Zere vingers van het typen, maar voor mijn droom heb ik veel over. Tussendoor toch even tijd genomen U op de hoogte te houden van mijn ontwikkelingen. Ja wel ik ontwikkel ook nog even door ...

Weer een ongelooflijke titel die ik daar eventjes heb neergepend, zonder mezelf meteen fantastisch te vinden. Dit gezegd hebbende, zal ik maar meteen terugkeren op aarde en wel met twee benen tegelijk. Het siert mij immers niet enige arrogantie tentoon te spreiden, ook al ben ik best wel goed. Een grijns als gevolg van de zin hiervoor kan ik niet onderdrukken, ik weet wie het zegt, of liever, wie het schrijft. En als je mij kent, zoals ik dat bijvoorbeeld doe, dan weet je dat ik het zo kwaad niet bedoel.

 

Alweer een totaal nutteloze alinea, als was het alleen maar voor de beeldvulling bestemd. Je moet toch wat wanneer mensen denken dat je de hele dag thuis zit. Dat je lijkt te profiteren van de samenleving omdat je met een driedagenbaardje of zeg maar gerust baard tot aan de tepels, niet elke dag netjes in de auto stapt of een fiets beroert op weg naar een arbeidsplaats. Dat je derhalve bijna 15 uur per dag bezig bent met het verzorgen en verplegen van je partner, het huishouden, de huisdieren en het schrijven van een boek, columns en je ook nog eens bezighoudt met politiek, PGB en aanverwante zaken, dat zien mensen dan weer niet. Is ook niet erg. Het is zoals het is.

 

 

Het lijkt haast wel of dit artikel een cursus “Hoe schrijf ik een scherm vol met nodeloze tips?” is, maar niets is minder waar. Ben gewoon wat nerveus. Natuurlijk ben ik nerveus. Niet gek, toch? Ook ik ben maar een mens, tenminste, ergens wel. Een grote mond, maar een klein hartje. Ik beloofde, ik blufte en ik dwong mezelf tot iets dat onmogelijk lijkt. De start is ingezet, ik ben al aardig onderweg. En donderdag is de eerste bevestiging al een feit. Aanstaande donderdag dus al. Bij het schrijven hiervan, trillen mijn handen en een zweetdruppeltje ontsnapt aan mijn steeds hoger wordende voorhoofd. Neen, ik word niet kaal. Mijn haarlijn groeit gewoon achterwaarts.

 

Ja, ik had gezegd een boek te schrijven binnen twee maanden. Wat een kapsones. Wat een zelfkennis en wat een bluf. Is dat wel zo? Waarom zou het niet kunnen dan? Het hele verhaal zit al in mijn hoofd en ik heb al zoveel op papier staan. Nou ja, in mijn computer dan. Ook ik ben al een tijdje digitaal. Want met de hand schrijven is zooooo 2010 en daarbij is mijn handschrift nog slechter te lezen dan dat van een dyslectische analfabetische dokter. Zo slecht? Nee, nog slechter! Hoever ik inmiddels ben, laat ik in het midden. Nog niet op de helft, maar het vordert wel aardig. Even doorpezen, dus.

 

 

Aanstaande donderdag komt een dame van de uitgever, helemaal van de andere kant van het land. Ik wist niet dat zoiets kon, maar blijkbaar hebben we door ons mailcontact toch iets bij elkaar gevonden op literair gebied, dat uitnodigt tot een bakje koffie bij mij thuis. Ik weet niet of het haalbaar is voor beide partijen, maar het doel is duidelijk. Het moet en het zal. Al die jaren roep ik dat ik een roman schrijven ga en tot twee weken terug was er nog geen letter opgeschreven. Of getypt, zo U wilt. Mijn lieftallige en mooie aanstaande bruid Marloes krijgt mij zo ver dat ik mij stelselmatig terugtrek om de woorden neer te knallen. Doet me goed, doet me heel goed.

 

 

Nerveus ben ik uiteraard. Ben een beetje mensenschuw, zal wel met mijn autistische inslag te maken hebben. Aan de ene kant voel ik me niet op mijn gemak onder de mensen, of het nu groepsverband is of maar één persoon, terwijl wanneer ik los kom, ik honderduit overenthousiast kan reageren. En wat dan ook raar is, als ik op een podium sta om voor te dragen met een licht sarcastisch cabaretesk verhaal, gooi ik alle remmen los en durf ik werkelijk alles. Soms is dat wel moeilijk en niet te rijmen, want een telefoontje plegen, is voor mij net zoiets als voor iemand met hoogtevrees te laten bungeejumpen boven een vulkaan. Het zij zo.

 

 

Ik zal haar welkom heten, haar visie aanhoren en haar adviezen tot mij nemen alsook mijn dromen en ideeën met haar te delen. En hopelijk kan zij met haar uitgeverij, mij datgene bieden waarna ik al zolang verlang. Bekendheid, een boek in mijn boekenkast met mijn eigen naam. Zo’n dichtbundel als “Mijn Breinpijnen” (nog steeds bij mij te bestellen, stuur maar een privéberichtje, grijns!) is hartstikke leuk, maar het haalt het niet bij een roman. Alhoewel ik nu niet echt kan spreken van een roman. Het is eerder een tragikomische uitbraak van ellende verpakt in een gigantische dosis sarcasme met een enorme trap naar de hedendaagse maatschappij. Ik laat niets heel. Helemaal niets en dat is misschien mijn kracht. Zal ik iets lekkers voor bij de koffie halen, als die dame van die uitgeverij er is?

 

 

Het was me het dagje weer vandaag. Alles verliep vlekkeloos, Marloes sliep lekker uit en heeft weer prachtige armbanden vervaardigd. U zou echt eens bij haar op Hyves, Xead of op haar Facebook moeten kijken. Ze staat gewoon bij mijn fans, ik meen helemaal onderaan, mijn eerste fan, is dat niet lief en vertederend? Ik haal zelf het teiltje wel om te kotsen … Anyway, het weer zat dan niet echt mee, maar tussen het schrijven door paperassen opruimen, wassen draaien en het huishouden een beetje met de Franse slag (kijk even bij mijn volgende artikel betreffende Franse les, kunt U nog wat van opsteken!) verricht, heb ik al met al een verrijkende dag gehad.

 

Nu maar even ontspannen, kijken of het Nederlands voetbal Europa onveilig kan maken de komende maanden. Mocht U niet van voetballen houden, denk dan aan mijn bundel of aan de sieraden van mijn lieve aanstaande echtgenote Marloes, kunnen we ook een bus kopen! Grijns en knippog uiteraard!

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.