Het is NIET eerlijk. Het is allemaal z� oneerlijk. Waar heeft zij dit aan verdiend? Waar heb IK dit aan verdiend.....

"..het is verdomme niet eerlijk!.." Met een harde klap smeet ze de deur van haar kamer dicht.

Ik had ook gelijk. Het was ook helemaal niet eerlijk.

De diagnose was een klap in het gezicht. Van ons allemaal trouwens. Een klap met de vlakke hand. Een klap die bedoelt was om pijn te doen, om kapot te maken. Een klap die nagloeit, enkele minuten na het raken. Een klap, harder dan ik met de deur kon slaan. Zo'n klap was het. Als ik eraan terugdenk, voel ik hem nog branden. Pijnlijk. Hard. Een hartverscheurende pijn, tot diep in mijn wezen. Zo'n pijn deed het. Zo'n soort pijn was het. In en in zeer deed het.

Alleen zij,

alleen zijzelf leek zich er niet druk om te maken. Ze had even opgekeken uit haar puzzelboekje, haar rolstoel een stukje teruggereden, de dokter aangekeken en geantwoord dat dat het dan was, dan weten we dat maar. Dat was het. En ze richtte zich weer op haar puzzeltje. Onverstoord leek ze verder te gaan. Alsof er niets gebeurd was. Ontkennen van de feiten, ontkennen van wat was.

Tranen stroomden, vloeiden rijkelijk in de kamer. En zij puzzelde door. Vroeg om een andere pen, deze stopte er spontaan mee. Hoe ironisch. Ze vond zichzelf grappig. Ze had het lef te lachen.
Ze was de enige.

Dagen verstreken. De puzzeltjes werden ingevuld. Er werd niet over gesproken. Niet door haar. Zij zweeg. Als het graf, inderdaad. Hoe raad je het zo...

Hij,

hij leek er meer onder te lijden te hebben dan zijzelf. Zijn wangen vielen in, zijn ogen lagen dieper in hun kassen dan ooit tevoren. Zijn botten kraakten, zuchtten, alsof zij letterlijk zijn zware leven torsten. Of zelfs, dat van hen beiden.

Ik ging met hem wandelen, lieten samen Sammie uit. Hij had het nodig. Hij had mij nodig. Nee. Hij had háár nodig. Maar zij kon er niet meer voor hem zijn.

Het 'voor altijd en eeuwig, hand in hand samenzijn'...dat was voorgoed voorbij. Hij voelde het. Hij wist het, meer dan wat dan ook. Het was niet meer, en het zou nooit meer zijn... Duidelijk. Pijnlijk duidelijk. Maar de waarheid moet onder ogen worden gezien om ermee om te kunnen gaan... Zo is het leven. Zo is de dood.

Het was woensdag geworden. Een logisch gevolg van het feit dat het gisteren dinsdag was, en morgen hoogstwaarschijnlijk gewoon weer donderdag zou worden..