Dit is het derde deel van het volgverhaal Een Hondenbaan. Deel 1 : http://www.xead.nl/volgverhaal-een-hondenbaan Deel 2 : http://www.xead.nl/eeen-hondenbaan-deel-2. Veel leesplezier.

Precies de twee collega's waar hij op gehoopt had, verschijnen tussen de bomen. Het zijn twee doorgewinterde rechercheurs en bovenal dierenvrienden van het zuiverste water. De begroeting is dan ook hartelijk te noemen.

Zo snel en zakelijk als hij kan begint hij puntsgewijs op te noemen wat er die dag gebeurd is. Hoe hij door zijn dochter gebeld is en hoe hij de berg met zakken aangetroffen had. Ook de geluiden van de auto beschreef hij en wat hij gezien had. Volgens hem was het een wat ouder model Volvo uit  de 7-serie. Een station uitvoering met een vierkante achterscherkant. De kleur was in ieder geval licht en hij dacht dat hij de letters VD in de nummerplaat herkend te hebben. De rest kon hij niet zeggen. Daarvoor was de afstand te groot geweest.

Constanze staat te trillen op haar benen. Nog steeds staat ze naast Kiernan en dat lijkt haar voldoende gerust te stellen om de vragen van de oudste van de twee agenten te beantwoorden. Er wordt geen woord gerept over het feit dat ze de hond los had lopen. Iets dat in dit deel van het park eigenlijk verboden was.

De grootste vraag is nu wat er met de zakken moet gaan gebeuren. Om alles mee te nemen naar het bureau is een vies en zwaar karwei. Misschien dat ze daar anderen voor in moeten schakelen.
Nu is het tijd om de voetafdrukken te fotograferen, de zakken op vinderafdrukken te controleren en de bandensporen vast te leggen in en afdruk. Het type bandenprofiel en de maten kunnen met de rest van de gegevens mogelijk uitsluitsel geven over de auto zelf. En met een beetje mazzel kan daarmee, samen met het kleine stukje informatie over het kenteken een match gevonden worden.
Werk aan de winkel dus. Constanze mag naar huis. Haar gegevens zijn genoteerd en er is haar gevraagd om beschikbaar te blijven voor verdere vragen. Zwijgend heeft ze met haar hoofd geknikt om daar mee in te stemmen.

Samen met haar vader loopt ze terug naar de plaats waar ze haar auto heeft geparkeerd. Samen zullen ze naar haar huis riijden. Zijn auto haalt hij later wel op. Zijn dochter gaat voor.

"Pap, ik kan het niet zo maar loslaten. Ik vind het zo zielig voor die arme beeste, je laat me toch wel helpen bij het onderzoek?"
Peter van Diepen herkent de blik in zijn dochters ogen. Die is vastberaden, in tegenstelling tot haar stem. Die trilt nog na van het gebeurde.
`Natuurlijk. Maar zo gauw als ik vind dat het te gevaarlijk wordt dan moet jiij je terugtrekken. Ik kan het niet aan dat jou iets zou overkomen. Dan mag je nog zo´n grote meid zijn. Je blijft altijd mijn kleine meisje dat ik zal beschermen. Beloof je dat je naar me zal luisteren en op mijn instinct zal vertrouwen?" Constanze antwoord met een volmondig "Ja" op deze vraag.

Samen drinken ze nog een kop thee. Daarna vertrekt Peter te voet terug naar het park. De wandeling zal hem goed doen. Op die manier zet hij zijn gedachten de juiste richting op zegt hijaltijd.
Hij heeft al een idee welke richting hij op moet zoeken. In de wandelgangen van zijn informanten had hij al eens wat opgevangen over illegale gevechten. Nu werd het zaak eens even de juiste mensen aan hun vestjes te trekken om ze met hun informatie over de streep te laten komen.
Ingenomen met zichzelf begint hij zacht te neuriën. Een blik op zijn horloge laat hem zien dat het bijna negen uur is. Over een uur is het donker en dan komen de ratten uit hun holen.
Dat is de juiste tijd om zijn kanalen op te gaan zoeken. Als hij dat voor elkaar wil krijgen zal hij er flink de as in moeten zetten. Het is nog zeker een half uur voor hij bij het park is.

Doordat hij zo in gedachten verzonken is geweest, heeft hij niet in de gaten gehad dat hij al een tijdje gevolgd wordt door een lichtgele Volvo Stationwagen. De bestuurder heeft nu weliswaar de capuchon van zijn hoofd getrokken om geen aandacht op zichzelf te verstigen, de getinte ramen bieden hem genoeg privacy om niet gezien te worden.
De vier laatste zakken heeft hij op de tweede plek uit de auto gegooid. Daar is hij tenminste vanaf. Daarna heeft hij een tijdje met de  ramen open rond gereden om van die smerige lucht af te komen.
Het telefoontje dat hij met zijn baas had was ronduit vernederend. Die had hem de huid vol gescholden voor zijn ondoordachte aanpak van een zo simpel klusje.

