkant, maar allicht dat ze dan toch minder opviel.
Was het ook maar mogelijk om daar een zekere doofheid te grijpen of zelfs de stem van zuster Catherina weer te horen, want wat ze hoorde was niet prettig.
Zacht liet ze zich door haar knieen gaan, steeds verder en verder, totdat...
Ze kon een uitroep van pijn niet onderdrukken toen haar knie een uitsteeksel van de tafel raakte.

Uitgedaagd

Wit. Witter. Witst. Hoeveel witheid kon je afroepen, naast de witte lakens, de overweldigende pijn in haar knie of de totale schrik van haar zichtbaarheid. Witheid...hoe ironisch als je je bedacht dat deze gelijkgetrokken werd met reinheid - maagdelijkheid en het pure schoon.
En hoe wrang of wreed om in die ontzetting de schrik weg te zien glijden op het opeens niet meer zo uitgestreken gezicht van Pater Jan, waarvan zij het hoogtepunt had gesneden onder zijn lange gewaad.

Viel wit wel te overtreffen als je ook niet met dezelfde maten meten mocht.
Geen enkele schrik was erger of nog erger. Ze waren even heftig en daar en hij....
Hij was een man en zij...zij tartte een mannelijkheid of in elk geval iets menselijks.

Als een non

Het was niet hij die had gefaald. Het was zij, die hem iets ontnomen had waarvoor hij trouw had afgelegd en zij waren het die geloofden. Die hele dagdelen in gebed gingen om vergiffinis te vragen, terwijl zij...zij enkel maar blij kon zijn met het zwart dat haar ruim bedekte...want ze zou het nodig hebben.
En de pijn... ach...als non schuifelde zij de opeens nog veel striktere lijnen voort.