Onderzoek door de commissie Samson heeft uitgewezen dat er sprake is van structureel seksueel misbruik in de jeugdzorg. In 40% van de gevallen gaat het daarbij om verkrachting. Bij een derde heeft het misbruik in pleeggezinnen of tehuizen drie tot tien jaar geduurd. Aldus een artikel in de Volkskrant d.d. 23 juni 2011. Het wordt dan ook de hoogste tijd dat Justitie slachtoffers aanspoort om alsnog aangifte te doen en tot vervolging overgaat.

"Na ongeveer drie weken dat het kind van 17 maanden oud geplaatst is wordt door pleegmoeder tijdens het vaste baduurtje van pleegkind iets merkwaardigs bij de genitalien ontdekt. Het blijken verklevingen te zijn aan de vagina. Pleegmoeder gaat naar de huisarts en wordt doorverwezen naar het ziekenhuis waar de verklevingen verwijdert worden. O o pleegtehuis waar het kind vandaan komt; zo schrijft de desbetreffende gezinsvoogd van Humanitas."

Bij latere controlebezoeken van de gezinsvoogd aan het gezin wordt geconstateerd dat het pleegkind zich vaak verstopt onder een deken, zich alleen nog laat aanhalen door pleegvader, stilletjes wegkruipt wanneer er visite binnenkomt en het eerst zo'n pittige tantetje moet na enige tijd weinig hebben van de gezinsvoogd. Ook heeft het kind vreemde handelingen zoals rij-bewegingen maken met een knuffel, seksuele spelletjes met de oudere zus en wanneer de gezinsvoogd hier naar vraagt bij pleegouders wordt er laconiek en lacherig op gereageerd met de woorden; 'ach het zal wel in de genen zitten, de moeder van het kind is tenslotte een hoer'. Ook op latere leeftijd wanneer het kind kleuter en puber is worden vreemde gedragspatronen onder dezelfde noemer weggewuifd en lijkt pleegvader te druk bezig te zijn met zijn baan

Wanneer er aan het licht komt dat er misschien sprake is van seksueel misbruik door oudere pleegbroer, biologische zoon van pleegouders, wordt een vertrouwensarts van jeugdzorg ingeschakeld. Pleegouders geven aan dat het kinderfantasie is, dat de badkamerdeur niet op slot kan, dat de meisjes aandacht willen maar werken tot op zekere hoogte mee. Na het gesprek met de vetrouwensarts schrijft jeugdzorg in de rapportages; er was sprake van vermeend seksueel misbruik maar na een gesprek met een vertrouwensarts leek er weinig aan de hand te zijn. Aan de 2 slachtoffertjes van 6 en 8 wordt verder niets gevraagd, ze zijn tenslotte affectief verwaarloosdin hun eerste twee levensjaren.....

Vanaf het moment dat ik mij kan herinneren werd tegen mij en mijn zus verteld dat als wij iets zouden zeggen tegen andere grote mensen, mijn zus en ik zwerver zouden worden. Wanneer een gezinsvoogd of maatschappelijk werker van jeugdzorg of pleegzorg op visite kwam waren we doodsbang. Wanneer we iets verkeerd zouden doen tijdens dit bezoekuurtje zouden we op straat leven. We zeiden nooit veel tegen zo'n hulpverlener en gelukkig vroegen ze nooit zo veel. Enkel hoe het op school ging en dit beantwoorde ik door een heel goed rapport te laten zien. Of ik vriendjes en vriendinnetjes had en waar ik graag mee speelde en daar antwoorde ik netjes op om daarna uit het raam te gaan kijken of te gaan tekenen. Mijn pleegouders bleven de resterende tijd voluit praten over hoe goed we het wel niet deden op school, over hoe lief we waren, hoe blij ze met ons waren en ga zo maar door...

Die dag of iets later in die week kwam mijn pleegvader dan 's avonds mijn kamer weer in met een grote pot uierzalf om mij te laten voelen wat voor lief meisje ik was. Ik leerde mezelf aan zo stil mogelijk te blijven liggen, net te doen of ik sliep om er zo voor te zorgen dat het minder pijn deed. Eerst wreef hij over mijn gezicht en haalde mijn haren van mijn hoofd om gelijk te kijken of ik wakker was, daarna kriebelde hij over mijn rug en buik langzaam naar beneden om te kijken of ik mijn onderbroek aan had. De onderbroek werd opzij geschoven, de pot met uierzalf werd opengedraaid en daarna hoorde ik het zware gehijg en de piemel die tussen mijn benen op en neer ging, weer werd de uierzalf aangesmeerd en dan kneep ik mijn ogen stijfdicht omdat ik wist dat dan de pijn kwam en bleef volhouden dat ik droomde en hoog in de wolken vloog.

