De ochtend verliest haar schoonheid als ik merk dat het lot me bedriegt. Het lot. Een woord om enkel te vervloeken.

Het verhaal begint hier.

Het duistere gevoel maakt zich briesend in me los. Ik zal altijd in de schaduw van mijn moeder staan. Dan vraag ik me af wat haar verhaal is. Ik heb het gevoel dat ik in haar voetstappen treed. Zou de liefde mijn misstap worden?

Langzaam volg ik haar door de tuin. Er is geen weg terug, dreunt het door mijn hoofd. Geen weg terug. Weg terug. Terug. Klinkt de echo van mijn gedachten. Ik stap het huis weer binnen. Langs de plaats waar ik vannacht Aykan zag. Ik sta een moment stil op de drempel waar hij me overheen gedragen heeft. Alleen droeg hij me naar buiten en niet naar binnen. Ik slik. Misschien zal ik hem nooit weerzien, denk ik. Nooit weerzien. Weerzien. Mijn moeder gaat me voor naar mijn kamer. De kamer die niet meer mijn kamer zal zijn. Het was jaren helemaal mijn plekje, waar ik rustig kon zitten. Het plekje waar ik na kon denken en me veilig voelde. Als ik nu naar buiten ga, is dat de laatste keer dat ik mijn kamer verlaat. Wanneer ik terugkom, zal niets meer hetzelfde zijn.

Mijn trouwtuniek hangt over de ligbank.

Helemaal uitgespreid. Hij is wel mooi. Een zachte, lichte kleur en prachtig bewerkt. Toch wil ik hem niet aan. Ik voel me slap worden in mijn benen. De dag die de mooiste dag van mijn leven zou moeten zijn, zal de zwartste dag van mijn leven worden. Ik voel altijd wanneer het ongeluk boven mijn hoofd hangt. Ook nu heb ik dat gevoel. Ik zou willen dat ik me af kon sluiten voor alles wat om me heen gebeurt. Voor alles wat met mij gebeurt. Een traan ontglipt aan mijn oog. Voor de zoveelste keer vraag ik mezelf af waarom. Waarom moet dit alles mij overkomen? Waarom niet een ander? Waarom is Aykan niet gekomen? Waarom.. waarom.. waarom. Een eindeloze stroom aan vragen die blijven kolken en onoplosbaar zijn. Plotseling staat mijn moeder weer voor me.

Ze ziet de traan in mijn oog, glimlacht.

Ik voel me verkillen, wanneer ik besef dat ze geen benul heeft van de reden van die traan. Maia. Vroeger kon ik alles delen met mijn moeder. Ze speelde met me, maakte tijd voor me vrij. Maar de laatste jaren zijn we uit elkaar gegroeid. Ik denk dat ze niet beseft hoe slecht ze me kent. De dag is pas net begonnen en ik zie hoe de zon haar stralen uitbreidt. Steeds verder en verder. Alsof ze lacht. Een glimlach die steeds breder wordt en uitmondt in een kwaadaardige grijns. Ik huiver. Maia kijkt me bevreemd aan. “Zenuwen.” fluister ik. Mijn geheim moet van mij blijven. Een glimlach van herkenning glijdt over haar gezicht.

Ik kleed me uit.

Dan laat ik langzaam de tuniek over mijn hoofd glijden. Ik ril wanneer de stof langs mijn huid dwarrelt en glad over mijn heupen valt. Ik kan mijn verdriet nu al bijna niet meer dragen. Maia’s goedkeurende glimlach brandt op mijn netvlies. De zon is te fel wanneer ik naar buiten stap. Een moment staar ik in naar het licht.

Zou dit mijn leven worden?

Word fan

Laat een reactie achter

-0

tipgever83 schreef op 07 Feb 2012 om 18:12

dikke duim erbij van een fan voor je artikel !

-0

Weltevree schreef op 07 Feb 2012 om 18:15

Komt het vervolg snel? Meid, wat kun jij meeslepend schrijven...

-0

Rose_love schreef op 07 Feb 2012 om 18:15

Thanks, Tipgever!

-0

Rose_love schreef op 07 Feb 2012 om 18:16

Lieve Dora, ik zal mijn best doen :) Nu duurde het wel even, ga proberen snel verder te schrijven! Dankjewel!

-0

claire001 schreef op 07 Feb 2012 om 18:20

heel mooi ben benieuwd naar het vervolg

-0

Ingrid2 schreef op 07 Feb 2012 om 18:22

Heerlijk, heerlijk, heerlijk wat een verwennerij is dit weer. En omdat je elk deel een andere titel geeft is het telkens weer een verrassing. Prachtig Rose!

-0