Dementie het komt als een dief in de nacht, het sloopt langzaam je hersenen. Het proces is niet tegen te houden. Je hele leven veranderd, je bent niet meer de persoon die je ooit was.

 

 

Dementie zorgt ervoor dat de hersenen

langzaamaan weg slinken. In het begin valt het niet zo op iedereen vergeet wel eens wat. Ja toch ! Of is het ontkenning ? Maar dan komt er een dag dan kun je er niet meer omheen. Je bent veranderd en zult nooit meer dezelfde persoon zijn.

Onderstaand gedicht is voor mijn moeder.

Zij is vandaag jarig en door omstandigheden kan ik helaas niet bij haar zijn. Dit doet mij veel verdriet, dat een ander dit niet ziet dat deert mij niet. Maar ik wil toch even laten weten dat ik heel veel van haar hou ! Zij zit in mijn hart voor altijd !!!!

 

Daar zit je dan stil en helemaal alleen
Terwijl er zoveel mensen zijn om jou heen

Regelmatig loop je te roepen en te gillen op de gang
Nee niet omdat je boos bent, je bent gewoon heel erg bang.

Want waar is nu iedereen toch gebleven
Het angstzweet breekt je uit en je begint te beven.

Langzaam loopt er een traan over je wang
Je veegt hem weg maar ik had hem gezien allang

 

Ik ben er toch zie je mij dan niet
Ik wil niet dat je hebt zoveel verdriet

Hoe kan ik dit weg nemen bij jou
Ooit was jij een fiere vlotte vrouw, waar ben je nou?

Het is gebeurd  waar jij altijd zo bang voor was
Waar is de tijd gebleven dat je nog heel veel boeken las

In jouw omgeving maakte jij het mee en dat vond jij heel erg vervelend
Je oma en moeder hadden het en daarom zei jij altijd bevelend

 

Dat wil ik beslist niet dat moet je wel even weten
Maar wat moet ik nu als het aan mij lag zou ik je een heel ander leven geven

Het begon allemaal heel langzaam aan
Ineens zag je de boeken en de kruiswoordpuzzels niet meer staan

Ach zei je dan ik vind er niets meer aan het is allemaal het zelfde
En je vond ineens dat dit je dag bederfde.

Wat was er toch aan de hand kon je het misschien niet goed meer zien
Je had zelfs nog nieuwe brillenglazen bovendien

 

Maar dat was het niet het wilde je niet meer lukken
Jouw hersenen hadden nukken

Je zat met een pen en een puzzelboekje voor je uit te staren
Maar er gebeurde helemaal niets, en dat bezorgde mij rechtopstaande haren

Steeds meer raakte jij van alles kwijt maar gaf dit beslist niet toe
Ik zag aan jou dat je hiervan werd erg moe

Langzaam aan raakte jij steeds meer herinneringen kwijt
En ging met jouw gedachte terug in de tijd

 

Dat is misschien nog het enige positieve aan dit gebeuren
Ik zie je nu namelijk steeds minder treuren

Maar van binnen doet het bij mij heel erg veel pijn
Omdat ik weet dat je zo niet wil zijn

Je hebt dit jaren bij andere aangezien en betreurd
Maar wat kan ik eraan veranderen wat jij niet wilde is toch gebeurd.

Je bent mijn moeder maar ook weer niet
Nu ik dit schrijf voel ik dat ik weer vol schiet

 

Mensen zeggen dan : ben blij je hebt je moeder nog
Maar toch ………………..

Ik wordt misselijk en heb pijn in mijn maag
Ik had je beloofd : ik zorg voor je dat was mijn antwoord op jouw vraag

Helaas is het allemaal anders gelopen dan ik had verwacht
En helaas heb ik niet de macht

Om hier zelf verandering in te brengen want dan zou ik dat zeker doen
Ik kan je zelfs nog niet eens geven een zoen

 

Je woont namelijk te ver weg
En dan heb ik ook nog de pech

Dat mijn lichaam het niet toelaat
Dat ik naar je toe kom dit zorgt ervoor dat mij het lachen vergaat.

Maar in gedachten ben ik bij jou mijn moeder die mooie lieve vrouw
Vandaag ben jij jarig ik geef je een dikke knuffel en een grote kus en je mag niet vergeten
In mijn hart blijf ik je trouw ! Mama ik hou van jou !

 

Jouw dochter

Ik geef jou in gedachte een grote bos met rode rozen zonder doornen.

Rinajansen  23 Januari 2012.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.