Terwijl hij een beetje rond had gereden en daarbij op de eenzaam wandelende stoorzender van zijn werk stuitte, was een geluk bij een ongeluk. Jammer dat hij niet had gezien waar hij precies vandaan was gekomen. Anders had hij die lekkere griet ook meteen te grazen kunnen nemen. Die grote hond van haar was een leuk speeltje geweest voor de lievelingetjes van zijn baas.
Zelf had hiij het totaal niet op die gemene krengen. En helemaal niet op de manier waarop er met hen getraind werd. Maar het baantje betaalde goed. En dat was voor hem het voornaamste. Daardoor kon hij voor de kinderen de orthodontist betalen en was het mogelijk dat ze in designerkleding naar school fietsten op de vervoersmiddelen die op dat moment in de mode waren.
Zijn vrouw was een dom wicht. Die vroeg zich nooit af hoe hij aan zijn geld kwam. Het enige dat zij deed was haar hand ophouden en naar de winkels vliegen zo gauw als de stapel eurobiljetten haar handpalm raakte.

Na flink doorstappen bereikt Peter de plaats delict. Zijn collega’s zijn er nog maar ze hebben wel al assistentie gekregen van meerdere collega’s. Ze willen optimaal gebruik maken van het daglicht. Morgen zullen er sporen uitgewist zijn door mensen en of dieren die nog in het park rondlopen.

In een oogopslag ziet hij dat alles goed loopt en vraagt of zijn hulp hier nog nodig is. Hij wil namelijk ontzettend graag contact opnemen met zijn informanten. Zijn vrienden lossen het hier wel verder op en zijn gsm-nummer hebben ze toch dus als er nog vragen zijn nemen ze meteen contact met hem op.

Wim had in de gaten gekregen waar Peter naar toe ging en was op veilige afstand gebleven. Hij hoefde niet lang te wachten eer Peter weer het park uitkwam. Bang om ontdekt te worden hield hij tussen de beide auto’s een zeer ruime afstand. Het vergde wel al zijn concentratie vermogen om hem niet uit het oog te verliezen.

Peter was reeds aan het bellen in zijn auto. Waar hij een car kit in had laten installeren zodat hij toch nog veilig kon rijden.
Zijn eerste informant neemt niet op. Hier baalt hij wel een beetje van.
Nog voordat hij het tweede nummer belt zet hij zijn gsm op onherkenbaar. Zo kan de ontvanger niet zien wie belt.
Bij deze heeft hij meer geluk en ze spreken af dat ze elkaar over een kwartiertje op de hoek van de markt zullen ontmoeten.
Met een andere spreekt hij over een uurtje af, vlak in de buurt van het station.
Als hij deze twee nu maar eens gesproken heeft, kan hij vast wel vooruit met het onderzoek.

Thuis bij Constanze gaat het er onrustig aan toe. Ze loopt te ijsberen in haar woonkamer en dit komt de rust van Kiernan zeker niet ten goede. Zielig ligt hij te piepen om haar aandacht te trekken.
In haar hoofd gaat het alle kanten op. Wat als Kiernan dit zou overkomen? Zou hij zich kunnen redden tegen die beesten van de beesten. Want over de mensen die dit organiseerden kon ze niet anders denken. In haar ogen waren zij nog erger dan beesten. De honden werden zo opgevoed en wisten niet beter maar hun baasjes, dat was weer andere koek.
Zouden zij, haar vader en zijzelf, dit kunnen oplossen? Was het niet te hoog gegrepen om deze bende op te rollen? Zouden ze die Volvo nog kunnen opsporen?

Zoveel vragen zonder antwoorden. De toekomst zou uitwijzen of ze hier wel capabel genoeg voor zijn. Maar ze vertrouwd haar vader volkomen en leunt op zijn expertise en zijn collega’s. Als de mensen die aan deze zaak werken de honden maar een warm hart toe dragen.

Ze gaat de keuken in om iets sterkers dan thee te nemen. Gewoon om een beetje tot rust te komen en de gedachtegang een halt toe te roepen.
Kiernan volgt haar de keuken in en duwt zijn neus onder haar hand. Zonder erbij na te denken, streelt ze zijn woeste kop en een glimlach siert haar gezicht. Zijn staart kwispelt zo enthousiast dat hij haar keukenkastje er bijna uitslaat.
Als ze door haar knieën buigt om hem echt te knuffelen weet hij dat hij nu eindelijk haar aandacht heeft.

Nadat ze haar borrel achterover had geslagen, besluit ze toch te gaan slapen. Zorgvuldig loopt ze alle deuren en ramen langs om te kijken of alles dicht is. Je weet per slot van rekening maar nooit. Ze vertrouwt er wel op dat Kiernan haar zal waarschuwen bij dreigend gevaar en gaat naar bed.

Het duurt toch nog heel lang eer ze eindelijk de slaap kan vatten.

Ondertussen is haar vader bij zijn eerste afspraak gearriveerd.

Reageren?