Ik kreeg een nieuwe uitdaging van verbijsterend, vandaag laat ik mijn fantasie helemaal gaan.

De herinneringen raken diepe emoties

Terneergeslagen, in een groot verdriet, ineengedoken op een groezelige bank met scheuren. Kijkt ze naar de kale muren, die de beelden van het verleden aan haar vertonen. Als doelloze objecten gaan ze voorbij , zonder enige betekenis, net zo leeg als de kamer om haar heen. Maar de herinneringen raken diepe emoties, goed verborgen diep in haar ziel. Met een mokerhamer , wordt haar muur van zelfbescherming steen voor steen neergeslagen. Haar lichaam vult zich met een ondragelijke pijn, als golvende watervallen komen ze naar buiten. Ze houdt haar buik vast, in een zwaar gevecht, om de mokerhamer tegen te houden, maar genadeloos slaat hij door. Ze krult zich verder op, zoekend naar de veilige warmte en bescherming van de baarmoeder, maar de mokerhamer breekt zelfs daar genadeloos door heen.

Haar bescherming weggeslagen

Zonder enige genade, wordt haar bunker neergeslagen, en verliest ze alle bescherming om haar heen. Het lijkt uitzichtloos, niet te overwinnen, en wankel staat ze op, zoekend naar haar evenwicht. Gehuld in een dikke mist, adembenemend, strompelend en schuifelend beweegt ze langzaam naar de voordeur, op zoek naar ruimte voor lucht. De laatste strohalm die haar zal redden van de ondergang. Haar laatste restje leven, diep in haar verborgen, weet de waterkant van het meer vlak naast haar huis te bereiken. Volledig overtuigd dat ze in het wassende water heen zal gaan. Maar voor de waterkant zakt ze ineen, haar benen kunnen haar niet meer dragen. Haar tranen vloeien samen met het meer van overvloed, als in een roep, laat me sterven. Haar ziel diep verborgen roept de engelen aan.

Onzichtbare ogen aanschouwen

Het tafereel wordt aanschouwt, door onzichtbare ogen, haar roep wordt gehoord. Als bij een donderslag aan heldere hemel, schiet een bliksemflits naar beneden, recht in haar ziel. Haar lijf begint te trillen van binnen, steeds harder en harder. De energie die vrijkomt verlicht de donkere nacht als een heldere maan. Plots voelt ze haar gewichtloosheid, alsof ze zweeft, en als ze haar ogen open doet, ziet ze twee engelen die haar dragen. Ze baden haar in het wassende water, alsof ze terug is in de baarmoederschoot. Moe, maar volledig in vertrouwen, maakt een diepe rust zich van haar meester. Ze doet haar ogen weer dicht en laat zich dragen door de engelen, naar een onbekende bestemming.

diep weggezakt in een prachtig wolkendek

Als ze wakker wordt, voelt ze zichzelf diep weggezakt in een heerlijk zacht wolkendek. Verwarmd door een helder, helend, wit licht, gewichtloos en beschermd. Als ze om zich heen kijkt ziet ze heel veel engelen, allemaal in wit gekleed en omgeven door een helder licht. Een van de engelen zit naast haar en houdt haar hand vast, liefdevol, met zoveel betekenis. Ze voelt haar liefde haar lichaam beroeren. Haar aderen stromen vol met een warme stroom, van goddelijke liefde, de liefde voor haarzelf. Ze hoort een zachte, liefdevolle stem tegen haar zeggen,”doe je ogen maar weer dicht, en geef je over.” En als vanzelf vallen haar ogen weer dicht. Ze zakt nog wat dieper in het wolkendek weg en geeft zich over aan de goddelijke stroom, die haar zo heerlijk verwarmd.

Een donker gedaante komt op haar af

Als uit het niets komt een donker gedaante op haar af, gebogen met haar hoofd. Voor haar knielt zij neer, en zonder op te kijken, hoort ze haar zeggen, “ik kom aan u vergeving vragen, alstublieft heb genade met mij. “ Ze knippert met haar ogen, vraagt zich af waarvoor, en vraagt vriendelijk aan het gedaante naast haar bed, waarvoor hij vergeving vraagt. “Ik heb bezit van u genomen, mevrouw, ik heb mijn macht gebruikt om u ten gronde te richten. Alstublieft vergeef mij mijn daden, wees genadig. Als u het me kunt vergeven zal ik u dienen zolang u leeft. Even denkt ze na, ze heeft medelijden met haar, maar ze wil hem nog even laten zweten. Na ruim tien minuten in stilte gehuld, alleen maar kijkend naar het gebogen en zwetende lijf voor haar, legt ze een hand op haar hoofd. Ik vind het heel moedig dat je bij me bent gekomen, ik zal u vergeven mevrouw. Ik zal u de kans geven om mij te dienen tot het einde van mijn leven. Als ik ga gaat u met me mee.

Terug bij het meer des overvloed

Terwijl ze de woorden uitspreekt, ziet ze een bliksemflits voorbij schieten. Het wolkendek verdwijnt langzaam onder haar lichaam vandaan. Als een ster gedragen, voelt ze zich door de donkere nacht zweven, gedragen door de engelen, weer naar beneden, recht het wassende water in van het meer des overvloed. Als een lichtstraal komt ze omhoog uit het water, verfrissend en herboren. Ze huppelt vrolijk richting huis, en als ze deur opent, ruikt ze de zoete bloemengeuren. Haar huis helder verlicht, door de kleurrijke muren, en sierlijk en mooi ingericht, met overal verse bloemen. Haar voeten worden gekust door het zachte hoogpolige tapijt, die als een wolkendek onder haar voeten voelt. Een vrolijk muziekje, klinkt haar in de oren en als vanzelf dansen haar voeten mee in het ritme van de klanken. Vrij en blij, ze voelt zich herboren, gooit ze de ramen open. Haar blik wordt gevangen door de heldere maan, die met een knipoog en een stralende lach, langzaam ondergaat. Hij maakt plaats voor een nieuwe zonnige dag.

 ©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.