Verhaal-Dialoog; Verlaten strand, verlaten droom, een oefening in spijt.

Zand

Ik : De vroegte in mijn ogen is nog duidelijk
       zichtbaar met de agonie van de vorige nacht.
       Langzaam in diagnostische herhaling denk ik
       na over die dag in de motregen, hoe het koude
       asfalt zich leek op ten scheuren, hoe de kille
       grond een waarneming achterliet die ik nooit
       meer zou vergeten.

Jij : Waarom heb je mij opgeroepen ?, ik kan slechts
      heel eventjes terugkeren naar het strand van
      onze verlangens, daar waar ons onzichtbaar kind
      werd geboren : een kind dat wij de naam liefde
      hebben meegegeven.

Ik : Mijn hele leven is een opeenvolging van bizarre
      omstandigheden, geen toeval meer.
      Sinds je bent heengegaan heeft elke zonsondergang
      een vraagteken in zijn kleur,
      en sterf ik langzaam weg in de roes van mijn jeugd.
      Hoor de trein nadert ergens in de groene velden
      en ik loop te praten om niet te zien.

Jij : Je bent niet meer het kind dat ik heb gekent,
       het kind dat ik zo ruw uit zijn geluk hebt gerukt.
       Nu slaap ik over de regenboog en waak ik
       over de zee, onze stille getuige van het geestelijk
       huwelijk dat we aangingen.

Golven

Ik : Ik zie alleen de nakende storm over de golfbreker
       en de grauwheid van een moordende stad.
       Jij die er altijd was en omdat je er niet meer bent,
       geef me raad ?!...

Jij : Ik ken haar naam niet, maar ze moet mooier
      zijn dan de krachtigste zonsondergang, haar
      geest moet frisser zijn dan de wildste golf
      en die moet dan weer beneveld zijn door haar
      fantasie, ik weet nog hoeveel je van de zee hield.

Ik : Neen, we hielden samen van de zee.

Jij : Waar en wat je ook doet, ik zal steeds weten
      wat we al die jaren terug hebben gevoeld.
      Het is de laatste maal geweest dat er een
      traan uit je treurige ogen is gerolt, je was
      geen kind meer.
      Ergens door de voor jou onbegrijpelijke
      kosmische kracht ben ik ook opgegroeid.
      Leef niet met de dood, leef met het leven !.

Zon

Ik : Het oude vuur wakkert weer aan in mijn geest,
       niet alleen het lichaam beeft, mijn ogen,
       trouwe gezellen die reeds alles zagen, vertellen
       mij hetgeen ik instinctief aanvoel.
       Ik ben de heerser van de nacht, buiten jouw zal
       er nooit meer iemand zijn die me kan begrijpen.

Jij : Misschien omdat ik nu in een andere wereld ben,
      zou ik het ook niet begrijpen, meerdere malen
      heb je de hand gereikt aan de dood, hij heeft
      je van zich afgeduwt, niet zomaar ! ...

Ik : Ik ben terechtgekomen in een sublieme draaikolk,
     zelfs ik weet soms niet meer waarom ik handel
     naar de zin van mijn karakter.
     Het uiterlijk behang in mij heeft een stille
     revolutie gepleegd, ik ben slachtoffer van mezelf.

Wind

Jij : Ga naar haar toe en leef in mijn plaats,
      leef onze dromen, omdat er niets krachtiger
      is dan liefde, zelfs de dood niet.
      Sterf niet, mooie geest die ik eens heb gekent,
      ik smeek je, sterf niet weg tenmidden van je leven ...

Epiloog

Op het pad van de grote vuuroester aan de horizon wandelde de man schoorvoetend weg, alsof iedere zandkorrel hem poogde tegen te houden met woorden van spijt ... In zijn ooghoek zag hij het wondermooie silhouet die eens de beademing was van zijn wensen en dromen, die zuurstof inhaleerde hij als een toxicomaan op een volle maan rit. De herinneringen zouden hem nooit verlaten als donkere passagiers op de trein van zijn leven, doch de kracht die eens werd geboren, voor deze bijzondere dame in het orgasme van zijn hart zou voor altijd de memorie zijn zo mooi en puur als de mooiste parel..