Iedereen kent het sprookje Doornroosje wel. Oorspronkelijk heette zij: “La Belle au bois dormant”, oftewel: “Sleeping beauty”. Maar waarom toch die naam? Waarom Doornroosje?

Angst.
Wat moet dat toch een angst oproepen bij kinderen. Kinderen geloven alles wat er gezegd wordt. Zo geloven kleine kinderen nog in sprookjes. Geweldig zou je zeggen, maar wat nou als kinderen echt gaan geloven dat, als je jezelf aan een doorn prikt, je honderd jaar gaat slapen? Daar hebben we niet over nagedacht. En die gebroeders Grimm, die het sprookje dan ooit bedacht zouden hebben? Volgens mij wilden ze kinderen alleen maar bang maken. Wat een vreselijk idee, dat je honderd jaar gaat slapen van een prikje in je vingers!

Leuk.
Toch blijven kinderen het leuk vinden om naar deze sprookjes te luisteren. Is het dan misschien een soort verwerking van angsten die in een kind omgaan? Is het misschien een manier van lessen in goed en kwaad krijgen? Als je een Disneyfilm bekijkt, zul je altijd zien dat er verschillende rollen in een verhaal meespelen. Zo is er altijd een “goeie” een “slechterik”. De goeie moet het altijd opnemen tegen duistere krachten. Vaak is er dan een vriendje, of meerdere vriendjes die de goeie op een of andere manier gaat helpen. Dit waren vaak mijn favoriete spelers in een filmpje.

Zoals?
Ken je Timon en Pumba nog? Die waren toch hartstikke leuk? Vooral de Nederlandse versie van de film tovert nog steeds een lach op mijn gezicht. En wat dacht je van die kleine Gepetto in Pinokkio? Die gaf altijd wijze raad, en liet zich moeilijk meeslepen in het slechte gedrag van de boze circusbaas. In Sneeuwitje en de zeven dwergen, had ze er zelfs zeven om het op te nemen tegen de boze stiefmoeder die zich transformeerde in een heks.

En Doornroosje dan?
Assepoester: Walt Disney tekende een hele familie muizen en een hoop vogeltjes. Die hielpen haar zelfs met het maken van haar jurk. En Doornroosje? Wie had Doornroosje? Die had drie feeën en een uil en wat andere dieren uit het bos. Toch blijf ik Doornroosje vreemd vinden. Waarom moest ze zichzelf prikken aan een spinnewiel? Ze werd vervloekt, al bij haar geboorte. Ze hadden een dertiende fee, hoe bedenk je het? Die fee hadden vader en moeder maar niet uitgenodigd, want ze hadden een bordje te weinig. Vader en moeder hebben heel het leven van Doornroosje in angst geleefd voor een spinnewiel. Die eigenwijze Doornroosje zelf ging op haar zestiende verjaardag op onderzoek uit. Ze kon het niet laten om overal te zoeken naar, juist datgene waar ouders zo bang voor waren.

Lampje?
Als ik dit zo aan het schrijven ben, gaat er bij mij een lampje branden. De boodschap achter Doornroosje is simpelweg, het loslaten van een puberdochter. Ouders kunnen hun kinderen, hun leven lang in een glazen kooitje blijven beschermen, maar dat gaat niet voor alle gevaren. Zo is dat ook overkomen bij deze ouders. Het maakt niet uit waar je je puberdochter of zoon voor wil beschermen, want vroeg of laat, zullen ze toch oog in oog staan met juist dát gevaar waar je als ouder zo bang voor bent.

Bespreekbaar.
Ouders, maak je angsten gewoon bespreekbaar. Je puberdochter of zoon begint te denken, echt waar! Dat had je niet gedacht hé? Ze gaan zelf bedenken wat er kan gebeuren als ze bepaalde keuzes gaan maken. Als jij als ouder die keuze alvast maakt, krijg je een kind dat niet meer hoeft te denken. Het gevolg is dat ze er vanuit gaan dat jij als ouder alles voor hen doet. Het gevolg kan ook zijn dat je kind het tegenovergestelde gaat doen en precies datgene gaat doen wat jij niet wilt zien. Dit laatste type puber is eigenlijk het meest opvallende. Deze kinderen ontsporen vaak. Ze komen in de problemen. Ze gaan allerlei soorten gevaar tegemoet waar je als ouder zijnde alleen maar wakker van ligt.

Trots.
Ouders zijn dan vaak te lang trots om hulp te zoeken, of om eerlijk te zijn tegen hun kinderen. Dit maakt de relatie met je kind kapot. Je raakt je kind kwijt en je stelt je kind teleur door niet meer present te zijn voor al hun problemen. Jazeker, je kind heeft problemen genoeg in zijn of haar puberteit! Je kind leert namelijk keuzes maken, zoals ik al eerder zei. Juist in die keuzes moeten ze begeleid worden, ook al zeggen ze dat ze dat niet willen! Een vorm van gesprek is vaak de enige manier. Stel je open voor het te laat is! Geniet van die mooie ontwikkeling die puberteit heet! Je kind maakt het maar één keer mee!

Dus, voor je kind zich prikt aan een doorn en je je kind al bij zijn geboorte Doornroosje gaat noemen, bedenk goed wat de gevolgen kunnen zijn ;-)

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.