Volwassen worden is iets waar we allemaal mee te maken hebben, maar voor de één is het gemakkelijker dan voor de ander

 

Volwassen worden, iets moois?.....Of één grote kwelling

 

Opgroeien en volwassen worden 

Dat is iets waar iedereen in zijn of haar leven mee te maken krijgt. De jaren gaan eigenlijk voorbij zonder dat je er erg in hebt. Je wordt als het ware meegezogen in de malle molen van de maatschappij en op een moment realiseer je je ineens dat het ‘later’ waar je als kind vaak aan dacht, warempel al begonnen is. En misschien kom je wel tot de ontdekking dat dit ‘later’ helemaal niet is wat je altijd had verwacht.

Sommige mensen vinden het heerlijk om volwassen te worden en op te groeien. Maar voor anderen kan dit best moeilijk zijn. Je hebt bijvoorbeeld een ontzettende moeilijke jeugd gehad en je hebt eigenlijk nauwelijks de kans gehad echt een kind te zijn. En nu ben je ineens op een leeftijd dat er van je wordt verwacht ‘volwassen’ te zijn terwijl je jouw jeugd grotendeels over geslagen hebt.

 

Jezelf zijn

Volgens de kalender ben je nu een jaar of 30 maar je bent door de jaren heen ergens blijven steken bij 14. Je voelt je alles behalve volwassen en je wil nog dolgraag gewoon kind zijn. Je bent gewoon jezelf maar regelmatig wordt er tegen je gezegd:
“Gedraag je eens naar je leeftijd”, of: “Gedraag je eens volwassen”.
Je luistert het maar stil aan en denkt bij jezelf:
“Ik gedraag me zoals mezelf en dat is het enige dat ik kan doen”.
Waarom zou je je anders voordoen dan je bent?
Enkel en alleen om anderen een plezier te doen?

De ervaringen uit je jeugd hebben ervoor gezorgd dat je jezelf niet kon ontplooien. De jaren gingen door maar jij en jouw tijd stonden stil. Je had als kind een aantal dingen waar je jezelf aan vastklampte maar was al bang voor de toekomst. Je was bang de controle kwijt te raken en deze dingen waar je zo om gaf te verliezen, en het gebeurde ook. Je kunt het niet accepteren dat je jeugd aan je neus voorbij is gegaan en dat er nu van je verwacht wordt dat je volwassen bent.

 

 

Childhood

As a child it really seems
That you can still believe in all your dreams
Running around and playing games every day
Yes, being a child is like magic you may say

Playing games with a smile on your cheek
And the best one of all is playing hide and seek
Hiding in the closet every day
Yes, being a child is like magic you may say

Searching every day for a good place to hide
But he could always find me no mather how hard I tried
When I was a child I could run like the best
lot’s of time to practise, is what I always confessed

When you’re a child there are many things you believe
Like monsters, and santa clause, you were so naive
When I was a child a monster did really exist
And the wish to see him leave, was on top of my christmas list

Another weekend has past,
The ‘good’ times just couldn’t last.
And the teachers they wondered what happend to me.
And silently I hoped that somebody would see

Those are times which I will never forget,
And I really don’t want to be an adult yet
I want a real childhood first which is magical every day
Instead of just always pretending to be okay.

 

 

Jaloers

Je loopt over straat en ziet een groepje kinderen. Je hebt altijd een beetje moeite met het zien van kinderen. Je voelt je jaloers. Je ziet de kinderen spelen, lachen, vrij zijn en kind zijn, iets wat jij nauwelijks hebt gekend.
“Kon ik maar meedoen”. denk je bij jezelf.
En hoewel je veel jonger wordt geschat dan je bent je weet dat als je zou doen wat je echt wilt doen dat je maar raar aangekeken wordt. Je vind het maar onzin en je begrijpt niet waarom mensen toch zoveel ongeschreven regels hebben over hoe je moet zijn op een bepaalde leeftijd.

 

De volwassen wereld

Je kunt je draai niet vinden in deze volwassen wereld, en je ligt regelmatig met jezelf in de knoop. Je staat met het ene been in de volwassen wereld en de ander in de kinderwereld en je wordt langzaamaan in tweeën getrokken. Je vindt al die ongeschreven regels allemaal maar onzin.

• Rustig lopen naar de supermarkt in plaats van lekker rennen, springen en huppelen.
• Niet lekker buitenspelen, verstoppertje, tikkertje. Nee, bij kennissen op de bank saai zitten ‘kletsen’.
• Ineens 'meneer', 'mevrouw'  en 'u' genoemd worden in plaats van je naam en 'je'.
• Een baan van 9 tot 5, netjes en sociaal moeten doen, en je houd je fascinatie voor lampjes en lichtjes maar achterwege, want dat is raar. Je doet dan maar alsof, maar ondertussen voel je je strontalleen en je hebt totaal geen aansluiting bij alle andere volwassenen.
• Een grappige spaarpot ontvangen bij het openen van een bankrekening. Nee, mooi niet, want dat is alleen voor kinderen. Ze vinden het zelfs raar dat je er om vroeg.

• Als je iets voor jezelf koopt bij de speelgoedwinkel wordt er gevraagd of het een cadeautje is, maar wanneer je daar ‘nee’ op antwoord wordt je ineens behoorlijk raar aangekeken. Maar vervolgens als je in de supermarkt wat biertjes voor je vriend wilt kopen wordt er om je legitimatie gevraagd.

 

Je voelt je verward en je weet niet welke kant je op moet gaan. Je hebt het gevoel jezelf niet eens te kennen. Maar een stem diep van binnen verteld je dat het enige wat je kunt doen is gewoon jezelf te blijven. En als iedereen eens ophield met al dat gecategoriseer zou dat heel wat gemakkelijker zijn.

Stef Bos heeft een heel mooi liedje geschreven en gezongen over volwassen worden genaamd 'Is dit nu later'. Luister het liedje hier:  http://www.youtube.com/watch?v=ugZUtCVkIaU
Het is erg mooi!

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.