'Waarom zijn wij eigenlijk nog samen?' De vraag echoot na in de leegte van ons wezen. De 'ons' die wij allang niet meer zijn... Vraag jij je wel eens af, waarom jullie nog samenzijn?

Eenzaamheid.

Bruut verstoort de vraag die ik mezelf hoor stellen onze perfecte façade. Het 'doen alsof' eist zijn tol. Er ontstaan scheurtjes in mijn masker, scheuren in wat ooit 'ons' mocht heten. Waarom zijn wij eigenlijk nog bij elkaar?

Zijn ogen priemen, zijn vernietigende blik doet zijn werk. "Dat weet je best. We zijn gelukkig samen" zegt hij zoetjes. Mijn nekharen staan rechtovereind. Het voelt niet goed meer.

Liefde.

Het voelt niet goed meer. Ik blijf het herhalen, de zin verschijnt in een onophoudelijke cirkel voor mijn ogen. Alsof ik het mezelf wil wijsmaken. Voelde het ooit wel goed? Ik staar naar de foto's aan de muur van ons appartement. De foto's, die zo vals getuigen van ons 'jong en onbezorgd samenzijn'. Ik merk dat ik er bijna zelf intrap. Ik complimenteer mezelf in gedachte; over acteertalent beschik ik wel.

Zekerheid.

Veilig voelt het wel. Houd ik mezelf maar voor. De zekerheid die onze verstandhouding, die nog altijd het label 'relatie' schijnt te mogend dragen, geeft een gevoel van geborgenheid. Het niet alleen hoeven zijn, het stempel 'single' te moeten dragen.. Het kunnen onderschrijven van een relatie hebben. Weegt het op tegen de pijn die het doet? De valse hoop, onrealistische en oneerlijk geschetste beelden van een stel, een setje, een liefdeskoppel..dat eigenlijk niet bestaat. Wie houdt wie nu nog voor de gek? In welk spel zijn wij verstrikt geraakt? En wie legt mij de spelregels uit..wanneer geef je je gewonnen? Ik denk dat we allebei al lang verloren hebben...en verloren gelopen zijn.

Angst.

"Wij leven langs elkaar
Al lijkt het ook van buitenaf
Dat wij nog samengaan
Het is niet waar
Jouw ogen zoeken naar een ander
Als je naar mij kijkt
Je raakt me niet meer aan

Je hebt gevochten
Met jezelf zeg je
Tot het einde van de nacht
En je gelooft je eigen leugens
Alsof je denkt
Dat ik niet weet waar dat jij was
Wat doe ik hier nog
Wat houdt mij hier vast.."

De stem van Stef Bos klinkt door mijn hoofd, vaker en nadrukkelijker dan welk ander geluid dan ook. Wat doe ik hier nog..wat houdt mij hier vast..? Dag na dag, jaar na jaar blijven we samen. Leven wij onze leugen. Maar wat doe ik hier nog? Wat houdt mij vast? Om de lieve vrede? Of om de kinderen? Of om de vraag wat anderen ervan zullen vinden?

Nee.

Om de angst, de angst om te verliezen. Het niet durven loslaten, het niet aandurven alleen te zijn. Maar als je eerlijk bent..écht eerlijk bent.. wanneer ben je dan eenzamer?

Wanneer je geen partner hebt, of in een relatie waar enkel gevochten wordt tegen eenzaamheid?

Ik ga alleen nog voor de liefde. No more lies, no more drama. No more fake smiles, no more pretending. I want to be happy. I deserve to be loved.

Do you?