''Vroeger was het anders. Toen mocht men nog een pedagogische tik geven...''

Het venster

Vanachter het venster kijkt ze neer op de spelende kinderen. Vooral het geluid wat daarbij geproduceerd wordt doet haar goed. Het geeft haar het gevoel toch nog iets jeugdigs waar te kunnen nemen om zich heen. Gelijktijdig kunnen diezelfde kinderen een bron van ergernis voor haar zijn.
Zoals ook die dag, wanneer er volgens haar eigen zeggen, voor de derde keer in zeer korte tijd bij haar is belletjegelelt.

  ''Dat had ik vroeger moeten proberen,''  schudt ze misprijzend haar hoofd, ''Er is totaal geen respect meer voor de ouderen. Er is een vervaging van waarde en normen opgetreden en het ergste is... het is niet meer terug te draaien.''
Ze kijkt feller dan ik van haaar gewend ben en die felheid neemt toe naarmate ze haar beklag doet over de veranderingen die er plaats hebben gevonden in de tijd dat zij aan het aftakelen was.
''Zelfs die pedagogische tik mag niet meer''  klaagt ze.

''Ik denk ook niet dat dat werkt''  hoor ik mezelf zeggen.
Ze kijkt me met lichte ergernis aan, alsof het een schande is om iemand zomaar in de rede te vallen.
  ''Ze krijgen er niets van hoor...Ze leren er juist van. Vroeger...''
Een welbekend verhaal over die goeie ouwe tijd waar het zoveel beter was vult de kamer. Er worden opsommingen gemaakt waarbij ik me afvraag of het echt wel zoveel beter was.
Of de kinderen op scholen daadwerklijk zoveel meer leerden wanneer ze als ezel in de klas stonden of gewoon geslagen werden omdat ze linkshandig waren of gewoon even geen zin hadden.
Ik besluit gezien haar felheid opeens er geen discussie van te maken en laat haar in die nostalgische, maar ook wrede waan verder ratelen.

Dingdong

 

De deurbel maakt een einde aan haar in roze gekleurde herinnering en hoewel het allemaal niet zo snel meer gaat, schiet ze toch, als gestoken door een wesp overeind.
  ''Wel alle.....''  Ze heeft het geluid van de bel al ingevuld en is woest, ''Een goed pak slaag, dat moeten ze krijgen!''
Ik kan een glimlach niet onderdrukken en neem voor haar de moeite om overeind te komen. Waarschijnlijk voor niets, maar niet gaan vind ik ook geen optie.
  Verrassend genoeg geeft een silhouet achter het glaswerk mij de indruk dat er zich wel degelijk iemand achter die deur bevind en mijn vermoeden klopt.
Een klein, donkerharig meisje staat op de stoep.
  Ze schrikt van mijn verschijning, maar niet op de manier van iemand die zich betrapt voelt.
''I.i.is... is de buurvrouw niet thuis?''  stottert ze.
In haar hand heeft ze een plastic tasje.
''Jawel. Kom binnen''  nodig ik het kind uit en doe een stap naar achteren toe zodat ze erlangs kan.
Het meisje twijfelt en ik besef bij die twijfel waarom. Ze kent me niet en de kans dat haar ouders haar op het hart gedrukt hebben nooit bij een vreemde naar binnen te gaan, is groot. Nu is de buurvrouw voor haar geen vreemde, maar ik wel.
''Of moet ik haar even roepen?''  besluit ik haar kind niet in de verleiding te brengen.
Ze knikt enigzins opgelucht, maar vrijwel direct klinkt de stem van mevrouw Jansen.

Erika

  ''Wie is het?''
  ''Uw buurmeisje'' neem ik enkele passen naar achteren, omdat haar voordeur bijna direct grenst aan de woonkamer.
   ''Erika? Is het Erika?''
Het meisje herkent de stem van haar buurvrouw en vindt dat voldoende zekerheid om toch die drempel over de komen.
''Héé meisie''' is de donderbui van mevrouw Jansen spontaan verdwenen. op haar gezicht een brede glimlach. Wat een kind al niet teweeg kan brengen.  Dat kind, in zijn algemeenheid, dat daarnet als onopgevoed zonder waarde en normen betierd was.

Erika, het bewuste meisje glilmacht ook en het is duidelijk dat die twee gek op elkaar zijn.
''ik moest dit aan u geven van mama''  reikt Erika de tas aan.
''De bonbonnekes?''  roept mevrouw Jansen en binnen no time haalt ze er enkele doosjes bonbons vandaan.
''Ge-wel-dig,''  roept ze  dankbaar uit, ''ik begon al afkickverschijnselen te krijgen. Ze zijn zo verrukkelijk die Leonidas bonbonnekes. Heeft je vader ze gekocht?''
Erika knikt.

