de boze hulptroepen zijn onderweg, schoonmoeder komt eraan

Vanmorgen in alle vroegte de eerste berichten al weer binnen.

In spanning afwachtend op het onderzoek wat vandaag zal plaatsvinden. Het is duidelijk ze wil naar huis, maar ze zal niet voor het onderzoek weglopen. Gezonde spanning noemen ze dat met een sterke wil om genezen naar huis te vertrekken. Om drie uur staat de behandeling gepland. Opnieuw in een heerlijk roes gaan ze proberen om de galsteen uit haar galwegen te halen. Als dat lukt wordt ze vrijdag geopereerd aan haar galblaas. Het ziet er naar uit dat het einde in zicht komt. Nog een weekje en dan is alles voorbij. Maar het wachten duurt lang dus zodra ik thuis ben , gaan we even op msn om wat minuten weg te tikken. We zitten volop in conversatie als er in eens een arts op de afdeling verschijnt. Even tijd voor een pauze om aan te horen wat die man haar te vertellen heeft.

Dan gaat mijn telefoon.

Het is kikafonie, die vrolijk roept ik doe het maar even zo hoor. Ik hoor haar driftig trekken aan haar sigaret, het is duidelijk ze is naar buiten. We hadden het er net over gehad en ze wil graag naar huis. En schijnbaar is ze gehoord want de arts kwam haar vertellen dat ze vandaag naar huis mag. Naar huis ???? Ja ik mag naar huis, ik snap er helemaal nik smeer van, maar ik mag naar huis en moet over twee en een halve week terug komen. Ze is totaal in de war, nuchter voor de zoektocht naar de irritante galsteen die in haar galwegen loopt te springen. Zijn ze nu al dermate aan het bezuinigen dat ze je geen eten meer geven voordat je naar huis vertrekt ? Ik begrijp niets van het verhaal en rustig begint ze van voor af aan.

Het zit zo.

De arts vind het te snel om opnieuw in haar galwegen te gaan. Het risico op ontstekingen, infectie is te groot. Hij wil twee en een halve week wachten voordat dit onderzoek zal plaatsvinden. Er zijn een soort van buisje geplaatst, ze gaan kijken of die goed zitten nog aanwezig zijn . En van een buisje , mocht die nog op zijn plaats zitten dan moet die eerst nog verwijderd worden. JA het klinkt allemaal lekker. Dan gaat ze naar huis en mag ze over twee en een halve week terug komen om de springende galsteen te verwijderen als deze niet inmiddels via de darmen afgevoerd is. Ik weet niet hoe het met jullie is , maar ik ben inmiddels verdwaald in al die gangen. Daarna zal er in een andere operatie de galblaas verwijderd worden. Op haar vraag of ze dat niet in een keer kunnen doen krijgt ze het antwoord dat het dan een te grote operatie wordt. Snappen jullie het nog ?

Gelukkig ben ik vrij en stand by vandaag.

Ik begrijp er helemaal niks van en kikafonie nog minder. Ze is in de war, en angstig over hoe het verder gaat. Moet ze nou  met een galzak vol met stenen, en een springende steen in de onderaardse gangen naar huis. Niet wetend wat voor een schade dit allemaal kan aanrichten. Het voelt niet goed voor haar, ze wil duidelijkheid , maar weet niet waar te beginnen. Ik meld haar dat ik die kant op wil  komen als ze me nodig heeft. Ze belt eerst met haar familie, maar houdt het in haar achterhoofd. Ik probeer het los te laten, maar in mijn gedachten ben ik bij haar. Dan ratelt het volgende bericht via mijn  telefoon binnen. Mijn schoonmoeder komt er aan, ze is boos. Meestal wordt ik niet zo blij van boze schoonmoeders, maar in dit geval geeft het me een heel goed gevoel. In spanning wacht ik af wat er verder gaat komen. Ik zal het op het forum plaatsen zodra ik meer weet.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.