De meeste ouders hoeven in principe alleen maar na te denken over welke basisschool het meest geschikt is voor hun kindje. Past deze bij de visie op het leven zoals de ouders dat hebben, dan is de keus al snel gemaakt.. En er is genoeg keus met betrekking tot het reguliere onderwijs. Maar, zoals ik ervaren heb inmiddels is dit toch wel totaal iets anders wanneer het gaat om kinderen met een handicap

Tot de jaren vijftig werden kinderen en volwassenen met een verstandelijke handicap vaak buiten de samenleving gesteld, door ze "op te sluiten" in een gesticht en deze gestichten ver weg in de bossen te plaatsen... In de jaren zeventig en de periode daarna kwamen de mensenrechtenactivisten en groeperingen in opkomst en werden mensen met een verstandelijke handicap politiek gezien serieuzer genomen en werden instellingen niet meer ver weg in de bossen gebouwd, maar ook in de steden....
Dit om de saamhorigheid tussen normale en verstandelijk gehandicapten te stimuleren...

Dit klinkt absoluut als muziek in de oren als ouder van een gehandicapt kindje... Een kindje wat voor de volle honder procent wordt geaccepteerd door de samenleving en waar "normaal"en anders samen gaan. Op de opleiding SPW die ik heb gevolgd werd dan ook gehamerd op het feit dat we tegenwoordig benadrukken wat een gehandicapte persoon nog wel kan het zoveel mogelijk leren omgaan met de beperking, zoals ze dat met zo'n geweldig woord noemen...Dus zelfs de meeste hulpverleners denken daadwerkelijk dat er tussen de jaren 50 en nu echt veel veranderd is...

Ik kan je vertellen: VERSTANDELIJK GEHANDICAPTEN WORDEN NOG STEEDS WEGGEDRUKT IN ONZE SAMENLEVING..

Nog veel erger is dat ik dit besprak met de kinderpsycholoog van K en dat hij toegaf dat het inderdaad nog steeds een behoorlijke probleem was.. Maar toen ik zei dat ik dit ook vond van het ODC waar K naar doorverwezen was, zei hij dat hij dit toch wel vond meevallen...

Ik dus vol goede moed afgelopen vrijdag naar het ODC.. Nou ja, vol goede moed.. Ik ging eerlijk gezegd uit van het allerergste en dan kan niets tegenvallen..

Met de tram moest ik tot de laatste halte.. Dus dat vond ik al behoorlijk afgelegen, van daaruit moesten we overstappen op een bus die ons reed naar het uiterste puntje van een van de wat multiculturelere wijken om het maar netjes te zeggen.. Daar heb ik gelopen tot ik een ons woog en liep ik steeds verder de buitenweg op.....
Ik liep inmiddels half te janken.. Want ik vond dus wel dat mijn dochter hier zou worden weggedrukt, maar toch ging ik naar binnen, toen ik het eenmaal gevonden had, met het idee van": baat het niet dan schaadt het ook niet om even te gaan kijken...

afijn,daar aangekomen, vond ik het er direkt al kil en kaal. Alle meubilair was af en was naar mijn idee toch nodig aan wat opfleuring van kleur en motiefje toe..
Maar dat zal mijn mening zijn en er zijn ook kinderen "die niet zo goed tegen te veel prikkels kunnen" natuurlijk...

Toen we eenmaal op de groep waren, bleek dat alle kindjes net ingesmeerd werden om buiten te spelen. De kindjes uit de groep zijn ongeveer 3 -4 jaar en moeten spelen met kindjes uit een groep met grotere kindjes.. De begeleidster stond me ook nog heel vrolijk te vertellen dat de grotere kindjes nogal ruw omgingen met de kleintjes omdat ze het allemaal niet zo goed snapten..

