Ik ging naar een feestje, dronk teveel, nam een man mee naar huis en de volgende ochtend stond ik doodsbang en vol angst op.... Waarom? Lees het verhaal.....Het kan een ander ook gebeuren....

Met een gelukkig gevoel wordt ik wakker, maar ongelukkig voel ik mij als het kussen naast me leeg is. De deuk in het kussen is niet warm meer. Hij is al weg, al verdwenen uit mijn leven.
Was het allemaal de moeite waard? Ik weet het niet, weet niet eens zijn naam meer. Een droge strot en een bonkende hoofdpijn doet mij weer denken aan het feestje waar ik gisteren was.

Heel gezellig, heel fijn, veel bier en sloten wijn. Natuurlijk niks gegeten voor ik erheen ging, hoe stom kun je dan zijn, dan vraag je om ellende.
Maar ik ging van die gedachte uit dat daar wel iets te eten zou zijn, dus waarom zou ik van tevoren eten? Nee, gewoon eigenwijs . En daar boette ik nu voor. Een knallende hoofdpijn en de vraag waarom ik zijn naam niet meer wist.

Had hij zoveel indruk op mij gemaakt dat ik zijn naam zomaar kwijt was? Ja, die dingen gebeuren, maar ik had nooit verwacht dat het mij zou gebeuren. Ik, degene die altijd oppaste, nooit te ver ging, altijd voorzichtig. Ja, ja....

Het resultaat van mijn voorzichtig zijn kon ik nergens meer vinden. Had ik niet aan safe sex gedaan? Was ik zo een stomme trut geweest? Angst kneep mijn droge keel samen.
Ik stapte uit mijn bed en stond een beetje tollend op mijn benen rond in de rommelige slaapkamer te kijken, even niet wetend wat te doen.
Een douche misschien, maar eerst twee paraceta mollen voor mijn koppijn. Daarna dook ik de douche in, waste mijzelf grondig, nee het was meer schrobben wat ik deed.

Ik voelde mij vies, smerig en enigszins angstig. Hoe stom kon je zijn om niet een condoom te gebruiken, trut die ik was, die lagen toch altijd in mijn nachtkastje .
En ik wist niet eens meer hoe die vent eruit zag. Ik begon te trillen toen ik uit de douche stapte, droogde mij snel af, kleedde mij aan en rende naar de telefoon. Voor vandaag wilde ik perse nog naar de huisarts voor een bloedonderzoek. Ik kreeg het er benauwd van.

Ja, je wist toch maar nooit.
Aan alle kanten wordt je gewaarschuwd voor geslachtsziektes, voor aids en ik die zelf voorlichting gaf op scholen en andere gelegenheden, ik de grootste hypocriet van allen die doet het zonder condoom...
Hoe maf kun je dan zijn?

Na mijn telefoontje met de assistente van de huisarts kon ik direct een briefje halen en bloed laten prikken bij het ziekenhuislaboratorium. Ik was voor het eerst in mijn leven echt bang.

Een onverklaarbare angst, die niet te verwoorden is. Stel je voor dat..stel je voor dat..
Laat ik eerst maar eens de onderzoeken afwachten besloot ik moedig, maar voelde mij allesbehalve moedig, doodsbang was ik.
Die week was de zwaarste uit mijn nog jonge leven, de angst kon op sommige momenten mijn keel dichtknijpen, als ik hoestte, door mijn sigaret kreeg ik het al benauwd.

Stel dat ik wel aids opgelopen had? En niet eens meer weten van wie!
Moest ik naar die kennissen om hen te vragen wie ik mee naar mijn huis nam, Wat een ramp zou dat zijn.
Maar toen de huisarts mij belde voor de uitslag, was alles gelukkig oké. Niets aan de hand.
Opluchting binnen in mij, en ik voelde de hete tranen langs mijn wangen lopen.
Die angst kun je nooit meer vergeten. Echt nooit meer….

Maar wel de naam dus van degene die jou misschien besmet zou hebben met aids..
Hoe krom is dat?
Ik houd vanaf nu ook mijn drankgedrag in de gaten, ik ben zorgvuldiger geworden met mijn keuze naar mannen toe, alhoewel dat niets zegt over een besmettelijke en dodelijke ziekte die je er aan over kunt houden.

Maar dat die angst een slechte raadgever in deze is, dat betwijfel ik. Ik heb ervan geleerd dat je gewoon de realiteit niet uit het oog moet verliezen, dat je als vrouw gewoon goed hoort na te denken, zonder ervan uit te gaan dat de man wel om safe sex zal denken....

Ik heb geleerd van die ene fout, die mij fataal had kunnen worden. Ik heb geleerd van mijn angst.
En over een half jaar weer een test, maar om de een of andere reden ben ik ineens niet zo bang meer. Mijn verstand zegt mij dat ik bij de les moet blijven, mijn gevoel is nog steeds angstig. En ergens toch maar goed dat die angst niet ineens verdwenen is, het houd mij scherp...
Het houd mij op de been, om een volgende keer weer niet zo'n stomme fout te begaan.

Mijn levensles heb ik hier uitgehaald...

Maar het hele leven is een les toch??
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.