Jarenlang marcheerde ze mee in de meute, werd ze gezien als een waardevol lid van het leger.

De titel slaat nergens op, maar het was het begin wat mij bracht tot het volgende verhaal dus laat ik het staan. Soms komt er een titel in je op maar een totaal ander verhaal ontpopt zich in je hoofd.

 

Mijn woordendans

 

Ergens lang geleden liep ik door het bos, ik was verdwaald in het bos der geesten. Een paniek maakte zich van mij meester hoorde stemmen in mijn hoofd. Liefelijke bekende stemmen, stemmen waar ik groot mee ben gebracht, stemmen die mij vertelde dat ze mij gingen verlaten en dat ik nu zelf mijn weg moest vinden. Ze zagen mijn paniek, mijn ogen met rode aderen van verdriet met moeite lieten zij me los ze wilden blijven maar deze keuze hadden ze niet. Ik probeerde ze over te halen, neem mij mee naar jullie land, ik smeekte. Ik kan het hier niet zonder jullie verder, voel me verloren, pak me bij mijn hand. Met tranen in hun ogen zeiden ze mij met droeve stemmen echt niet langer te kunnen blijven, mijn wens vervaagde hun kracht.
Ik stond alleen daar in het duister, de lichtjes om mij heen verdwenen in de mist,  slechts stilte die ik zelf doorbrak. Een schreeuw ontsnapte aan mijn mond ik stortte op mijn knieën. In een poel van tranen verkild tot op het bot. Een keuze mij hier neer te leggen om niet meer op te staan. Maar hadden zei mij niet verteld dat ik nog niet mee kon gaan?
Een hardheid bekroop mijn lichaam stram stond ik op. Ik voelde mij verlaten. Als ik niet met ze mee kon gaan dan zou ik door gaan tot ik ze opnieuw zou vinden en mijn eigen sleutel heb. Ik zou doorgaan tot ik mee zou mogen, met de lieve stemmen in mijn hoofd.

Ik vond mijn weg uit het bos en stapte op het asfalt. Een mars trok voor mijn ogen voorbij, ik hoorde de pauken, ik maakte een nieuwe keuze. Alles beter dan alleen te dolen stapte ik binnen in het ritme van de pas. Elke dag opnieuw, na een nacht vol tranen stapte ik met mijn verkeerde been uit bed. Deed mee aan de mars een quickstep in een blokje. Ik zou zorgen dat ik niet ging botsen tegen de danspartners om me heen. Een dans zonder gevoel iedereen aan te leren. Mijn lijf verstijfd in twee kille armen die mij over de vloer deden gaan. Geen eigen inbreng slechts volgen wat stond voorgeschreven in het reglement
Gevoelloosheid deed mijn eigen stem verstommen, er was geen stem meer over niet in mijn hoofd en niet in mijn mond. Geen eigen inbreng te verwarrend voor de partners om mij heen. Mijn warme stralen ontmoeten de kou. Boze blikken bij lichamelijk contact, volg de quickstep zoals hij is bedoelt doe ons niet botsen.

Op een dag keek ik in de balzaal naast me en zag een zaal vol zwierige mensen. Ik deed voorzichtig een stap naar binnen en ontmoette twee brandende ogen. Hij vroeg me ten dans ik aarzelde en vertelde dat ik deze dans niet ken. In verwondering keek hij mij aan en trok me aan mijn hand de dansvloer op. Hij zei tegen mij, iedereen heeft deze dans in zich het is een kwestie van je laten gaan. Kijk niet om je heen maar stort je in mijn warme armen negeer de passen en luister naar de meeslepende muziek.

Ik zwierde op prachtige warme klanken, kronkelde en gaf me over. Ik voelde mij als een kleuter nog niet beperkt. Mijn hart ontdooit in deze hitte.  Ik ontmoette een andere hand en ging over in de armen van een nieuwe dans. Gewenst lichamelijk contact voelend als armen om je heen.
Wat een genot maakte zich van mij meester. Ik zag weer lichtjes verschijnen, voelde ze stralen in mijn ogen. Ik hoorde stemmen in mijn hoofd, bekende volle geluiden van weleer. Mijn hart maakte een sprong, mijn ogen wijd open. De stemmen zeiden mij liefdevol gedag. Wat heerlijk om ze weer te horen, wat heerlijk om hun stralende licht opnieuw te mogen aanschouwen.

Ik voerde in mijn hoofd een gesprek met mijn stemmen, mijn wens om mee te gaan vervlogen. Een weten van een ontmoeting als mijn tijd is gekomen. Een trots gevoel daalde over mij neer mijn sleutel om mijn nek. Aan mij de keuze wanneer ik de poort zou openen, voorlopig nog niet.
Ik dans op het ritme van de muziek, laat mij gaan in klanken. Mijn woorden nu uitgesproken mijn kleuren toevertrouwd aan doek. Ik keer terug naar het bos, het bos der mensheid en begin opnieuw te dwalen, dit keer zonder paniek. Ik laat mij blazen door de wind, ik laat mij leiden door het licht, nimmer meer alleen als ik goed luister naar de stemmen in mijn hoofd. Omringt door liefdevolle geesten, loop ik met stralende ogen in het rond en vraag een ieder te dansen, de dans die iedereen in zich heeft.

 

 Om ons heen staan starende mensen in verwondering en bewondering, te wachten op een uitnodiging. In angst vastgeplakt aan de grond. Sommige een veroordeling uitsprekend maar deze echoot terug.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.