Ik lag vanmorgen lekker lui in bed te overpeinzen hoe ik als 13-jarige begon te masturberen, mezelf nu toestaand om er gewoon van te genieten in plaats van het schuldige schaamtegevoel te koesteren dat ik er destijds aan overhield.

 

Schaamtegevoel dat me overigens nooit tegenhield om verder te fantaseren en spelen totdat ik mijn eerste vriendje ontmoette. Door de jaren heen herinnerde ik me vooral angstaanjagend natte orgasmes, ik had geen flauw idee van wat er met mij gebeurde. Ik wist alleen dat het te lekker was om ermee op te houden. Pas vorig jaar las ik over de G-spot, ironisch dat ik mijn seksuele ervaringen daar destijds eigenlijk mee ben begonnen. 

 

Vreemd misschien dat ik met mijn mannen vroeger nooit in staat was een orgasme te beleven, terwijl het met mezelf spelend eigenlijk heel goed lukte. Vanaf het moment dat er een jongen in mijn fysieke leven kwam, leek het mij niet gepast om nog met mezelf te spelen. Ik heb er eigenlijk nooit echt bij stil gestaan. Ook dat ik geen orgasmes kreeg met mannen accepteerde ik zo maar, het lag aan mij, daht ik. Later dacht ik dat het aan hun lag. Nu weet ik dat het vooral aan mijn gebrekkige emotionele ontwikkeling lag en gedeeltelijk aan die van hun.
Nadat ik de mannen had afgezworen rond mijn 30e, heb ik een periode van 15 jaar helemaal geen man in mijn leven gehad. In die tijd ben ik misschien drie keer geïnteresseerd geraakt, maar omdat ik er niet echt voor open stond, straalde ik ook niets aantrekkelijks uit en gebeurde er dus ook niets. In die tijd was ik ook nauwelijks in mijn lichaam geïnteresseerd. Ik had wel eens behoeftes en daar rekende ik op een bijna klinische manier zelf mee af. Er wordt wel gezegd dat meditatie de behoefte aan seks sterk verminderd en als je mentaal daarop ingesteld bent neem ik aan dat dit werkt.

Nadat ik mijn spirituele leven vaarwel had gezegd ontwaakte mijn libido nog niet direct. Ik zocht en vond nieuw fulltime werk, die uitdagende job bevredigde alvast mijn intellectuele behoeftes. De kinderen waren volwassen en ik ging weer alleen wonen. Het was eigenlijk de eerste keer in mijn leven dat ik langer dan een paar weken helemaal alleen thuis was. Ik was inmiddels gewend aan de rust en mijn heerlijk opgeruimde appartementje en beetje bij beetje begon ik me wat eenzaam te voelen.

Mijn lichamelijke behoeftes kregen mentale toestemming om open te bloeien en ik herleefde mijn ontdekkende pubertijd, ditmaal zonder schaamte. Ik heb een hele tijd geëxperimenteerd met mezelf. Ik ging wat later ook op zoek naar een maatje, online, op een aardige, brave datingsite. Ik weet niet meer hoe veel sites ik geprobeerd heb, maar ik vond het resultaat nogal tegenvallen. Na een tijdje zette ik mij daar maar overheen en durfde dan toch al eens afspreken voor een uitstapje, een etentje. Zo kwam ik dan terecht bij het feestnummer dat mijn libido zo maar eventjes in lichterlaaie zette. Ik wist niet goed wat me overkwam, bij de tweede date kuste hij mij en ik vond het eerst maar niks, zo’n groot mannenhoofd zo verrekte dichtbij. En echt goed kussen was het die keer ook al niet.
Eenmaal thuis, merkte ik echter dat dit toch wel een en ander los had gemaakt in mijn opnieuw seksueel ontluikend lichaam en ik sprak dus nog een keer met hem af. Deze keer gingen we er eens goed tegenaan en tegen het einde van die middag was mijn libido als herboren. Ik kon er geen genoeg van krijgen, maar het arme ventje kreeg blijkbaar schrik, hij verdween al rap met de noorderzon. Ik hervatte het zoeken naar een maatje met hernieuwd enthousiasme, maar het wilde online weer niet erg lukken.

