zo gelukkig als we waren met de geboorte . en dat geluk was na 5 weken voorbij .

het geluk en het verlies .

5 weken waren we gelukkig en in ene was dat weg .

me man en ik waren anderhalf jaar bij elkaar toen we te horen kregen dat ik zwanger was .

ik was toen 7 weken zwanger en we waren dolgellukig .

me man had uit zijn vorige relatie al twee kindjes die meer bij hem waren dan bij hun moeder .

en ik had een kind uit me vorige relatie die ik afgekapt heb omdat ik geestelijk en lichamelijk mishandeld werd .

en dit was ook bij politie en kinderbescherming en jeugdzorg bekend .

ik liep onder controle bij de gynocoloog omdat ik in de zwangerschap van me dochter trombose heb gekregen op 19 jarige leeftijd .

elke afspraak waren we netjes op tijd en elke controle ging de groei en ontwikkeling van ons kindje perfect .

zelfs bij de laatste controle ging alles goed en ook bij de echo en die dag op 2 maart zij de gynocoloog bij de volgende afspraak gaan we datum in plannen voor de bevalling omdat ik niet op natuurlijke wijze kon bevallen .

en vanaf het moment dat ik thuis kwam had ik last van kramp in me buik .

en kreeg in ene een opruim woede .

na het opruimen moest mijn man naar zijn werk en werd gebracht door mijn dochter haar vader .

en ik had me man gezegd als de kramp erger wordt dat ik zou gaan bellen .

en me man was eigenlijk net op zijn werk rond de klok van 17.00 dat ik de gynocoloog ging bellen en ik moest met spoed komen .

en me dochter haar vaders vriendin bleef bij mij en me dochter en ging met ons mee naar ziekenhuis .

met de taxi gingen we naar ziekenhuis .

de taxi chauffeur behandelde me respectloos .

eenmaal daar gekomen stond me man al klaar met de rolstoel .

en ik werd onderzocht en toen bleek dat onze zoon in het vruchtwater had gepoept .

en ik mmoest met spoed naar operatie kamer voor keizersnede .

en  me dochter ging met haar vader mee naar huis en met zijn vriendin .

me man liep mee naar operatie kamer en toen werd er gezegd u mag niet mee .

dit had te maken met dat ze dachten dat hij mijn ex partner was .

en hij mocht in de avond tegen 22 uur terug komen .

we hebben echt veel gezeur gehad in het ziekenhuis .

en mochten na een week eindelijk naar huis met onze zoon .

die dag kwam er iemand van amk en die man begreep niet wat hij bij ons moest .

de eerste week ging alles goed met ons kindje hij at goed en groeide goed en kwam goed aan .

na die week had hij problemen met eten en met poepen .

en ging dus voor controle de ene dag naar huisarts en de andere dag naar arts van consultatie buro .

en op  2 april 2007 ging ik smorgens naar consultatie buro naar de arts en alles ging goed zij de arts .

en smiddags naar de huisarts en daar spoot de poep eruit en de dokter zij dit is normaal maar dat leek  mijn niet.                                                                              

maar vertrouwde op hem .

en snachts om 12 uur werd onze zoon wakker  .

en gaven hem een schone luier namen zijn temperatuur op en dat was goed .

vervolgens kreeg hij een flesje .

en me man bracht hem naar mij om een kus te geven maar ik bleef maar kusjes geven .

alsof ik het aanvoelde dat er wat ging gebeuren .

en we gingen slapen en smorgens half zeven ging de wekker en werden we wakker .

me man liep naar onze zoon en ik naar de keuken en me man riep hij heel hard hij heeft het koud .

dus ik zij ga een kreuk maken .                                                       

toen begon me man te huilen en schreeuwen om hulp .

dus ik ging me buurvrouw halen en die kwam gelijk .

die belde 112 en ze moest hem reanimeren wat niet mocht baten .

de politie ambulance en trauma waren gearriveerd .

en toen kwam de lijkschouwer erbij en hij zag gelijk al dat het hersenvlies ontsteking was .

de begrafenis ondernemer kwam erbij en kwam onze zoon ophalen .

me man was er helemaal kapot van spuugde de hele dag gal en kon alleen maar huilen .

dezelfde dag 3 april kwam de begravenis ondernemer en heb ik de hele uitvaart met hem door genomen .

was heel zwaar maar wist me sterk te houden .      

omdat ik wou dat onze zoon een waardig afscheid zou krijgen geregeld door mij omdat me man het niet kon opbrengen .

en na twee dagen mochten we nog paar keer in mortoaruim langs bij onze zoon .

en de eerste keer zat ik met onze zoon op schoot en toen ben ik uit me lichaam getreden voor paar seconden .

en de laatste dag voor de uitvaart hebben onze kinderen de kist beschilderd .

en op de dag van de condeleance hebben onze kinderen een klein knuffeltje bij hun broertje neergelegd en een roos en wij hebben met ze alle een grote beer laten maken met rood en witte rozen .

bij de condeleance werden er blauwe helluim ballonnen omhoog gelaten door de familie .

en de crematie was ook heel mooi er werd muziek afgespeeld van marco borsato slaap maar http://www.youtube.com/watch?v=xK7owo6kXyg en ildivo avemaria http://www.youtube.com/watch?v=YG2TUaeKBs0 en liedje van snappie de kleine krokodil .

en de kinderen en wij hebben nog een gedicht aan hem opgedragen .

en me man en ik hebben hem naar de oven begeleid om hem te cremeren .

na drie maanden mochten wij zijn as ophalen en wij hadden zelf een urn gekocht in de vorm van een kroontje . 

en hoe ik verder met me vriend ben omgegaan is ik heb me voor genomen dat zolang mijn hart klopt hij in mij voort leeft zolang mijn hart klopt en als mijn hart het begeeft ik hem weer tegen kom .

ik heb in oktober 2009 een tattoo laten zetten ter ere aan onze zoon .

   een vlinder  en waarom een vlinder leeft ook maar even net als onze zoon dat heeft gedaan .

 dit is de tattoo alleen in plaats van paars is het licht blauw ingekleurd en boven de voel sprieten de naam van onze zoon .

 

 

filmpje van dat tattoo word gezet

 

http://www.zideo.nl/index.php?option=com_video&action=video_edit&zideo=6c594b616f6c593d&playzideo=6b344f5a6d566474

ik wens dit niemand toe zelfs me grootste vijand niet .

we hebben wel geprobeerd het leven weer op te pakken aangezien we nog drie kinderen hadden .

in de tijd van rouwen in de maand juni 2007 bleek dat ik zwanger was geraakt in de tijd dat  we troost zochten bij elkaar .

en in febrauri 2008  werd onze mooie dochter geboren op valentijnsdag net als haar broer .

de eerste weken vonden we het echt moeilijk haar alleen te laten gingen wekelijks wegen naar consultatie buro tot dat ze een werd .

en vanaf het moment dat onze dochter begon te praten had zij het over haar broer .

en werd elke nacht rond de tijd van overlijden lachend wakker .

en nog heeft ze het over haar broer dat ze samen spelen .

ik vind dit echt iets aparts want ze heeft hem nooit gekend .

en de andere kinderen hebben het minder over hun broertje dan onze jongste dochter en natuurlijk hebben ze soms verdriet om hem .

maar het leven gaat hoe dan ook verder .

moeilijk of niet hard of niet .

maar we moeten vooruit kijken en niet achter uit .

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.