Bonbonnekes

''Ik heb jaren in Belgie gewoond,''  richt mevrouw Jansen zich tot mij, terwijl ze een doosje opent, ''en ben daar verzot geraakt op deze bonbons. Hier in Nederland verkopen ze wel Belgische bonbons, maar echt niet de echte hoor...en haar vader moet af en toe naar Belgie toe en neemt dan voor mij altijd een paar doosjes mee. Hoe duur zijn ze schat?''    

Het laatste is  voor Erika bedoeld.
Erika noemt een prijs en  hoewel ik van die prijs schrik, schijnt het mevrouw Jansen weinig te doen.
''Zou jij voor mij de tas even willen pakken?' vraagt ze Erika vriendelijk, ''dan krijg jij zo een lekkere bonbonneke van mij. Die lust je wel he....Ik in ieder geval...''
Ze kijkt vol verlangen naar het gouden bruin in het doosje, terwijl Erika wegsnelt om de tas van haar buurvrouw te halen.
Die blik rijmt abosluut niet met de felheid die ze daarvoor nog liet zien en terwijl ik het zo aanschouw vraag ik me toch ook echt af of ze die felheid ook gebruikt naar haar buurvrouw als het op Erika aan zou komen.
ik kan het me niet voorsstellen, maar ja, ik kon me ook niet voorstellen dat mevrouw Jansen - de toch altijd zo aardige, kalme vrouw - opeens zo fel zou worden.
Ach... iedereen heeft zijn dag wel eens niet.

De bonbons worden afgerekent en Erika krijgt wat haar buurvrouw haar beloofd heeft.
Een bonbonneke.
''Dank u wel''  bedankt Erika netjes. Die netheid staat haaks met de volle mond waarmee ze spreekt, maar de buurvrouw ziet het niet. Die kwijlt nog net geen decoratie op de bonbonnekes.
''Mama had ze bijna zelf opgegeten,''  begint Erika opeens wat lacherig en nog altijd met volle mond te vertellen, ''volgens haar zeggen de bonbons dat ze opgegeten willen worden...dat kan natuurlijk helemaal niet, maar ze zegt het wel en omdat u telkens niet thuis was vandaag en ik ze weer mee terug nam zei mama dat als u nu niet open zou doen zij ze allemaal ging opeten...En nu heb ik er eentje en zij niet! Dat ga ik lekker zeggen... Dag buuf!''

Erika verdwijnt huppelend huiswaarts en ik gedachte zie ik haar al thuis haar mond al open doen om zonder woorden duidelijk te maken dat zij een bonbon heeft gekregen.

Kwijlend geschreeuw

 

''Volgens mij,''  zeg ik droog, als we weer alleen zijn, ''is nu ook direct het belletje trekken opgelost.''
Mevrouw Jansen haalt haar ogen eindelijk van de bonbons af, die schijnbaar ook tegen haar aan het schreeuwen zijn dat ze opgegeten willen worden.
''Belletje trekken?''  echoot ze.
''Ze is een paar keer aan de deur geweest vandaag''  wijs ik haar op dat wat Erika gezegd heeft.
''Waarom blijft ze dan niet staan?' is het kwartje nog niet gevallen.
''Misschien omdat u niet zo heel snel bij de deur bent?'' opper ik logisch en laat mijn ogen op de rollator vallen die voor haar staat.

Heel langzaam begint de puzzel bij mevrouw Jansen vorm te krijgen en dan slaat ze haar hand voor haar mond.
''O wat erg,''  roept ze uit, ''en ik die  lieve kinderkes maar beschuldigen. O wat erg zeg..;;
Mevrouw Jansen schudt beschaamd haar hoofd en ziet dan haar bonbons weer.
''Het is allemaal de schuld van die bonbons,'' meent ze, ''Ik had afkickverschijnselen. Haar vader haalt ze altijd voor mij uit Belgie en ze waren op...al een paar dagen zijn ze op, terwijl ik altijd een bonbonneke bij de thee neem 'smiddags. Kun jij thee zetten? Dan nemen wij samen een bonbonneke... O wat erg zeg, die kinderkes...dat ik zo slecht over ze gedacht heb.''
Ze blijft haar hoofd schudden en ik kan niets anders doen dan glimlachend naar de keuken  lopen om daar thee te zetten.

Niet mijn favoriete drank, maar ik wil nu eindelijk wel eens proeven hoe heerlijk die bonbons zijn.

En...ze zijn verrukkelijk!!!

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.