Naar aanleiding van het TV programma, Rondom Tien, van gisteravond, heb ik de behoefte om hierover te schrijven. Want hoe kun je nu een oordeel geven over iets dat je nog nooit van dichtbij hebt meegemaakt. En ook nadat ik het programma had gezien bleef ik achter met de vraag. is het verstandig om een verstandelijk gehandicapte de kinderwens te ontnemen. Het is net als met het bouwen van een huis. De fundering moet goed zijn. Weet je van te voren dat die onstabiel is, wil je er dan toch een huis op bouwen. Het zal echt wel eens goed gaan. De regel is dat het fout kan gaan.

En met gezond verstand kun je deze mensen ontmoedigen om kinderen te krijgen. Immers realiseren zij zich niet waar ze aan beginnen. En ik stel het belang van het kind voorop in plaats van het ouderschap. Ook bij de licht verstandelijk gehandicapte. Of zijn we doorgeschoten in onze emancipatie dat de verstandelijk gehandicapte een kind kan krijgen, als bekroning?
Je hoort mij niet zeggen dat er geen liefde tussen hen mag zijn. En de liefde bedrijven zou ook heel goed kunnen. Natuurlijk is voor verstandelijk gehandicapten de seksuele vrijheid belangrijk. Eindelijk kunnen zij ook eens iemand ontmoeten en trouwen. Maar je moet in zulke relaties meer dingen bespreekbaar maken dan in andere.
Je zult ze moeten overtuigen door uitgebreid alle praktische gevolgen van hun keuze te bespreken, als je dat al kunt bespreken. Soms worden zulke zaken niet eens begrepen.

En hoe wordt dan de anticonceptie geregeld? Verplicht stellen en bijvoorbeeld ook voor alle ouders die als ouder niet deugen. Je kunt denken aan ouders die hun kinderen hebben verwaarloosd of mishandeld of uit huis is geplaatst.
Iedere arts of hulpverlener worstelt met deze kwesties. Er zal toch eens duidelijk moeten komen, want nu doen we het allemaal weer anders en, in onze ogen, goed. Een rechter kan een beslissing geven op ieder persoonlijk geval.
Maar kunnen we deze ouders steeds die begeleiding geven die zij nodig hebben. Met de hedendaagse techniek kunnen ze worden gevogd via hun televisie. Maar kan het geboren kind ook met de ouders communiceren. Kunnen de ouders hun kind opvoeden en wijzen op de gebeutenissen buten hun woning. Het zijn keuzes die ik niet hoef te maken en kan er dus ook op afstand op reageren. Maar hoe wordt het als je als ouders de keuze moet maken voor je kind? Kun je de belasting dragen? Het kan ook zo gaan dat je er opeens niet meer voor jou kind bent.
Er zitten zoveel nadelen aan het krijgen van een kind als je geestelijk gehandicapt bent dat vind ik niet opwegen tegen de voordelen. Dus waarom zou je het niet voorkomen, want dat is zoveel gemakkellijker. En ook daarin is de wetenschap vooruit gegaan en heeft men de prikpil uitgevonden. Dit lijkt mij een uitstekend alternatief.

Voor iedereen die voor de keuze staat, wens ik veel wijsheid toe

Laat een reactie achter

-0

Merel schreef op 28 Mar 2010 om 18:04

Ditzelfde geldt natuurlijk ook voor veel te jonge kinderen die ouders worden, maar ik zou het heel moeilijk vinden om hierover te beslissen, want er zijn ook heel veel mensen die geen verstandelijke handicap hebben die ook niet in staat zijn hun kinderen verantwoord op te voeden. En wat als er een lichamelijke handicap is of een ernstige erfelijke ziekte? In dit geval wens ik ook degene die hiervoor staan veel wijsheid en sterkte toe.

-0

sweetmizzy schreef op 30 May 2010 om 16:32

Het ligt naar mijn idee toch wel aan de mate van de handicap. Mijn dochter is meervoudig gehandicapt. Als zij op 13 jarige leeftijd een allemansvriendinnetje blijkt te wezen en toch enige sexuele gevoelens ontwikkeld, zal ik haar waarschijnlijk ook het recht op ouderschap moeten ontnemen. Al is het alleen om mijn kind voor nog meer ellende te behoeden. Want gehandicapt zijn is al ellende op zich, door alle toezicht en verantwoording die je moet afleggen en het altijd vergeleken worden met normaal.. Maar op het moment dat verstandelijk gehandicapten (en dan heb ik het niet over mensen met een zeer lichte vorm, maar mensen die echt niet beseffen, wat zorgen voor een ander inhoudt) kinderen willen gaan krijgen, komt hierop nog meer toezicht, nog meer het constante vergelijken met wat normaal zou zijn. En daarbij zou er nog meer zorg op mijn schouders rusten. Terwijl ik me nu al afvraag, wat er met haar zou gebeuren als mij wat overkomt.. Want ze is ook nog eens klassiek autist wat betekend dat ze maar op ��n manier benaderd kan worden, bij alle andere manieren kan je weerstand verwachten. Dus ik vind persoonlijk dat bij bepaalde mate van verstandelijke handicap, geen recht meer op ouderschap meer zou mogen bestaat.. Hard maar wel verstandiger...

-0

sweetmizzy schreef op 30 May 2010 om 16:35

PS. Daarnaast vind ik dat er een examen voor ouderschap of iets dergelijks moeten komen...
Voor auto-rijden heb je een papiertje nodig, maar kinderen maken mag iedereen in dit land.. Terwijl je veel meer kapot maakt door als slons lukraak kinderen op de wereld te schoppen, dan zonder papiertje achter het stuur te kruipen...

-0

Ben schreef op 30 May 2010 om 19:58

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. In ieder geval heb je, als moeder die weet waar ze over schrijft, een duidelijke mening. Daar schort het nog wel eens aan in ons kikkerlandje. Men wil vaak leuk gevonden worden, zonder enige vorm van ervaring, zoals jij. Ik ben gespaard gebleven van kinderen met een handicap. En ik wens jou veel wijsheid, maar ik lees dat je dat wel kan. EN een examen, ja wat moet dat nou worden. In ieder geval wilde ik ook niets leren van mijn ouders, dus ik zou het niet weten. Wat ik wel weet is dat, al zou je het examen met glans hebben doorstaan, dan is het nog maar afwachten welke partner je krijgt. Maar daar is al voldoende over geschreven op dit forum.