Onderstaand een gedicht door mijzelf geschreven, naar aanleiding van een communicatie ( confrontatie ) tussen 2 mensen.

 

Niet iedereen kan altijd verwoorden

wat hem of haar nu eigenlijk dwars zit, dit kan medisch zijn maar ook een heel andere reden hebben. Soms worden deze mensen boos omdat zij niet begrepen worden. En vaak werkt dit ook nog eens averechts met de mensen die op dat moment bij hun in de omgeving zijn.

Er ontstaat agressie

met allerlei gevolgen en uiteindelijk beschadiging van beide partijen. Het is zo belangrijk om goed naar elkaar te kijken,  als luisteren ( taal ) niet of nauwelijks mogelijk is.

Vandaag ben jij weer zo afwezig

En op sommige momenten weer heel erg aanwezig

Wat zou ik graag in jouw hoofd willen kijken
En nu denk jij :mens zit toch niet zo te zeiken

Want hulp wil jij op dit moment niet
Maar toch zie ik in jouw ogen veel verdriet

Eenzaam zit jij in jouw hoekje
Met in 1 hand jouw boekje

Het geeft jou een stukje veiligheid
En laat iedereen er maar afblijven

Want dan ontstaat er geheid
Een situatie die niemand wil

Ineens slaak jij een gil

Jouw gelaat wordt helemaal wit
En ik zie wat bloed bij jouw gebit

Toch moet ik nog even wachten
Ook al sta ik te smachten

Om jou te troosten en in mijn armen te sluiten
Mijn collega wil hulp gaan bellen

Maar ik vraag haar nog even tot 10 te tellen

Want ik weet dat dit over gaat
En kijk goed naar jouw gelaat

Ik gun jou deze rust
Het is voor jou op dit moment een must

Maar ik weet het is heel erg moeilijk om jou te leren kennen
En voor sommige collega’s zal jouw gedrag nooit wennen

Want jij laat bijna niemand toe

En dat gedrag maakt iedereen zo moe

Maar medicatie of streng straffen werkt niet
Dat brengt iedereen nog meer verdriet

En ja hoor wat zie ik daar
Het is maar een heel klein gebaar

Je moet goed opletten anders mis je het
Ik geef mijn collega een zet

Want ik wil dat zij jou leren begrijpen
En niet steeds ertussen uit willen knijpen

Als jij weer eens zo’n dag hebt als vandaag
Ze moeten jou helpen en het liefst heel graag.

Jouw hoofd gaat iets omhoog
En je benen zet je in een boog

Dan na een paar minuten kijk jij mij aan
Op dat moment mag ik naast je gaan staan.

Jouw hand zoekt de mijne
En ik hoor een zucht al is het maar een kleine

Vervolgens trek jij je aan mij op
Jouw lichaam lijkt op die van een slappe pop.

Dan komen de woorden waarop ik zat te wachten
het is klaar !!!!!

Samen gaan wij verder met de dag
Op jouw gezicht staat inmiddels een mooie lach

Waarom jij nu boos was ?
Te veel geluid, honger of was jij gewoon niet in je sas ?

Misschien weet ik het morgen pas !

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.