Het gedicht over de elementen die ons omringen in de overdenkingen van een oma....

Van zandkorrel tot luchtkasteel

Het water beroerd het strand
Waar iedere voetstap wordt gewist
Van een paartje hand in hand
Al wandelend in de ochtendmist

 

Het is als een zacht en warm tapijt
Waarbij de golven blijven strelen
En het water langzaam terugglijd
Waarna de kristallen zich weer verdelen

 

Langzaam turen zij over de brede oceaan
Van witte strepen tot het donkerblauw aan de horizon
Waar net de zon vanuit was opgegaan
Dat was waar eens hun romance begon

 

Geen zorgen en geen stress was in hun gedachten
Al starend in de diepte van geluk
Waarbij ze verliefd naar elkaar glimlachten
En er vanuit gingen, dit gaat nooit meer stuk

 

Wat mooi kan het leven toch zijn
De momenten van intens gevoel
De bevrediging van het menselijk brein
Is liefde het ultieme doel.

 

Waar zand zich laat boetseren door de zee
Zo laat het hart zich vormen door liefde één geheel
Ze gaan er heel vloeiend in mee
En geloven heilig in een luchtkasteel

 

Waar zij in waarheid en overtuiging zich samen bevonden
Met fantasieen en enkel warmhartige toekomstbeelden
Alsof er geen obstakels op hun weg bestonden
Niets geen angst dat zich afspeelde

 

Hoe mooi toch is dit samenzijn van zielen
De basis is zo mooi gespreid
Hij voor haar in het zand zou knielen
Haar met een ring zou hebben verblijd

 

De belofte van eeuwige trouw
Voor dit moment van roze gloed
De woorden: Ik hou van jou
Een contract van liefde in overvloed

 

 

Laat deze mensen kastelen bouwen
Ook al zijn zij van lucht
Voor alle verliefde mannen en vrouwen
Laat ze, zei de oude wijze oma met een zucht

 

Voor mijn dochter en aanstaande schoonzoon, die binnenkort gaan trouwen dit gedicht.

© Inge - Feniks Enterprise 2011

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.