Daarna volgde een gesprek over wat ze allemaal te "bieden hadden". Dit gesprek duurde al met al zo'n 20 - 25 minuten en eerlijk gezegd heb ik van dit gesprek geen reet meegekregen.. Dit kwam voornamelijk omdat er een jongetje van een jaar of vier, met het klamme zweet op zijn voorhoofd en zeiknat haar, het hele gesprek in de brandende zon, heen en weer stapte van het ene been op het andere, helemaal afwezig... Al die tijd stond die begeleidster te praten over de goede begeleiding die ze de kinderen konden bieden.. Het leek me een mooi moment om te benoemen dat ik het allemaal geweldig vond klinken, maar dat ik dacht dat met de byzondere contactname van K in principe weinig te beinvloeden viel.. Waarop ze naar het inmiddels rood aangelopen jongetje wees en beweerde dat hij ook een byzondere contactname had.. Ik heb haar toen verteld dat dat jochie inmiddels al bijna een half uur in de brandende zon stond en het zweet hem van zijn voorhoofdje liep...
Ze pakte het kindje op en zette het snel binnen met de woorden: Ja, hij ziet er wel wat warmpjes uit he..

Daarna vroeg ze aan de andere begeleidster:"Zou .... het ook warm hebben? en wees naar een donker jongetje.. Nee joh zei het andere wicht.. Die is dat gewend van Afrika (dat jochie is waarschijnlijk hier geboren en anders was het zo jong dat het dat niet meer kan herinneren maar ok...)

Ik heb ze eens heel vriendelijk aangekeken, bedankt voor hun inspanning, de kindertjes om me heen bekeken met tranen in mijn ogen en ben rechtsomkeert gegaan. Zo snel ik maar kon dat gebouw uit.. En geloof me, dat ik daar nooit ook maar één stap weer binnen zal zetten.. NO WAY..

Wat me verder opviel (en wel logisch als ik het zo bekijk) was dat het eigenlijk alleen maar allochtone kindjes waren daar... En dat de begeleidsters me vertelden dat sommige kindjes uit dezelfde wijk kwamen als waar de school stond en toch met het speciaal vervoer kwamen.. (terwijl ze allemaal kunnen lopen) Dit was dus absoluut wel een plek waar kindjes worden weggedrukt.. Door ouders van kindjes die tegen de handicap van hun kind heel negatief aankijken en allang blij zijn dat ze hele dagen kunnen worden opgevangen. Ik bedoel, ze laten ze anderhalf uur door de stad rijden in een busje, terwijl ze tien minuten van die school afwonen? Dat geeft al aan dat ze niet eens met die kinderen over straat willen.. En daar moet ik mijn kindje bij achterlaten?

Nee hoor! Mij niet gezien.
Inmiddels heb ik contact gehad met een privé-praktijk van een kinderpsychologe die met kindjes werkt met bijzondere contactname of contactstoornissen. Zij is gespecialiseerd op dit vakgebied en behandelt al 36 jaar!
Aanstaande dinsdag gaan we daar kijken. Het zit midden in de stad en ik kan er met de fiets komen!
Ik ben heel benieuwd of ik daar wat positiever van terugkom!

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Merel schreef op 30 Jun 2010 om 12:58

Dat hoop ik ook! Schandalig hoe er met deze kinderen wordt omgegaan! Goed gehandeld meid en sterkte met je zoektocht. Ik hoop dat je het juiste vind!

-0

Ben schreef op 30 Jun 2010 om 13:46

Het blijft triest. Maar weet dat ieder kind, dat anders is of doet of kleed, gepest wordt cq anders wordt benaderd. Dat geeft mogelijk gedeelde smart is halve smart, maar het zal je kind maar overkomen. Ook ik deed daar aan mee in de jaren 70. Er was een jongen bij ons in de klas, waarvan zijn vader een kippenbedrijf had. En deze jongen, die kon er ook niet veel aan doen, rook dus verschrikkellijk. Maar hij deed er zelf ook niet veel aan. En als je dan 16 of 17 jaar bent dan wordt het tijd om voor jezelf te gaan verzorgen etc. Ook weet ik nog dat er toen buitenboordbeugels kwamen en dan was je ook niet populair. Nu loopt iedereen bijna met een plakkertjes beugel. En zo ook de bejaarden worden nog steeds weggedrukt. Wat dat betreft kun je beter in de gevangenis zitten.

