Ik heb nog iets te verwerken, iets om te zetten in woorden om het vervolgens te laten vervliegen in tijd

Ik las een stuk over niet helen in tijd, ik las een stuk over een ziekte bed. Opeens kwamen beelden van heel lang geleden zomaar weer aan de oppervlakte. Is dat het bewijs dat ik het voor mijn leven bij me draag, dragelijk maar wel er onder gebukt. Getekend voor het leven, beelden op het netvlies gegrift.

Terug gekomen van vakantie zonder woorden. Een schrijfster nu stom, vingers die wel willen maar geen toetsten kunnen vinden. Geen paniek ik lees wel wat. Geen druk je mag schrijven het is geen moeten. Ik las een reactie onder mijn artikel.

Maar na het lezen van deze woorden, durf ik enkel nog te zwijgen....

Een zin die mij diep raakte. Ik las degene die dit schreef en voel wederzijds respect. Voel je nooit minder dan de ander schrijf op je eigen manier, vanuit je eigen emoties en het is goed, het is goed omdat jij iets wilt vertellen. Gelukkig heb ik gezien dat ze zeker niet zwijgt maar prachtige stukken neerzet!

 

 

Voorbij, voor altijd

De laatste adem verdwenen in opluchting na deze pijnvolle strijd. Uitgemergeld ligt ze daar, de volumineuze vrouw die zij eens was is nu niet meer. We zien haar geest verdampen, we horen haar woorden verstommen. Ik ga terug naar haar laatste tekst, probeer haar stem op te slaan, voor even gelukt maar dan verdwijnt ook dat geluid in niets.
Een dag terug wenste ik haar rust toe, nu gaat verdriet uit naar mij zelf, kan en wil nog geen afscheid nemen, maar weet dat dit voor haar een onhoudbare marteling is, weet dat ik dit niet langer mag vragen.
Laatste woorden in wanhoop uitgesproken “help me nou”!

Tegenstrijdig verzorgen we gebarsten lippen, deppend met vocht, maar waken voor druppels die naar binnen glijden. Rekken van aanwezigheid het niet kunnen loslaten het doet allemaal pijn.   Ons uitstel tegen beter weten in , geen toestemming meer om haar te mogen houden, ze wil niet langer pijn lijden. Van ieder heeft ze afscheid genomen, boodschappen meegegeven haar taak zit erop ze kan ons niet langer helpen. Klaar met haar gevecht, legt ze zich neder om weg te glijden in rust.

Mijn oorsprong, daar waar ik lag als foetus onder haar hart. Ze is niet meer zal verder moeten zonder. Mijn strijd is nu begonnen het voelt als een geweldadige inbreuk op mijn wereld. Gun haar, haar rust zonder pijn, maar zou nog zo graag veel langer bij haar zijn.

Een ceremonie ligt klaar en voorbereid tot in de puntjes kwijten wij onze taak.  In roes en dankbaarheid nemen wij afscheid van haar bestaan. Klampen vast aan herinneringen, horen haar zingen over hoe gelukkig ze was. Zal voor de tijd die mij is gegeven koesteren dat ik daar mijn deel in heb gehad. De rouwende menigte vertrekt en laat ons achter, ik kijk naar mijn gezin vol verwondering er klopt iets niet het is niet meer in balans. De verbondenheid na een jaar van up's en down's gericht op die ene centrale persoon is weg, ieder trekt zich terug in zichzelf kijkend naar eigen verdriet, groot houdend voor de ander.

Hoe dierbaar was mij dit verdwenen leven, hoe onmisbaar gemaakt. Voel me instabiel als een stoel met drie poten, wankel maar blijf overeind. Voor altijd een gat in mijn hart een lege plek aan tafel, een stem in mijn hoofd zonder geluid, ik mis de plek om even voor anker te gaan.

Ik mis ...................

Na 22 jaar kan ik de dag nog steeds voor mijn geest halen alsof het gisteren was.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.