Mijn dag begon goed, mijn kinderen weer onder moeders vleugels. Mijn nest weer vol gepiep en open snaveltjes om te voeden.

Een mooie dag

Mijn kinderen kwamen gisteravond weer bij mij in huis. Voor de nog niet volgers van mijn verhaal. Ik ben gescheiden en heb co-ouderschap met mijn ex. Mijn relatie met mijn ex is er één van een warme vriendschap. We hebben allebei ingezien dat wij elkaar tot last waren en elkaar vrij gelaten. Maar negen jaar geleden konden wij niet bevroeden dat dit moment zou komen. Twee liefdeskinderen op de wereld gezet. Een droom van ons beide gerealiseerd en deze droom duurt nog steeds voort. Maar wat doen wij ze aan.......verscheuring, verdriet, twee huizen een ritme van onrust, een vakantie vol gemis. Hoe goed wij alles ook hebben geregeld er blijft verdriet. Mijn dochter sprak een jaar geleden de woorden uit dit mij diep in mijn hart raakte..Ik heb 8 jaar geluk gehad nu is het voorbij......

Zoveel voorbeelden had ze in de klas hoe kinderen hun vader niet meer zag of slechts nog sporadisch. Ik heb gepraat als brugman. Lieverd papa en mama willen bij elkaar weg maar we willen allebei bij jullie blijven. Wat heb ik mezelf moeten overtuigen dat ik ze nog geluk kon brengen, maar de deur zat dicht er was geen kier meer voor liefde we waren te laat begonnen met toenadering zoeken.

Maar ik zag twee huilende kinderen en nam een besluit. Zij die al zoveel verliezen zullen liefde krijgen en houden van papa en mama. Mijn ex had in zijn hoofd door alle voorkomende verhalen al afscheid genomen van zijn kinderen. Met pijn in zijn hart was hij tijden aan het stoeien maar zag geen andere uitweg meer. We maakten elkaar kapot door stilte en stilstaan. Blij verrast door mijn toenadering mijn aanbod van co-ouderschap hij zag een nieuw leven met zijn kinderen. Geen afscheid geen korte weekenden, geen sporadische ontmoetingen.

Samen gingen we ervoor en bouwden twee nieuwe plekken die nog steeds een gezin vormen maar niet meer achter één deur.

Gisteren nog zei ze huilend mama als ik bij jou ben mis ik papa en als ik bij papa ben mis ik mama.

Waarom?

Waarom schrijf ik mijn verhaal keer op keer. Ik wilde helemaal niet schrijven vandaag maar ik moet nog wat kwijt. Als ik maar één iemand in laat zien hoe erg het is om een lieve vader of een lieve moeder weg te houden bij zijn kinderen..............dan is mijn verhaal niet voor niets!

Kijk in de spiegel moeders alle landen, kijk naar die huilende gezichten. Leg ze geen keuzes op maar luister naar de kreten uit hun hart. Meestal trekt de man aan het kortste eind, zie dit niet als een overwinning maar als een verlies voor je kinderen!!!

Denk niet aan je eigen pijn, jaloersheid, bitterheid, boosheid, angst, eenzaamheid.............het zijn jouw pijnen. Besmet je kinderen hier niet mee.

Let op voor tranen onder de dekens. Als jij laat merken dat je boos bent op papa zullen de kinderen nooit hun liefde voor papa bij je durven te uiten.

Als er sprake is van een lieve vader en een lieve moeder die met heel hun ziel en zaligheid houden van hun kinderen, geef dan beide partijen een kans om dit te geven aan hun, aan hun die het zo hard nodig hebben in hun leven. Een kind kan geen liefde genoeg krijgen, een kind heeft een solide ruzieloze omgeving nodig om te groeien tot een krachtig, gewaardeerd persoon.

Maak ze niet kapot

Maak ze niet kapot, het is slechts je huwelijk die het niet kon redden, maar red je kind uit een verwoestende situatie.

Mijn dag begon goed maar ik werd geraakt zoals zo vaak door verhalen, reacties mij al langer bekend. Zie dat het anders kan, blijf niet hangen in al jouw eigen emoties maar zet de kinderen vooraan. Sommige zeggen je moet eerst voor jezelf zorgen dan kan je pas voor een ander zorgen. Maar door het helpen van mijn kinderen help ik ook mijzelf. Als je kinderen neemt weet je dat je een verantwoordelijkheid aangaat, zolang zij niet op eigen benen kunnen staan heb jij die verantwoordelijkheid te dragen dat ben je aangegaan.

Kijk eens goed naar je eigen egoïstische motieven! Ja dit klinkt hard, maar als ik de kinderen verloren zie staan tussen papa en mama ja dan word ik boos.

 

Spiegeltje spiegeltje aan de wand,

wie zijn het belangrijkste in dit land.

dat zijn de kinderen zo teer en broos,

 wie ze geweld aan doet maakt mij boos.

 

Ik hoop dat jullie mijn verhaal begrijpen, waarom ik vraag. Ik hoop dat jullie mijn verhaal willen verspreiden, laat het lezen aan boze moeders. Laat ze hulp zoeken voor hun boosheid en verdriet. Laten we proberen een paar kinderen te redden uit verschrikkelijke situaties! Laat ze zien dat het anders kan.

Elke partij heeft schuld aan een scheiding, durf te kijken naar je eigen deel erin, maar blijf niet vechten. Kijk naar wat voorbij is en wat er nog over is.

Mocht ik iemand kunnen helpen................ik ben slechts een PB van je vandaan!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.