Iedereen wordt in een hokje geplaatst , zo zit de maatschappij nu éénmaal in elkaar. Ik doe daar niet aan mee , ik ben niet anders , gewoon mezelf , en ik zal trouwen , maar dan wel dé vrouw van mijn leven!

Op mijn 15 jaar had ik een relatie met een jongen , dit voor iets meer dan een jaar. Ik voelde dat ik iets miste , van seks was geen spraken. Ik kon mijn niet bloot geven. Ik vond mij daar persoonlijk ook nog wat te jong voor. Die relatie liep ten einde en ik vond algauw de jonge van mijn dromen , dacht ik. Tot wanneer ook die relatie werd beëindigt.

                                                      the l Word ( reeks over lesbiennes ) 

                              experimenteren.    

Ik begon te experimenteren toen ik 16 jaar was , ik dacht bij mezelf : misschien ben ik wel bi? Ik begon te flirten met meisje , ik vond dit een leuke ervaring maar dacht dat het misschien toch ook mijn ding niet was. Ik dacht dat het allemaal mijn fout was. Dat ik ziek was en geen relatie kon aangaan. Ik was niet goed genoeg. Naarmate ik ouder werd en seksueel actief werd , was de verwarring compleet. Ik was heel nieuwsgierig hoe seks met een andere vrouw zou zijn , omdat het met de mannen niet echt verliep zoals ik het wou.  

 

                      Toch voor de vrouwen?

Ik voelde mij wel aangetrokken tot vrouwen , en dat begon te wreten aan mij. Ik wist niet wat doen! Hoe zouden mijn ouders wel niet reageren , zo ouderwets ingesteld dat ze zijn. Ik verdrong elk teken die ik had , tot op moment dat ik haar ontmoete. Hier noem ik haar liever B. Ik was tot over mijn oren verliefd! Gewoon stapel gek op haar , en dan kwam het besef  : het is een vrouw!  Ik heb mij toen overgegeven aan de liefde, zij won , nu zijn we nog steeds samen , zoeken een huisje , en willen trouwen. 

                 

    

                        De pijn om anders te zijn. 

Ik ben dolgelukkig. Ik heb op al mijn vragen een antwoord gekregen , juist één ding doet mij nog enorm véél zeer , het 'anders' zijn in vele mensen hun ogen. Op straat krijgen we de meest dodelijkste blikken , de meest kwetsende woorden , en ik wil daar niet aan mee doen ! Ik heb al zoveel verdriet gekend in mijn  leven , al veel moeten vechten , waarom gunnen me ze mijn rust niet , nu ik die eindelijk heb gevonden?

" ik ben blij eindelijk mezelf te kunnen zijn"

 

reactie ouders. 

Mijn ouders waren natuurlijk helemaal niet tevreden! maanden mocht ik niet meer binnen.. Tot die ene dag , ik mocht komen , zonder haar. Ondertussen mag ze ook binnenkomen , elkaar aanraken doen we niet , ookal is dat enorm moeilijk. Ik ben mij bewust van het feit dat mijn papa zich enorm schaamt voor mij , dit doet enorm veel pijn. We hadden onlangs een conversatie hierover , hij wilde dat ik gelukkig was maar vond het jammer dat ik enkel gelukkig bij een vrouw kan zijn.

 

 

vragen ? tips? contacteer me! 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.