Soms had ik geluk want dan sliep ik niet met mijn gezicht naar de muur. Wanneer mijn pleegvader dan binnenkwam werd de uierzalf neer gezet en streelde hij over mijn wangen en mijn kaaklijn. Mijn duim werd dan langzaam uit mijn mond gehaald en het wrijven over mijn kaaklijn werd dan een soort zachtjes knijpen om er iets anders voor in de plaats in mijn mond te steken. Dit duurde vaak korter maar zorgde er wel voor dat ik de daaropvolgende dagen opgezette klieren in mijn keel had en soms was het een keelontsteking als resultaat.  Wel kreeg ik de dagen erop veel ijsjes om de pijn in mijn keel te verzachten.

Meer dan 10 jaar is dit doorgegaan, ik weet niet beter en dacht vroeger dat het iets normaals was. Ik mocht er niet over praten want dan zouden sommige grote mensen boos worden omdat ze jaloers waren. zo werd het mij uitgelegd. Logeren bij andere kinderen, bij vriendinnetjes spelen of andere kinderen bij ons spelen of logeren was uit den boze dus vergelijkingsmateriaal had ik niet en kreeg ik ook niet. Pas toen ik ongeveer 14 of 15 was ging ik beseffen dat hetgeen er met mij gebeurde ontzettend fout was maar daar kon ik met niemand over praten. Ik schaamde me en werd steeds stiller, ik kreeg last van blaasontstekingen, buikpijnen, darmproblemen en moest op een gegeven moment bijna elke dag overgeven.

Na ongeveer 4 weken stormde mijn pleegmoeder mijn kamer binnen met een glas en de woorden; 'en nu ga jij in dat glas plassen' Stomverbaasd keek ik haar aan en vroeg waarom maar ze zette het glas neer en keek me furieus aan. Ik pakte het glas en liep naar de badkamer om er in te plassen, mijn pleegmoeder volgde me aan de voet. Nadat er een laagje urine in zat pakte ze iets uit een zakje en stak het in het glas, ze stampte onrustig met haar voet en keek elke keer naar mij en het glas, ik begreep nog steeds niet wat er aan de hand was. Vervolgens slaakte ze een zucht, sloeg me in mijn gezicht en sleurde me aan de haren mee naar de woonkamer waar ze naar mijn pleegvader riep; nou, ik had gelijk hoor, het kind is zwanger!

Stomverbaasd keek ik naar mijn pleegouders, zwanger, hoe kan dat nou? vroeg ik hardop. Weer kreeg ik een klap in mijn gezicht en mijn pleegouders begonnen te schreeuwen, tegen elkaar, tegen mij gevolgd met een aantal klappen, uiteindelijk werd ik naar boven geschopt met de woorden; vuile slet! De hele nacht bleef ik wakker met de vraag hoe het kwam dat ik zwanger was, ik begreep er niets van en kon er met niemand over praten en mijn pleegouders waren zo boos dat ik ze probeerde te vermijden. Uiteindelijk resulteerde het in een bezoek aan de abortuskliniek waar mijn pleegouders tegen de maatschappeijk werker vertelde dat ze niet begrepen hoe het kon gebeuren en ik van pleegouders en hulpverleners de wind van voren kreeg.

Hierna ging ik beseffen wat er allemaal gebeurde en werd ik kwaad! Zo kwaad dat ik alles deed wat mij verboden was; ik ging spijbelen, drugs gebruiken, vriendjes nemen van allerlei nationaliteiten waar mijn pleegvader een hekel aan had, ik ging pikken, weglopen, ik deed gewoon alles waarvan ik dacht dat ik het wilde maar eigenlijk wilde ik een standpunt maken naar mijn pleegvader. Jeugdzorg en pleegzorg werd hierdoor in grotere mate ingeschakeld maar ook zij konden geen land met me bezeilen. Toen ik een hulpverlener van pleegzorg vertelde wat er allemaal gebeurd was binnen het gezin werd er een psychologische test aangevraagd en de diagnose borderline vastgesteld (deze diagnose mag pas vastgesteld worden na je 23ste levensjaar)

Na ruim 1,5 jaar de boel terorriseren besloot mijn pleegmoeder dat ik het huis uit moest en kort na mijn zestiende was ik verlost van de tiranie die mijn pleegvader op mij uitoefende.

Ik weet niet of de herinneringen ooit minder zullen worden. Ik kan de kleur van mijn eigen onderbroek toen nog herinneren, de misselijk makende geur van toen ruik ik nog steeds en de smaak van zijn geslachtsdeel proef ik nog... De pijn die ik toen beleefde voel ik soms weer, bepaalde kleuren, geuren en geluiden kan ik niet uistaan en er lijkt soms geen stopknop op te zitten. Soms word ik badend in het zweet wakker en moet ik helemaal gekalmeerd worden, ben ik een hele dag ontzettend verdrietig en kan ik bijna niet praten. Men staat er niet bij stil maar hetgeen wat je in je jeugd meemaakt neem je als een stempel mee in je resterende leven....................

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.