Ik zit de hele tijd maar naar mijn toetsenbord te kijken maar er komt niets zinnigs uit mijn handen. Mijn inspiratie lijkt verdwenen te zijn.

             Wat moet je doen als je inspiratie weg is?

                                                                                Inspiratieloos

                                             Balen

Hé, ik zit de hele dag al naar mijn toetsenbord te kijken maar er komt niets zinnigs uit mijn handen. Ik kan helemaal niets bedenken waarover ik zou willen schrijven. Normaal heb ik er nooit problemen mee maar nu wil het gewoon niet lukken. Niets wil eigenlijk lukken vandaag. Dat begon al toen ik opstond. Ik stond op met een het gaat een afdag worden gevoel. Dat wist ik nl. al vanaf het moment dat ik mijn grote teen buiten het bed stak. 

Ik zag er nogal wild uit. Mijn haren stonden recht overeind en ik had mijn make up de avond ervoor niet af gehaald dus dat zat halverwege mijn wangen. Ik was een ware vogelverschikker. Krabbend achter mijn oor ging ik richting de douche. Soms wil een warme douche nog wel helpen, bedacht ik. En met zo'n hoofd was dat hard nodig. Nu kan ik een lyrisch verhaal gaan schrijven over hoe ik onder de douche stond maar dat ga ik mooi niet doen. Zo bijzonder was het niet en ik ben tenslotte geen Marilyn Monroe. Ik zal nooit een fotomodel worden, ze zullen mijn portret ook niet op de voorkant van Vogue zetten. Ik heb echter wel mijn charmes. 

                                            Liefde maakt blind

                                                            Mijn man vindt mij een schoonheid

Mijn man vindt mij een schoonheidsprinses en daar gaat het tenslotte om, toch? Hij vindt dat ik een innerlijke schoonheid bezit, dat ik mooie ogen heb, dat mijn haar altijd goed zit. Hij is onder de indruk van mijn gladde huid en mijn verzorgde uiterlijk. Ja, wat dat betreft mag ik niet klagen. Hij zal er nooit een punt van maken dat ik geen maatje 34 heb. Ook niet dat ik geen maatje 36 heb, of maatje 38, 40 of 42. Nee, hij houdt van mij zoals ik ben. Maatje 44. Hij zegt dat ik de vrouw ben van zijn dromen. Als hij naar mij kijkt ziet hij mij nog zoals ik eruit zag toen ik hem leerde kennen. Jong en behoorlijk, oeps, pardon, ik bedoeld jong en bekoorlijk. Ach, een kleine verspreking.

                                            Het kost tijd

Ja, ik heb het wat dat betreft goed. Dat ik meer tijd aan mijn uiterlijk moet besteden naarmate ik ouder wordt maakt hem niets uit. Dat ik het gezicht heb van een 36 jarige vrouw en het lichaam van een 86 jarige oude dame maakt hem niets uit. Ook al ben ik 46 jaar, hij ziet niet dat alles aan mij gaat hangen. Ik zie dat uiteraard wel. Ik zie het zelfs elke dag. Ik kan er niet aan ontkomen. Overal hebben we spiegels in huis. Dat moet ook wel met 2 meiden. Je moet jezelf tenslotte van alle kanten kunnen zien. En vooral niet vergeten te zeggen tegen je moeder met haar maatje 44 dat je een beetje aan de dikke kant bent met jouw maatje 34. "O, kijk, er hangt hier iets" wordt er dan gezegd. Noem jij dat hangen? Echt? Als dat hangt wat doet het dan bij mij? Liggen? Uitzakken? Slepen? Nou? Moet ik het soms oprollen en er een strikje om doen?

                                                             Schoonheid zit diep van binnen

Ach, ik besef heel goed dat ik meer moeite moet doen om verzorgd voor de dag te komen maar dat vind ik niet erg. Ik vind het leuk als mijn man naar mij kijkt met verliefde ogen. Als hij mij heerlijk vindt ruiken. Ja, dat doet me goed. En trouwens, schoonheid zit van binnen, dat weet iedereen. En ach, het oog wil ook wat, dat weet ik heus wel maar de schoonheid van je ziel straalt nog altijd door in je gezicht. En ook al gaat alles zakken, als ik glimlach ziet iedereen vanzelf wel dat mijn tandvlees omhoog gaat. Zo zie je maar weer, niet alles heeft last van de zwartekracht.

En ik heb uiteindelijk toch nog mijn inspiratie gevonden.

Mijn man.

copyright Michelle Schuurman

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.