Mijn masker vertoont scheuren, mijn façade is niet langer sterk. Wat staat mij te gebeuren? De stemmen in mijn hoofd ruziën maar voort, alsof ik zelf geen zeggenschap heb. Alsof het allemaal gewoon zo hoort.

Geen grip, geen controle.

Mijn masker vertoont scheuren,
mijn façade is niet langer sterk.
Wat staat mij te gebeuren?

De stemmen in mijn hoofd ruziën maar voort,
alsof ik zelf geen zeggenschap heb.
Alsof het allemaal gewoon zo hoort.

Omringt door haaien en onzichtbare vijanden
vecht in me mijn weg door deze shit,
niet wetend waar we uiteindelijk zullen belanden.

Laat niet los.

De angst bekruipt, besluipt en bespringt me.
Kan niet meer denken in mogelijkheden,
't voelt zo lang her dat ik nog oprecht lachte.

Het sussende 'geef niet op' en goedbedoelde ''t komt wel goed'
zijn uitsluitend lief bedoeld en waardeer ik,
maar ik weet niet meer wat ik ermee moet.

Ik wil mijn leven zelf leven,
maar het voelt niet meer van mij.
De regie niet meer uit handen geven,
nu sta ik er vanaf de zijlijn bij.

Ik kijk ernaar en doe niets, grijp niet in.
Telkens als ik opnieuw probeer te vechten,
eindig ik weer, terug bij het begin.

Geen stap verder, geen steek wijzer,
enkel meer gepijnigd en met meer verdriet
blijft 'loslaten' altijd mijn hete hangijzer.

Versteend.

Als versteend blijf ik staan,
wanneer je weer dreigend, hijgend op me afkomt.
Om me opnieuw kapot te slaan,
In duizend stukjes, gebroken op de grond.
 

De weg kwijt, jou verloren.

Mijn ogen zochten, maar vonden niet.
Het licht verdween, sprak enkel nog met verstikte stem.
De enige emotie was angst, het gevoel van verdriet,
omdat jij mij had verlaten, ik je voor altijd kwijt ben.

In de stukjes van de spiegel hier op de grond,
zie ik de delen van mijzelf, de mij die ik niet herken,
geslagen, verslagen, bloedend en gewond,
is dit dan werkelijk wie ik ben?

Vergeet nooit...

Vergeet nooit te onthouden
dat ik je in en in lief heb,
vanaf het begin van je heb gehouden.
 

Durf dan!

Toen ik bij je weg was, wist ik niet hoe snel ik bij je terug moest komen.
Wanneer ik bij je was, zocht ik uitwegen, vluchtwegen. Alles om te ontkomen.
Wat willen wij? Wat kunnen wij?
Wij kunnen niet samenzijn.
Wij kunnen het alleenzijn niet aan.
Maar liever een oorlog, dan een gewapende vrede.
Liever jouw liefde verloren, dan nooit liefgehad.

Ik waag de sprong! Spring jij met me?

Storm.

De storm in mijn hoofd
weerhoudt me ervan
te zijn
wie ik ben.

Jezelf.

Kom bij me
______maar niet te dichtbij
Geef om me
______maar verlies je niet in mij
Mis me maar
______maar lééf
En doe wat je voelt
______Omdat ik om je geef..

Pijn.

..en toen schreeuwde ik om stilte..
De wond geneest goed,
maar de pijn blijft.
In alle manieren.
 

Mijn lief.

Ik opende mijn ogen. It was just a dream.

Daar lag je. Nog steeds.
Mooi te wezen. Lief te zijn.
Nooit weggeweest.
Een rilling liep over m'n rug.
Een traan over m'n wang.
Ik trok m'n knieën op, maakte me klein.
Mijn hoofd scheef op m'n knie leunend.
Zachtjes ademend, ademloos.
Kijkend. Genietend. Zo adembenemend.
Zo onschuldig. Zo jij.

Ik buig voorover.
Kus je lippen, je voorhoofd en je neus. Zachtjes.
Ik fluister in je oor.. dat ik om je geef.
Shit wat voelt dit goed.
Blijf. Alsjeblieft.. blijf.
Een warm gevoel maakt zich meester van mij.
Je opent je mooie ogen.
Kijkt me slaperig aan.
"Wat zei je schat?"
Oh, wat ben je mooi. Puur. Echt.
"Niets lief. Niets."
Je mompelde nog iets.
Iets van.. 'ik hou van je'..

Ik opende mijn ogen. It was just a dream.

Wasn't it..?

The truth.

How would you react
when I stop your favourite act
of me
being a happy little girl...

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.