Traangaswolken boven Amsterdam, veldslagen tussen krakers en ME in de straten beneden. Zeven weken voor de kroning van prinses Beatrix, op maandag 3 maart 1980, verwijdert de politie met behulp van het leger barricades bij een kraakpand in de Vondelstraat. De krantenkoppen meldden: Oorlog in Amsterdam. De nieuwszenders zaten er bovenop tot zelfs de Wereldomroep. Hiernaast op de foto zie je het bewuste bolwerk van de kraakbeweging. Een van de roerigste momenten uit de naoorlogse geschiedenis. Het hoogtepunt van jarenlange acties voor een betaalbare woning voor iedereen.

En daar sta je dan als onervaren agent. Ik was op zaterdag 1 maart, met SPOED, in dienst geroepen.
Inmiddels waren wij voorzien van hockey uitrustingen. Dit had de korpsleiding, gezien de vele gewonden in eerdere ontruimingen, beslist om aan te schaffen. Het gehele weekeinde hadden de krakers de tijd om barricaden te bouwen, voor hun bolwerk. Ze wisten zeker dat er door de overheid zou worden ingegrepen. Want de openbare orde was in het geding. De burgemeester, liet die nacht, vanuit een helikopter, pamfletten uitstrooien boven het bolwerk. De waarschuwing was duidelijk: Verwijder u uit deze buurt. Bij noodweer zou er worden geschoten. In de nacht werden de tanks in allerijl naar de gemeentegrens gereden. De politie kon het niet meer alleen af.
In die tijd waren er nog geen mobieltjes. Toch had de kraakbeweging het al snel door dat er vandaag ontruimd zou gaan worden. Bij alle tumult dat zich daaromheen voltrok, speelde de radiozender De Vrije Keyser een belangrijke rol. Het was hun strijdradio, zoals ze het zelf noemden.
Aan het einde van de nacht werd de actie ingezet. Wij reden als Paraat Peleton met spoed richting Vondelstraat. Ik ben niet vaak bang geweest als agent maar dit was toch een angstig moment. De ME auto werd bekogeld met stenen. Dat geluid viel nog wel mee, omdat alle ruiten waren voorzien van ijzeren rasterwerken. Je was bang dat men met verkeerspalen door de ruiten zou gooien of nog erger met molotov coctails. Eindelijk kregen wij het bevel: Uit de voertuigen.
Je had dit al zo vaak geoefend en gedaan bij ontruimingen, maar dit was anders. Het ging ook allemaal anders dan hoe wij het hadden gedaan voorheen. Toen de deuren werden geopend, door mijn collega en mij, wij waren de langsten uit de sectie en zaten bij de deuren, vlogen ons de straatstenen al om het hoofd. Toch doorlopen want iedereen moest op linie. Daar sta je dan als schietschijf voor de krakers. Natuurlijk mochten wij gebruik maken van het vuurwapen, in deze situatie. Maar je was onervaren en dat kwam niet in je op. Je had je schild in de ene hand en de lange wapenstok in de andere.
Tegenover zo;n geweldadige menigte was schieten geen optie. Als de commandant ons hiervoor de opdracht zou geven, dan hadden we dit wel gedaan. Immers hadden wij hierop ook geoefend.
Er kwamen zware gevechten in Amsterdam toen de politie met tanks en duizend ME-ers krakers-barricades in de 1e Constantijn Huygensstraat en de Vondelstraat opruimden.
Het werd een lange vermoeiende dag. Meer informatie kun je vinden Via Google, zoals deze:
http://stadsarchief.amsterdam.nl/ en prachtige (oude) foto's op
http://www.spaarnestadphoto.nl/ waar ik bijgaande foto van heb gehaald, waarvoor dank.

Annekdote
Op zo;n dag moest je ook eten en drinken. Ook moest je naar het toilet. In zulke omstandigheden mag alles. Uit nood trokken wij ons uit het strijdgewoel en reden naar een afgelegen plaats om even snel te urineren. De meesten van ons konden snel een plas doen en we werden in de rug gedekt door de andere sectie. En je raadt het al, dat plassen onder de blote hemel, lukte mij niet. Maar weer met SPOED terug en weer de menigte verspreiden, met veel geweld en veel slaan met de lange wapenstok. Toch kreeg ik buikpijn van mijn volle blaas en ik verzocht mijn sectiecommandant om naar het ME centrum te gaan omdat ik alleen in een afgesloten WC kon plassen. Noem het maar een soort van schaamtegevoel, Nadat ik mijn woorden met een welgemeende GVD voorzag, begreep hij dat het menens was. Toen besloot hij om dan maar het gehele peleton, met met voorrang, te lunchen.

Dierbaren
Gekomen op het hoofdbureau van politie, kon ik dan eindelijk mijn behoefte doen. Tijdens de lunch kreeg ik en iedereen, de mogelijkheid om even snel naar huis te bellen. Mobieltjes waren er nog niet. Het thuisfront konden meekijken via de TV en waren natuurlijk erg bezorgd. Ik heb het geluk gehad dat ik niet gewond raakte. De meesten van die dag lopen nu met een kunstgebit. Ook waren er vele botbreuken over en weer EN er is ook gericht geschoten. Het werd nog een lange avond.

Een wonder dat er geen doden zijn gevallen.
Geen woning geen Kroning was hun motto. die van ons was:
Sla vaker een kraker