Veel mensen durven niet meer van baan te veranderen als ze wat ouder zijn. Toch zijn er meer mogelijkheden voor ouderen als vroeger. Ik vertel mijn eigen verhaal.

Wat ouder en toch van baan veranderen, het kan!

Veel mensen durven niet meer van baan te veranderen als ze wat ouder zijn. Ze zijn blij met wat ze hebben en durven hun zekerheden niet op te geven. Een nieuw baan brengt ook weer nieuwe onzekerheden met zich mee. Het kost veel energie om nieuwe mensen te leren kennen en met hen samen te werken en nieuwe taken te leren. Maar als je 50 bent, moet je nog 15 jaar werken en als je het werk dan niet leuk vindt, is dat erg lang.

 

Zekerheid soms belangrijk
 

De zekerheid van een vaste baan was in mijn geval erg prettig op het moment dat ik zwanger raakte en daarna voor kleine kinderen moest zorgen. Dat was een hectische tijd en ik vond het prettig om het op het werk wat rustiger te hebben. In die periode wilde ik ook blijven werken, want ik vind dat vrouwen financieel zelfstandig moeten zijn.  Daarnaast zou ik de waardering en de gezelligheid van het werken missen. Een moeder die lekker in haar vel zit, is een prettige moeder voor haar kinderen. Daar sta ik nog altijd achter. Maar dit was voor mij wel de tijd van continuïteit op het werk, niet van vooruitgang.  Als je een vaste baan hebt, heb je ook meer rechten, die je in een hectische periode goed kunt gebruiken.

 

Kinderen worden ouder en zelfstandiger

48 was ik toen mijn kinderen naar het voortgezet onderwijs gingen.  In het begin hadden ze me nog hard nodig, maar na een half jaar werd dat al minder. Ze werden steeds zelfstandiger en gingen ook steeds vaker hun eigen gang.  Ik had tijd en energie over. Ineens vond ik mijn baan veel minder leuk. Veel taken deed ik bijna automatisch. Moeilijker zaken loste ik vanuit mijn ervaring gemakkelijk op.  Met een nieuwe chef klikte het niet meer geweldig. Ook ik vond het moeilijk om mijn zekerheden op te geven en daarnaast vond ik het vervelend om de collega´s die ik al zo lang kende uit het oog te verliezen.  Het was best een strijd met mezelf.

 

De knoop werd doorgehakt

Op mijn 50e had ik voldoende antiroestmiddel gebruikt. Het was absoluut niet druk op mijn werk. Dat was ook iets waar ik me groen en geel aan ergerde. Ik had het hartstikke druk of er was niets te doen.  Ik nam even de tijd om naar vacatures te kijken en zag de baan van mijn dromen. Aangezien ik toch niets te doen had, schreef ik direct een sollicitatiebrief . Daarna had ik nog niets te doen.  Mijn oude C.V. moest nog even up-to-date gemaakt worden. Gelukkig kon ik ze per mail versturen, want het was de laatste dag waarop je kon solliciteren. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en kreeg de baan.

 

Een paar tegenvallers

Vol enthousiasme begon ik aan de baan. Ik moest veel leren, maar kon altijd bij mijn nieuwe collega´s aankloppen. De sfeer was heel goed. Er waren geen conflicten en er kon heel veel. We haalden uitstekende resultaten. Ik werd twee maanden ingewerkt en mocht daarna zelfstandig aan het werk. In het begin was dit een uitdaging, maar na een half jaar ontdekte ik dat ik de helft van mijn taken prettig vond en de andere helft niet. Daar kon niets aan veranderd worden. Het werk, dat ik niet prettig vond, vonden veel collega´s ook niet zo prettig en moest worden verdeeld. Daarnaast had ik voldoende leuke taken, die anderen ook graag zouden willen doen. Dat was reëel, maar ik zat ermee dat ik een groot deel van tijd werk moest doen, dat ik onplezierig vond. Ik vond dat ik niet prettig voor de mensen waarvoor ik werkte. Ik stond in dubio, want inmiddels was ik 51. Moest ik weer iets anders gaan doen?

 

Een nieuwe kans

Ineens was er een nieuwe kans. Er was een vacature waar geen geschikt persoon voor gevonden kon worden en ik mocht dat werk gaan doen.  Het was heel ander werk en daarom werd ik op detacheringbasis uitgezonden. Ik bleef in dienst van mijn werkgever en dan konden de nieuwe werkgever en ik bekijken of dit iets voor me was. Als het niets was, kon ik teruggeplaatst worden in mijn oude baan.  Ik vond het de kans van mijn leven. Iets heel anders gaan doen zonder het risico van het opgeven van een vaste baan.

 

Een half jaar later

De hoeveelheid werk nam af en er was een collega die al een vast contract bij de nieuwe werkgever had. Zij kon mijn werkzaamheden overnemen, want het was nog maar een parttime baan. Ik was blij met de detachering, want zo bleef ik werk houden. Ik moest afwachten wat mij te wachten stond.

 

De oplossing

Dat wachten duurde twee maanden, want het was vakantie en in die tijd was er geen werk voor mij. Even was ik bang dat er ontslag zou worden aangevraagd, maar mijn werkgever was ervan overtuigd, dat er na de zomervakantie wel werk zou zijn en dat was ook zo. Inmiddels werk ik met veel plezier in een andere plaats, die ook nog 10 km dichter bij mijn huis ligt. Dit werk bevalt me goed. Hier wil ik het liefst blijven. Ik  ga ervan uit dat dit ook gaat lukken, want hier zijn geen pieken en dalen. Een aantal collega´s is al wat ouder. Die collega´s willen binnenkort stoppen met werken en dan ben ik helemaal verzekerd van voldoende werk.  Ik heb weer een vaste baan en eentje die heel leuk is.

 

Conclusie

Ondanks alle problemen ben ik blij dat ik deze stappen heb gezet. Tussen 50 en 52 jaar drie keer van baan veranderen was heel spannend en enerverend, maar ik heb heel veel geleerd en heb er uiteindelijk een heel leuke baan aan overgehouden.  Ik heb er vertrouwen in, dat ik dit werk leuk vind tot mijn pensioen. Het was de moeite waard om deze stappen te zetten, want waarschijnlijk moet ik blijven werken tot ik 66 ben.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.