Waarom een asielhond leuk kan zijn en hoe je het nooit te snel mag opgeven ...

Zielig

Enkel jaren geleden zat ze in het asiel, klein, jong en verwaarloosd.
“Hoe zielig”, dachten wij, en “zo’n beestje zal we smachten naar aandacht en warme knuffels”.
Dachten wij dus ……

Of toch niet

De verzorgers in het asiel drukten het nog voorzichtig uit: “ ’t is een specialleke, je gaat weten dat je haar in huis hebt”. Maar wij, in al onze vertederde naïviteit, dachten alweer “Ach, hoe erg kan het zijn? Zo’n klein lief snuitebolletje”.

Beetje fout gedacht, dus.
Een verwaarloosde pup betekent namelijk ook een niet-gesocialiseerde pup, een pup die eigenlijk niet weet wat het fenomeen mens is, laat staan wat het voor hem of haar zou kunnen betekenen.
En de weinige contacten die ze met mensen had, waren dan ook nog niet positief geweest.

Een monster in huis

Wij dus naar huis met onze nieuwste baby.
Thuisgekomen werd ze in de keuken gezet.
Je moet daarbij weten dat een pup bij ons altijd overal in huis mag, maar dan wel onder toezicht. Zo lang ze niet zindelijk zijn blijven ze wanneer ze even alleen zijn in de keuken, van de rest gescheiden door een peuterhekje. Een eerste kennismaking verloopt ook altijd daar omdat er, buiten een bench, geen verstopplekjes zijn.
De boodschap was, zij het soms met enig honds gemor, altijd snel duidelijk: dit is jouw plekje, hier mag je altijd rusten, je even terugtrekken …..
Zij interpreteerde dit als “Dit is van MIJ! En van niemand anders!”, om vervolgens alle menselijke activiteit richting keuken met gegrom en een aanval te begroeten.

situatiechets

Nu was ze als pup al niet echt klein, dus leuk was dit niet.
De kinderen kwamen enkel nog met kaplaarzen in de keuken, ik stond er meestal in mijn ondergoed omdat elke broek of rok toch binnen de vijf minuten vernield werd.

Na haar tweede reeks inentingen mocht ze naar de hondenschool, waar ze prompt de instructrice aanviel.
Gelukkig is ze niet dom. Ze had dus al snel door dat enig vriendelijk gedrag haar meer opleverde dan al haar macho gedoe. Op dat ogenblik was de vraag nog wel zuiver “hoe manipuleer ik mijn mens?”.  Mede onder dat motto ‘mochten’ we van haar ondertussen de keuken weer in.

Van mij!

Nu verlegde ze haar actieterrein naar de tuin.
Met dat stukje huis was het dan wel niet gelukt, maar nu moesten we echt niet denken dat we ‘haar’ gras ook nog zouden krijgen.
De kinderen opnieuw in de kaplaarzen gehesen, die laarzen ingewreven met tabasco en pilli-pilli en…? Lekker likken was het resultaat, je zou zweren dat ze er bij grinnikte.

Ik zou haar dan wel even tonen wie de baas was. “Val maar aan, ik reageer niet eens, zó nietig ben je”, weet je wel. De kringloopwinkel had in die tijd een superklant aan mij, want elke dag sneuvelde er wel minstens 1 jas.

Baas = leuk

Na ongeveer anderhalve maand heeft ze dan toch de klik gemaakt en begon ze plots ’s nachts te janken: ze miste me. Eindelijk een band!

Streken, streken, streken

Daarna begonnen we pas echt te merken hoe slim ze wel is. “Veel te slim!” zeiden ze op de hondenschool, maar ja, lobotomie is naar het schijnt al een tijdje achterhaald.
Ondertussen opent zij spontaan deuren, in elke richting. Om toch nog enige privacy te hebben, plaatsten we op de slaapkamerdeuren draaiknoppen, maar de laatste tijd zie ik haar frequent die knoppen bestuderen en aandachtig toekijken wanneer ik de kamer binnenga. Volgens mij is het dus enkel een kwestie van tijd …

De liefste hond van de wereld

Ze is nu vijf, ontzettend aanhankelijk, ontzettend gehoorzaam en ontzettend lief.
Ze brengt voorwerpen wanneer haar dat gevraagd wordt, kent de obligate hondse kunstjes en nog veel meer. Zo is ondermeer het bevel ‘speelgoed in de mand’ voor haar volstrekt begrijpbaar.
Ik wil haar gerust loslaten in een peuterspeelzaal, ze doet gewoon niks.
Wat dat betreft heeft ze echter haar uiterlijk tegen. (lees ook: www.xead.nl/waaromkleinekleinehondjeszohardblaffen)

Enfin, de moraal van het verhaal: geef niet te vlug op!
Een kind dat een paar keer koppig doet, of al eens krijst in de supermarkt, bestempel je toch ook niet dadelijk als “onhandelbaar” voor de rest van zijn of haar leven?

Reageren?