Iedereen kent het wel, je zit bij je opa en hij vertelt een verhaal over vroeger. Ik ben best vaak bij mijn opa en ik krijg leuke, soms minder leuke verhalen te horen. Mijn opa kon zo goed vertellen, dat zal mij niet lukken. Ik heb het over een andere boeg gegooid. Ik heb er gedichten van gemaakt. Hier zijn de eerste drie (later komen er nog meer).

Herinnering aan de watersnood

Ze waren al naar bed gegaan,
het stormde, windkracht negen.
De week was om, het werk gedaan,
dan is de nachtrust  een zegen.

Aan watersnood werd niet gedacht,
bij zulke hoge dijken.
De grote ramp kwam onverwacht,
de dijken moesten bezwijken.

De storm ging over in orkaan
en speelde met ’t wassend water.
Bij springtij moest alles ondergaan,
Het redden begon pas later.

Er werd gebeden en gesmeekt,
maar ’t water kwam steeds hoger.
Oud en jong, koud en doorweekt,
angst met de dood voor ogen.

Er zaten mensen op het dak,
in kerken, ook in bomen.
Zich klemmend aan een dikke tak,
totdat er hulp zou komen.

Voor velen kwam die hulp te laat,
hun graf was in de golven.
Het vee dreef over heg en straat,
boerderijen werden bedolven.

Zo werd een deel van Nederland
door watersnood overrompeld.
Families in ’t wijde polderland
werden in rouw gedompeld.

Beurzen open, dijken dicht,
Johan Bodegraven wilde wel innen.
Hij heeft zo veel goed werk verricht.
beurzen open, ’t geld stroomde binnen.

Toen kon er weer worden gebouwd,
scholen, huizen, fabrieken en kerken.
Ze werkten met stenen, glas en hout.
Eerst moesten ze de dijk versterken.

Het Rampenfonds en het Rode Kruis
hebben ook veel geld geschonken.
Zo kregen allen weer een huis,
die bij de ramp niet zijn verdronken.

Aardappels, bieten, het goudgele graan,
groeit weer op vruchtbare akker.
Veel wonden zijn nooit dichtgegaan,
maar Nederland blijft nu wel wakker.

De oude school

‘k Ben langs de oude school geslopen,
niet zeker of ik daar mocht gaan.
Als kind heb ‘k daar op ’t plein gelopen,
wat is de tijd toch snel gegaan.

Als deze muren konden spreken,
vertelden ze een lang verhaal.
Vervallen staan ze, als een teken:
‘Het is voorbij’, een klare taal.

Er vliegen vogels door de ramen,
als vrije gasten in en uit.
‘k Herinner me de namen
en de school gaat langzaam uit.

Ik loop weer door de open deuren,
zwaai met de lege stikkezak,
gebloemd katoen in alle kleuren.
Naar huis, gauw in het schobberpak.

Om morgen weer terug te keren,
voor Bijbelse geschiedenis
en taal en rekenen te leren.
in ’t schoolgoed dat weer netjes is.

Als ’t warm is, drinken uit één kroesje,
om beurten uit de waterkraan.
Bij laat komen gehuid een smoesje,
waarvoor je in de hoek moest staan.

ik sta, met die herinneringen,
hier stil voor een kapotte ruit.
Nog hoor ik: ‘Tel uw zegeningen’
tweestemmig, een bekend geluid.

Maar er wordt niet meer gezongen,
lokalen staan leeg, ’t is stil.
De glazen ramen zijn gesprongen,
’t is bouwvallig, triest en kil.

‘k Kijk nog eens naar de lokalen,
de eerste en de tweede klas.
Acht klassen in vijf hoge zalen,
‘k weet precies nog hoe het was.

Beelden uit mijn kinderjaren,
een dierbare herinnering.
Ik wil het in mijn hart bewaren,
dankbaar, voor wat ‘k op school ontving.

Avond in het polderland

We lopen door het polderland.
’t Is bladstil, zelfs geen zucht.
Klaprozen aan de waterkant,
een leeuwerik, hoog in de lucht.

Het vogellied, zo hoog van toon
voor wie het horen wil.
Zo zuiver en zo wonderschoon
en daarna is het weer stil.

Dan, bij ’t geboomte van een stee
klinkt weer een merellied.
Het zijn er zeker meer dan twee,
we zien de vogels niet.

De avond valt, een landman gaat
met paarden weer naar huis.
de zon, die rood te glanzen staat
noodt hem tot rusten, thuis.

Dit leven op het platteland,
ver van de grote stad,
Daaraan heb ik mijn hart verpand.
Geen drukte op het karrenpad.

Hier kan een mens nog rustig zijn
in het zomeravonduur.
De zon, die aan de kim verdwijnt,
is net een bal van vuur.

We lopen door het polderland,
omdat het hier nog kan.
Lekker rustig aan de waterkant
en wij, wij genieten ervan.
 

Reageren?