Als ze overleden is moet ik met de k*t-trein en ik hoop dat zo�n afschrikwekkende doodservaring nog lang aan mij voorbij mag gaan.

Ik kom graag op tijd en rijdt het liefst droog en fluffie voor,

in plaats van na het CS in de stromende regen óók nog een tram plus bus te moeten pakken.
Gemakzuchtig inderdaad, maar tegen de tijd dat ik mijn laatste zelfstandigheid moet inleveren mag men me tussen zes planken op de brandstapel parkeren.

De auto maakt mobiel

en heeft mij in de meest precaire situaties behoedt voor een depressie.

Mijn leven ging niet vaak over rozen en wie niet sterk is moet slim zijn, haar eigen maatregelen nemen, zolang bruin het trekken kan. Toen de baby nog een lading bijproducten nodig had (campingbedje, flesvoeding, wandelwagen, katoenen luiers met inleg, kleding en speeltjes) kocht ik meteen na de scheiding die oude mostergele Kadett.

Kaatje was de burgerlijkheid ten top,

maar ze had een achterbak waarin ik half Zwolle mee naar Arnhem kon vervoeren. Zodra het vroor of gesneeuwd had was het raak bij ons in het jonge hagelnieuwe buurtje, maar mijn Kaatje startte altijd. Vaak ben ik gniffelend weg gespurt als de buren zich in het starkabelballet verslikten om hun modieuze slee aan de praat te krijgen. Kaat was een dweil op de weg vanwege haar zijwindgevoeligheid, maar we waren dikke vriendinnen. Betrouwbaar en kwiek reed ze mij en mijn kind door gans Nederland tot mijn vader op sterven lag. Met pijn in mijn hart heb ik haar ingeruild voor een oude postbesteller, want Kaatjes deuren begonnen scheef te zakken en in geval van nood moest ik wel meteen mijn hele huishouding mee kunnen slepen, incluis kinderfietsje, kleuter en kleding voor de eerstkomende drie weken.

Jaren heb ik ook zonder auto geleefd,

deed ik uit pure noodzaak milieubewust. Boven de zaak wonend had ik een tijdje te weinig inkomen en voor woon-werkverkeer had ik pas iets nodig op het moment dat ik de voorraad papier en verf voor leerlingen aan moest vullen. Daar huurde ik dan wat voor.

Ooit had ik een vijfdehandse Mazda in een afgrijselijke kleur. Vakantie met vriendin, dochter en haar oma. We reden met twee auto’s in colonne door de Oostenrijkse bergen. Mijn hartsvriendin in haar Renault vier en ik in de poepbruine troel met derde achterdeur. Op de terugweg knalde mijn Mazzel vaak oorverdovend want ze had van puur plezier last van teruglopende lucht. We zijn thuisgekomen, maar het dronken lor had wel een hele liter olie opgezopen.

Ik noem mijn huidige lieveling liefkozend Suzie.

Zij is mijn ouwelullentank (vanwege de hoge instap die zo zalig is voor mijn Herniarug) Het is een verschoten rode Suzuki Wagon en rijdt als een tiet... maakt onderweg lieve tinkelgeluidjes en als rijdende vuilnisbak voldoet ze prima. Ze past mij als een oude jas en ik had haar nog maar twee weken of het nieuwe was er al af. Een meegaand typetje dus. Ze ziet eruit als een koekblik op vier wielen, maar past zich reuzengoed bij mij aan en waar vindt men tegenswoordigs nog zoveel onbaatzuchtige empathie?

Die onverwachte hagelbui werd haar noodlottig en dat bewuste weerfenomeen ligt veel Arnhemmers nog vers in het geheugen. Van het één op het ander moment bekogelde de woedende weergod heel Alteveer, een wijk op de bult in Arnhem, met hagelstenen zo groot als duiveneieren. Tien minuten maar en het leed was niet te overzien. Zonder te hebben gekeken wisten alle autobezitters in de straat hoe laat het was. Suusjes motorkap, het is zo’n lullig klein klepje, zat onder vreselijke butsen en builen en het dak… het was werkelijk om te huilen. Niet goed verzekerd uiteraard, want Suuske is een tweedehandsje en mijn inkomen waait al weg voordat ik ernaar gekeken heb.

Het kan me niet veel schelen dat ze gepokt en gemazeld is,

want als ik met haar rijd, zie ik haar geschonden huidje immers niet en zo lelijk is niemand erin geïnteresseerd om haar te stelen. (Klop klop op hout, voor de zekerheid)

Het moge duidelijk zijn. Het glimmende ding hiernaast is net als mijn Suuske, maar ze is het niet, want dit mokkel is wel lekker gewassen.