Ik heb nog een keer de opdracht van verbijsterend uitgevoerd, maar dan met een eigen plaatje.

http://www.xead.nl/ik-zal-jullie-vertellen-wie-ze-is-in-opdracht-van-verbijsterend in dit artikel gebruikte ik het plaatje van verbijsterend, in het onderstaande verhaal mijn eigen plaatje uitgezocht.

 

Het elfje

Vloog heel lang door mooie gekleurde luchten, heb zelfs de regenboog voltooid. Keek naar beneden naar  mooie beelden vol kleuren en geuren van onbeperkte mogelijkheden. Begon mijn tocht vol goede moed, mijn elfenstof liet ik vallen. De opdracht die had gekregen, twinkel in de lucht, maak lieve zachte geluidjes als klokjes klein en teer. Laat sterretjes vallen op tranen van verdriet, wijs hun de weg naar vreugde. Laat je zien in al je schoonheid toon de mensen je tooi van bloemen, je vleugels van gaas die je toch kunnen dragen. Laat je naaktheid zien in alle trots laat ze doen geloven in elfjes zo mooi, lief en klein. Verspreid de geur van bloemen, van zonlicht in de dauw.

Ik twinkelde en strooide, verspreidde mijn geur totdat mijn buidel leeg was. Een elfje besmet met de dampende gassen in groeiende rijkdom verloor haar kracht. Slechts druppels bereikten een gloeiende aardbol het gros opgelost in gif. Ik probeerd er bovenuit te stijgen op zoek naar gaten in het dek. Onmoet fabrieken die groeien hun pijpen in de lucht,  groene gras maakt plaats  voor een kleurloos geheel, verstoken van geur. Ik voel de noodzaak snel in te grijpen. In een duikvlucht duik ik door de massa, ga zitten  op de rand van een bed. Door de lucht vliegt een klapper en treft mij vol in het gezicht. Ziet niemand dan meer mijn kleuren, ziet niemand dan meer hoe mooi ik ben. Vol twijfel vlieg ik verder laag over de grond. Bij kinderen zal ik beginnen, zal ze helpen in hun slaap mooie dromen te dromen. Geen raam tref ik nog open alles gesloten voor verpestte lucht. Mijn ogen  tranen, mijn keel kriebelt van prikkende niet zichtbare deeltjes. Ik vlieg en vlieg maar verder ik zoek, verlangen naar open glas.  Kan slechts binnen kijken naar onrustige draaiende lijven in verstikkende ruimtes. Waarom vroeg ik me af staan ze niet meer open voor alle schoonheid om hun heen. Waarom leggen ze zich onder dekens van chemie. Waarom heeft de gifgroene kleur gewonnen van het wonder dat mosgroen ons altijd gaf.

Moedeloos zet ik mij neder op harde stenen. Mijn schouder hangen naar beneden mij tooi van bloemen op de grond. Ik bedek mijn naaktheid schaamte overvalt mij, ik sluit mijn ogen en veroer mij niet. Mijn licht nog niet geheel gedoofd het doet de bomen kleuren, misschien lokt het nog iemand naar mij toe. Hoe kan ik mijn opdracht hier voltooien als ik zelf ben aangetast. Zal ik dan altijd moeten dolen over dit grauwe stikkende land. Tot steen geworden van de kou en geen beweging. Slechts nog voortlevend in dromen achter ogen die mij in een ver verleden nog echt hebben mogen aanschouwen.
Ik reis naar het land der fabeltjes in realiteit gelooft men mij niet meer.
 

 

Ik heb op dit moment veel tijd om te schrijven, een heerlijke invulling van mijn tijd. Ik schreef een gedicht over  zeëen van tijd.

 

Zeeën van tijd

Een zee van tijd ligt voor me
Door dichte mist zie ik de toekomst niet
Probeer er niet door heen te dringen
Blijf op mijn plek en
luister naar het tikken van de klok
Ik leefde in de toekomst
Met alles nog te doen
De druk gaf een paniek
Tijd glipte door mijn handen
Slechts bezig met plannen
uitvoering  op papier
de ketel begon te stomen
de deksel vloog eraf
een blik in een lege pot
een geur van verbrand papier
vliegend in vervlogen dromen
beland ik in het nu
de rust daalt op mij neer
zeëen van tijd
ik was mij in de branding
overspoeld door vlokken van schuim
zout prikt in mijn wonden
met zuiverende kracht

het terugtrekkende water
doet mij belanden op het strand
elke kleine kiezel
gevoeld op mijn huid
elke zindering in de lucht
neem ik waar als ik kijk in de zon
ik neem mijn tijd
zie vloed weer komen
leef met het getij
 

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.