-0

sweetmizzy schreef op 30 Jun 2010 om 15:40

Ik ben lang zelf het pispaaltje geweest op school. Eerst omdat ik te dik was en later op de middelbare school omdat ik een boers accent had.. (ik was net verhuisd) Dus praat me er niet van... Uiteindelijk bij een reunie bleek ik inmiddels de slankste, knapste, en jong uitziende vrouw te zijn, van de hele klas!! En dan van dezelfde klas als waar ik altijd door gepest was.. Juist het feit dat ik gepest ben heeft me altijd keihard laten werken de beste te zijn. En als ik nu om me heen kijk denk ik ach.. Heb in mercedessen gereden, bmw cabrio's, dure kleding, goud en een heleboel meer gehad... In principe heb ik alles gehad waar hun nog steeds van dromen... Enneh.. Ik kan je alleen maar vertellen: Dat ze zo hard werken om carriere te maken en daardoor hun kinderen 40 uur per week in de opvang douwen.. Dat is pas iets wat ik niet snap.. Hoe het ook zij het ligt aan de ouders...

-0

sweetmizzy schreef op 30 Jun 2010 om 15:43

En toen klikte ik per ongeluk met mijn easytouch muis en was ie weg... haha, Ouders maken je sterk of zorgen er juist voor dat je je minderwaardig voelt. Als je de juiste steun krijgt als kind, kun je veel bereiken.. Ikzelf heb deze ervaring niet mogen meemaken en doe alles in mijn eentje, maar des al niet te min probeer ik juist daarom voor mijn kleine meid de vicieuze cirkel te verbreken!

-0

VedeWi schreef op 02 Jul 2010 om 15:18

Een aangrijpend artikel. Het doet me zeer om dit soort verhalen te horen over dit soort instellingen. Gelukkig zijn er ook goede instellingen met goed opgeleid personeel die heel zorgzaam met hun pupillen omgaan en waar de instelling in een gewone woonwijk ligt.
Maar helaas weet ik ook uit ervaring dat er zogenaamde tweede rangs instellingen zijn, zoals ik ze maar noem. En dat doet zeer als je er komt kijken. Dat blijft helaas op je netvlies staan, met name als je nu weet dat de kinderen daar niet goed verzorgt worden door de aanwezige begeleiding.
Dan denk je ook bij jezelf: wordt er dan geen controle uitgeoefend op de kwaliteit van dit soort instellingen.

Ik heb zelf een mcg dochter gehad (helaas op 23 jarige leeftijd overleden) waardoor ik ook met allerlei soorten instellingen en verzorgend personeel te maken heb gehad en vaak veel zorg heb gehad vanwege het gebrek aan bekwaam personeel.

Wens je veel sterkte met je zoektocht naar een goede begeleiding en opvang voor jou dochter.

-0

amiad schreef op 19 Sep 2010 om 01:33

Ik heb bij bezoeken aan KDC's en dagcentra vaak plaatsen gezien die overeenkomen met jou ervaringen. Maar ik heb ook een enkele uitzondering moge zien. Ze zijn er wel.
Triest dat dit allemaal zo kan bestaan.

-0

annejansen schreef op 20 Sep 2010 om 23:39

Dit soort verhalen ken ik ook. Ik weg in de VG en heb een omgekeerde integratie mee gemaakt. Ik ben zelf zo ingesteld dat ik mijn clienten "normaal"doe lijken en al die andere mensen hierin negeer. Maar burgers leven nog te veel in hun eigen ego leventje, helaas..