Je hoort het mensen zo vaak zeggen: die kerel is niet goed voor haar, waarom gaat ze niet weg? Wanneer een vrouw mishandeld werd: waarom is ze niet eerder bij hem weggegaan? Het antwoord hierop: ik heb echt geen flauw idee! Er is niet 1 reden. Er zijn heel veel redenen.

Het begin

Ik kwam hem tegen na een avondje stappen. Ik kende hem al jaren van gezicht, omdat hij ergens gewerkt heeft waar ik regelmatig kwam. Nadat we met elkaar aan de praat raakten besloten we met een paar mensen thuis nog een kopje koffie te doen. Ik zelf was al een behoorlijke tijd vrijgezel en op zich was ik niet eens echt op zoek. Maar na dat koffie avontuurtje besloten we elkaar te bellen en vaker met elkaar af te spreken. In gesprekken klikte het. Hij was qua uiterlijk niet het type waar ik zo snel op zou vallen. Maar ja, ik dacht: laat ik nou eens niet voor het uiterlijk gaan, want dat loopt meestal fout af. (wist ik veel dat dit de ergste fout was die ik ooit had kunnen maken!).

Ik ben nooit verliefd geweest

We konden goed met elkaar praten, konden met elkaar lachen en ik voelde me erg op mijn gemak bij hem. Maar het gekke van alles is : Ik ben nooit echt verliefd op hem geweest. Maar doordat ik me zo op mijn gemak voelde en ik het zo goed met hem kon vinden, dacht ik na een tijd dat ik wel van hem hield. In eerste instantie leek deze relatie precies wat ik nodig had. Ik was al een behoorlijke tijd vrijgezel geweest en na een hele periode van onafgebroken uitgaan en feesten was ik wel toe aan wat rust. Ik zat in die periode nog in de ziektewet, was inmiddels afgekeurd en ik was bezig met een reïntegratietraject. Inmiddels was ik al een tijdje gestopt met blowen en ik vond van mezelf dat ik wel goed bezig was. Ik dacht dus in deze relatie mijn rust wel te kunnen vinden. In eerste instantie leek dat ook wel zo. Maar al na een paar maanden werden de eerste scheurtjes binnen de relatie al zichtbaar.

Hij bleek toch wel behoorlijk wat alcohol te nuttigen en hij kon daar toch best vervelend van worden. Met regelmaat bleef hij na zijn werk op kantoor hangen met zijn “baas” en samen gingen ze dan gezellig naborrelen. Het naborrelen bleef niet bij één drankje. Op zo’n avond dronken ze met zijn tweeën met gemak een fles wiskey leeg of twee. In zijn dronken toestand kon hij heel gemeen en vervelend worden. Hij ging dan zomaar discussies aan over niks en zei vervolgens hele gemene dingen. Ik stond er toen nog helemaal niet bij stil dat dit eigenlijk al voortekenen waren van een destructieve relatie.

Niks aan mij was goed

Na een aantal maanden begonnen de discussies tussen hem en mij toe te nemen. Hij vond mijn kennissenkring te min, vond tevens ook mijn vertrouwde stamcafé en iedereen die daar kwam niet goed genoeg. Ik was te veel aangekomen en dus in zijn ogen te dik. Daarnaast waren mijn meubels en inrichting van mijn eigen appartement ook niet goed genoeg, want dat was geen design en hij hield niet van hout en tweedehandse meubels. Eigenlijk heeft hij in een bepaalde periode zo’n beetje alles wat in mijn leven speelde afgekraakt. Na verloop van tijd kreeg ik met regelmaat het verwijt dat hij dacht dat wanneer ik mijn leven op een rijtje zou krijgen, ik er vandoor zou gaan. Met andere woorden, dat ik hem dus gebruikte om beter te worden. Terwijl ik me van geen kwaad bewust was! Het is nooit in me opgekomen om hem doelbewust te gebruiken om er beter van te worden. Het enige wat ik wilde was rust in mijn leven.

Het was allemaal zo dubbel

Mijn relatie met hem was eigenlijk heel dubbel. Aan de ene kant konden we het zo goed met elkaar vinden, deden we leuke dingen samen en hadden we vaak echt lol. Maar in zijn dronken buien kwamen al zijn frustraties, angsten en onzekerheden naar boven. Hij ging doelbewust ruzie met me maken en na een tijdje bleef het ook niet alleen bij woorden. Eigenlijk heeft hij me continu heel respectloos en neerbuigend behandeld, ook in zijn nuchtere toestand.

