We hebben allemaal wel eens verdriet, we voelen ons niet gelukkig. De ene keer is je verdriet innerlijk, de andere keer kan je het niet voor je houden en gaan de traantjes vloeien.

De laatste maanden voel ik me niet zo goed in mijn vel. Er is een constante innerlijke onrust, een gevoel van verdriet, een gemis aan iets. En het rare is dat ik niet kan verwoorden waardoor het verdriet en het ongelukkig zijn bij mij aanwezig zijn.
En ik besef heel goed dat ik hier een stuk van mezelf "bloot" geef. Maar misschien is dat eens niet slecht...

Dit zijn enkele redenen waaraan ik het misnoegd gevoel zou kunnen wijten.

Mijn overleden echtgenoot

In 2002 overleed Alex. Met hem is een stukje van mij gestorven. Maar ik heb dapper voortgedaan omwille van de dochters, om hen vooruit te helpen in het leven, om zelf vooruit te komen. Maar ik blijf Alex missen in kleine dingen, in grote dingen, in gedachten,… Soms uit ik ook een boosheid naar hem toe: Waarom heb je mij alleen gelaten? (ook al kon hij er zelf niet aan doen). Anderzijds is er de leegte en het gemis: Waarom kan hij dit of dat niet meer samen met mij meemaken? De scherpe kantjes slijten, dat is waar, maar de kern van het verdriet verdwijnt nooit. Dat zal pas verdwijnen als ik ook dood ga…

Mijn dochters

Het opvoeden van kinderen is ook niet altijd rozengeur en maneschijn. Tijdens hun puberteit, toen ik er al alleen voor stond, was het echt niet gemakkelijk. De jongste was een echte rebel, een pure dwarsligger, een moeilijke meid met een grote mond,… Gelukkig is dit nu volledig verleden tijd en is ze nu een supermeid die haar mama graag ziet en waardeert. Met de oudste was het in de puberteit gemakkelijker, maar ik veronderstel dat zij nu pubert, nu ze 26 is…
Beiden zijn ze het huis uit, ze wonen samen met hun respectievelijke vriendjes. En ze doen het goed. Daar ben ik best wel trots op. En ze hebben vast werk. Ja, ik ben trots.
De jongste komt zo nu en dan eens naar huis, stuurt eens een sms’je. En dat maakt me dan supergelukkig.
De oudste daarentegen, die een gemakkelijke puber was, hoor of zie ik niet. Ik zie haar enkel als ze iets nodig heeft. Dat kan zowel een ei zijn als geld… (Niet dat ik aan alle vragen toegeef!). Maar het is jammer dat ze niet eens “zomaar” komt, om haar mama een bezoekje te brengen, om eens te vragen hoe het gaat, een gewoon bezoekje met een tasje koffie en een koekje… Gans de situatie met de oudste dochter doet mij heel veel nadenken. Ik zal ook wel geen “goede” moeder geweest zijn na het overlijden van hun papa, want ieder van ons had heel veel te verwerken, maar dit hoeft ze mij niet eindeloos door te steken. We hebben allemaal steken laten vallen. Maar toch blijf ik nadenken, en hoe meer ik nadenk, hoe meer pijn het in mijn hart veroorzaakt. Wat heb ik in hemelsnaam misdaan?

Het lege-nest-syndroom

Beide dochters zijn het huis uit, zoals ik al vertelde, en ze doen het goed. En ik ben trots. Ergens was ik, diep in mijn hart, blij toen de jongste ook het nest uitvloog. Want het was zo’n sloddervos: eindelijk zou het huis eens proper liggen en zou ik niet meer moeten zeuren. Maar helaas, wat mis ik de wanorde, de muziek in huis, de verschrikkelijke rommel op haar kamer,… Ondanks het feit dat ik nu een nieuwe partner heb met wie het heel goed klikt, en die bij mij woont, heb ik toch last van het lege-nest-syndroom.

Mijn job

Ik werk in de sociale sector op de administratieve diensten. Eigenlijk zijn daar heel wat spanningen. Als ik ’s ochtends binnenkom op het werk overvalt me een sfeer van hartenpijn, een veld van spanning, en dit elke ochtend opnieuw. Iedereen doet alsof hij heel goed met elkaar kan omgaan, maar achter je rug om is er toch jaloezie en wordt er veel geklikt. Dit zijn zaken waar ik niet zo goed kan mee om gaan, en die me heel verdrietig maken. Tenslotte leven we toch ongeveer 1/3 van onze tijd op ons werk, en als er daar steeds een spanningsveld heerst… Het gaat van kwaad naar erger: iedereen begint iedereen te controleren, en iedereen begint iedereen te verklikken. Het is een vicieuze cirkel geworden. Een cirkel waar ik echt niet van hou, want ik hou van eerlijkheid en zuiverheid. En als er iets op je hart ligt moet je dat kunnen zeggen, maar zoiets lukt niet bij ons. Slikken maar, en blijven slikken. Maar hoelang kan ik nog slikken? Dit maakt me ook verdrietig. Het werk zou een plaats moeten zijn waar we moeten werken natuurlijk, maar niet waar zoveel spanning hangt. En het probleem is dat “het probleem” niet kan aangekaart worden…

Weinig energie

Al die zaken zorgen ervoor dat ik heel weinig energie heb. Soms plof ik in de zetel na het werk en kom er niet meer uit. De weinige energie die ik heb over heb steek ik in sociale contacten, in avondschool, in sport (als dat nog lukt). Maar het feit dat ik zo weinig energie heb maakt me ook ongelukkig, want ik wil nog zoveel dingen zien en doen!

Conclusie

Ik weet niet wat me allemaal verdriet aanbrengt. Volgens mij is het een combinatie van al die zaken. Als ik dit allemaal analyseer weet ik niet welke oorzaak het ergst is, of het meeste doorweegt. Hoe dit moet opgelost worden weet ik al helemaal niet meer! Ik neem ondertussen al enkele jaren antidepressiva waarvan de dosering nu al een groot stuk afgebouwd is.

Hoe dan ook, er blijft een leegte, een gemis, een verdriet, een ongelukkig zijn dat ik niet kan plaatsen.
Misschien zal de toekomst raad brengen?

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.