Uiteindelijk stemde ik toe om via via een onervaren, ietsje jongere man te ontmoeten. Hij had nog maar een vriendin gehad en dat had niet zo erg lang geduurd. Naïef als ik was stortte ik mij enthousiast op hem. Onervaren mannen zijn helemaal niet zo’n grote uitzondering, ik ben er sindsdien nog wel een paar tegengekomen, verstokte vrijgezellen van het soort dat er niet de een na de ander op na houdt, het equivalent dus van de oude vrijster. Eerlijk gezegd heb ik er twee gedatet, maar daarna besloten dat dit echt niet voor mij is, van zodra ik nu ware onervarenheid bespeur zet ik er direct een punt achter.

Voordat ik tot dat besluit kwam heb ik echter een korte maar hevige periode beleefd met beide onervaren mannen met bijna een jaar pauze tussen de twee. In het begin vond ik het eigenlijk wel leuk om hen de weg te wijzen in het land van genot. Omdat zij onzeker waren van hun eigen kunnen, groeide mijn eigen zelfvertrouwen en zo kwam ik daadwerkelijk een paar keer aan mijn trekken. Omdat ik de leiding mocht nemen en dus automatisch wat meer voor mijn eigen genot kon gaan, lukte het mij zowaar om af en toe tot een orgasme te komen.
Na de eerste heerlijke weken van ontdekking begon het mij echter te storen dat de ander nooit eens initiatief durfde nemen. Ze zeiden wel dat ze dat wilden, we praatten er ook over, maar na een tijdje realiseerde ik mij dat er zelfs helemaal niets gebeurde als ik niet telkens het initiatief nam. In bed durf ik best zeggen wat ik bijzonder lekker vind, ik geef wel eens subtiele hints en kan ook vrij verwoorden wat ik niet zo lekker vind. Ik vind het bijzonder vervelend als hints op de lange duur niet opgepakt worden, ook al zijn ze subtiel.

Als ik me na ongeveer twee maanden realiseer dat de tegenpartij (het is inmiddels al zo ver ja, de partner is in het slechtste geval al een soort van tegenpartij geworden) nooit eens de gangmaker speelt, maar op zijn rug gaat liggen en mij diezelfde rug toekeert als ik eens niet zelf de aanleiding geef tot kussen en voorspel, dan is het einde van de ‘relatie’ in zicht.

Meestal probeer ik nog wat provocatie en open confrontatie, maar de uiteindelijke conclusie kan alleen maar zijn: hij heeft het niet in zich, als hij het in zich had, zou ik niet hoeven pushen en zou hij overigens ook al meer ervaring en meerdere vrouwen hebben gehad op bijna middelbare leeftijd. Dus na twee pogingen zo’n onervaren middelbare man te verlossen van zijn trauma’s of andere remmingen, heb ik mezelf beloofd om voortaan eerder mezelf te redden.
Ik ben een sterke vrouw, dominant onder bepaalde omstandigheden, maar ik wil het kleine meisje in mezelf ook weer eens een kans geven, de aardige, lieve ik meer naar voren laten komen. Dat zal niet gaan als ik telkens de leiding moet nemen. De lat kwam hoger en hoger te liggen, ook voor het soort sites dat ik bezocht. Op het moment dat ik het echt wilde opgeven vond ik dan uiteindelijk, na een paar praktische teleurstellingen en nog wat frustrerende etentjes zonder verder gevolg, mijn huidige date.

Hij scoort ergens tussen ervaren genoeg en toch geen Don Juan. Hij is zachtaardig en net fantasierijk genoeg. Het klikt gewoon op de een of andere, niet echt nader te verklaren manier. We hebben het leuk in bed en ook daarbuiten, al zien we elkaar door persoonlijke omstandigheden niet echt veel en zelden lang genoeg om echt iets te ondernemen. Er is hoopgevende ruimte voor verbetering en het vooruitzicht dat die er ook gaat komen. We leren samen hoe het lekkerder kan, of anders, bloeien open en proberen helder te communiceren, hetgeen soms heel moeilijk kan zijn.

Zo lang er groei in zit is er hoop en omdat we elkaar niet te vaak zien, zal het wellicht ook lang leuk blijven. Misschien leuk genoeg om echt naar elkaar toe te groeien. Het is nog veel te vroeg om daar al over te oordelen of zelfs maar denken, al doe je dat onwillekeurig toch. Zo zit de mens nu eenmaal in elkaar denk ik. Maar toch, er gaat niets boven persoonlijke vrijheid.

© Tandra

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.