Tienerdroom en WAARGEBEURDE VERHALEN Nog nooit had ik een krantenartikel geschreven, laat staan dat er iets in de krant werd gepubliceerd van mij, de ooit ingezonden brief daargelaten. De directeur van de bank waarover het ging, belde mij diezelfde dag hoogst persoonlijk op, om te reageren om mijn schrijven. De krantenboodschap was aangekomen, maar het zou nog tot 2008 duren voordat mijn journalistieke tienerdroom vervuld werd.

Op deze foto: Nikita, dochter van Christel Cosijn

Als tiener leek het me wel wat om reporter te worden

Als tiener leek het me wel wat om reporter te worden, maar ik zag er tegenop om anderen te overvallen met een microfoon of fotocamera, en liet dat idee varen. Maar hoe was mijn leven gelopen als iemand me toen had verteld dat er naast dagjournalistiek nog een ander soort journalistiek bestaat? Van nieuws met een langere houdbaarheidsdatum dan 1 dag of uur, had ik toen nog nooit gehoord. Maar tegenwoordig is nieuwswaarde een begrip. We hoeven maar naar twitter, Facebook en zelfs Xead.nl te kijken en je ziet dat per seconde jouw eigen nieuws overspoeld wordt met nog veel interessanter nieuws van anderen. Soms duizelt al die informatie me zo dat ik blokkeer, andere keren raak ik er juist door geïnspireerd en zet het me in beweging.  Mijn bewegingen bestonden voor 2007 voornamelijk uit schilderijen. Abstracten en portretten. Dat trok de aandacht van Richelle.

Abstract door Christel Cosijn

 Mijn eerste artikel

Toen ik eind 2007 Richelle van den Dungen Gronovius leerde kennen, werd ik door haar uitgenodigd om samen voor de krant te gaan schrijven. Als hobby..Ze vond dat ik me niet alleen in beeld maar ook in woord moest gaan uitdrukken.De vraag 'Hoe kom ik aan nieuwsonderwerpen die iets toevoegen aan de al bestaande nieuwsstroom?' hield me behoorlijk uit mijn slaap. Al snel ontdekte ik dat het niet lag bij het onderwerp en of er al over was geschreven, maar bij de schrijver zelf. Net als bij schilderen maakt het niets uit hoevaak een appel al is geschilderd, maar hoe jij hem schildert. Als schrijver heb je namelijk  ‘the point of view’, het uitzicht dat je de lezer biedt op een onderwerp of persoon, wat niet mag worden verward met het geven van een eigen mening. Het is meer een filter, een ander standpunt van waaruit je iets of iemand belicht. Keer op keer een uitdaging.

Anton Veldkamp als oude indiaan door Christel Cosijn

De kik van het publiceren

Anno eind 2011 blader ik met gepaste trots door ons stapeltje middenpagina-artikelen ofwel MIPA’s, die we samen schreven voor het Antilliaans Dagblad. Het ene jaar was vruchtbaarder dan het andere, maar elk verhaal met passie geschreven en elke foto met zorg gemaakt, want onze verhalen moeten gezichten krijgen.

Model Richelle van den Dungen Gronovius, fotografie Christel Cosijn

en fotograferen werd een nieuwe hobby

Richelle maakt zelf onze websites en kijkt regelmatig op de statistieken hoe vaak een artikel wordt bekeken of gedownload, want vlak na publicatie in het AD zet zij het stuk online (www.bigbangexpress.com). Zo constateert zij dat bezoekers, ook lang nadat het artikel werd geplaatst, nog steeds belangstelling tonen in onze achtergrondartikelen.Er zijn artikelen die me nog steeds persoonlijk  raken, omdat ze me terugbrengen naar de bijzondere ontmoetingen met de mensen achter de verhalen.

Ons concept is schrijven

over wat ons raakt 

Over kunst en cultuur

en de gewone mens

...groot en klein
 

Mensen lezen graag waargebeurde verhalen en omdat Xead.nl een groot bereik heeft, wil ik een aantal van onze artikelen gaan plaatsen onder het kopje WAARGEBEURD. Artikelen die nooit in Nederlandse kranten hebben gestaan en die je al lezend meenemen naar Bonaire en Aruba.

Miss Bonaire tijdens de benefit Fashionshow van Hippie Chique

Xaed.nl als podium voor waargebeurde verhalen?

 Het schrijven is me niet aan komen waaien. Per artikel ben ik al snel bijna een week bezig, soms zelfs langer. Er moet op zoveel zaken worden gelet. Daarom ben ik extra blij met alle  hulp die ik kan krijgen en ook dat ik het niet alleen hoef te doen. Wanneer ik nu oude artikelen overlees zie ik wel dat het anders had gekund. Maar oefening baart kunst, dus we gaan gewoon door met leren schrijven, want dat is een never ending story.

Als laatste artikel van 2008, het jaar waarin we begonnen met schrijven, zie ik ineens Verloren Kerstkind staan. Met dit hartverscheurende verhaal, van een jonge moeder die op kerstdag het vreselijkste meemaakt wat een moeder mee kan maken, wil ik beginnen om een aantal van onze artikelen, met name die met een langere houdbaarheidsdatum, opnieuw onder de aandacht te brengen, maar nu op het podium van Xead.nl. Schrijven over anderen vind ik gemakkelijker dan schrijven over mezelf en het geeft me een goed gevoel wanneer anderen onze artikelen graag lezen. Ik word zo ook gedwongen om in deze werkelijkheid te zijn, een werkelijkheid waar ik ronduit erg veel moeite heb. Toch kiezen we altijd voor een positieve insteek, een kans om de ander een boost te geven, het gevoel dat jouw persoontje of daad er toe doet. Want daar verlngen we uiteindelijk allemaal naar.

Rosee

Reageren?