Op seksueel gebied vernederde hij me ook. Vaak deed ik het dan maar met tegenzin. Wanneer iemand je zo neerbuigend behandeld verdwijnt je zin vanzelf. Wat bij hem nog meer frustraties opleverde. We belandden dus in een cirkel die in die 2,5 jaar alleen maar erger werd. Voor de buitenwereld leek het allemaal ideaal. Hij was een nette vent, intelligent, had alles goed voor elkaar, maar de meeste mensen hadden er geen idee van hoe hij als een blad aan een boom ineens om kon slaan.  Zoals ik daarnet al zei, de ruzies bleven uiteindelijk ook niet bij woorden. Het verloop hiervan ging heel subtiel. Ik heb vroeger altijd gegild dat ik nooit begreep dat vrouwen bij een man blijven als die hen lichamelijk of geestelijk pijn doen. Zoals mijn moeder 8 jaar bij mijn ex-stiefvader is gebleven.  Nou, achteraf gezien, begrijp ik het wel, want het gaat gewoon heel geleidelijk en heel subtiel. Het begint met woorden, dan komt het subtiele duwtje. Dat duwtje wordt een por en ga zo maar door.  Ik zag het in eerste instantie echt niet!

Ook kwam het soms wel eens voor dat hij me in mijn onderbroek buiten in de hal  van de flat zette als hij ’s nachts zijn zin niet kreeg. Aan het einde heeft hij me wel eens wakker gemaakt met een enorme klap op mijn hoofd. Gewoon zomaar. Het ging van kwaad tot erger. In die jaren zijn er veel dingen gebeurd die echt niet goed te praten zijn. En ik vertelde bijna niemand iets.

Ik ben nooit weggegaan, tot die bewuste dag

Ik voelde me afhankelijk van hem en ik wist niet of ik het alleen zou redden. Terwijl ik me altijd alleen had gered. En dit terwijl ik gewoon nog steeds mijn eigen appartement had. Hoe raar kan het zijn? Op een bepaalde manier had hij me ook zekerheid gegeven. Ik wilde niet weer alleen achterblijven. Inmiddels zag ik de meeste van mijn eigen vrienden niet meer. Had met bijna niemand nog contact. En bleef hopen dat hij zou veranderen. Het goedpraten van: hij heeft ook zijn goede kanten en hij kan ook zo lief zijn deden mij de das om. Ik stapte in diezelfde valkuil zoals zoveel vrouwen.

We hebben zelfs op het punt gestaan een huis te gaan kopen. Maar op het moment dat  we naar huizen gingen kijken en echt plannen aan het maken waren, werd ik bang. Ik stelde het uit. Een paar weken later hadden we ruzie gehad in het café en toen wij eenmaal samen thuis waren wilde hij ineens sex. Hij pakte me vast en ik zei dat ik niet wilde. Vervolgens werd hij boos en pakte me zo hard vast dat ik geen kant op kon en ging op me liggen. Op het moment dat hij zei: “als ik dat wil dan doe ik het toch”, ging er bij mij een lampje uit. Ik begon me los te rukken en te krijsen, waarna hij enorm kwaad werd en me zo hard als hij kon met zijn vuist tegen mijn bovenbeen sloeg. Ik werd zo ontzettend kwaad dat ik niet eens weet wat er daarna precies gebeurde.  Ik weet alleen dat ik won en dat hij uiteindelijk op bed is gaan liggen en dat ik op de bank in slaap ben gevallen. De volgende dag heb ik die definitieve knoop doorgehakt. Ik wist dat als ik nu niet bij hem weg zou gaan dit een keer volledig uit de hand zou gaan lopen. Het subtiele duwtje in mijn zij was nu uitgegroeid naar een klap op mijn hoofd en een stomp op mijn bovenbeen. Ik wist dat als ik bij hem bleef ik de volgende keer waarschijnlijk een stomp op mijn gezicht zou gaan krijgen. Daarnaast was de kans dat hij me toch ooit tegen mijn zin in zou nemen ook aanwezig. Dit was voor mij de druppel. De druppel die ik nodig had om voor mezelf op te komen.

Dus als je, je afvraagt waarom mensen niet weggaan bij zo iemand: hier is geen 1 specifiek antwoord op. Het is een samenloop van heel veel dingen. Het belangrijkste probleem is denk ik : onzekerheid. 1 ding weet ik nu wel: dit zal mij nimmer meer overkomen!

(* dit zijn kleine passages uit mijn boek, die ik ooit nog hoop uit te kunnen brengen, als ik het durf. Daarom hoor ik graag jullie reacties, zodat ik kan kijken of het de moeite waard zal zijn het door te zetten)

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.