het verloop naar mijn hernia operatie

 

Goh het is alweer 10 dagen geleden dat de hernia operatie heeft plaats gevonden. En ik kan alleen maar zeggen dat het me ontzettend is meegevallen. De verzorging in kliniek klein Roosendael is uitmuntend te noemen. Je wordt er weer als mens behandeld en niet als het zoveelste nummer dat binnen komt wandelen.

De dag van de operatie werd ik door mijn zoon weggebracht. Tegen de operatie zelf keek ik niet zo op, maar mijn angst zit hem steeds dat er verkeerde medicatie wordt gebruikt. In de laatste jaren ben ik hiermee al een paar keer door de oog van de naald gekropen, omdat men gewoon verzuimde rekening te houden met mijn medicijnen allergie. Bij aankomst werden we opgevangen door een fysiotherapeut, die me uitgebreid uitleg gaf van waar ik naar de operatie rekening mee moet gaan houden. Simpelweg kwam het er op neer dat ik ieder uur 5-10 minuten rond moet lopen, opbouwend naar 30 minuten in twee weken, en de eerste 2 weken niet meer dan 3 x10 minuten mag gaan zitten.  Na twee weken mag ik dan op gaan bouwen om 3 x per dag 30 minuten te lopen, 6 x 10 minuten te zitten. En voor de rest is het rust, rust en nog eens rust nemen.

Enkele minuten later werd ik al door een verpleegkundige opgehaald en werden de voorbereidingen voor de operatie getroffen. Blauw jurkje aan, mutsje op, slofjes aan. Mijn eigen spullen werden in een kluis opgeborgen, en ik mocht mee naar de voorbereidingkamer.
Hier werden wat onderzoeken gedaan en samen namen we de lijst met medicatie door. Fijn vond ik het te horen dat men daar geen conserveringmiddelen in de narcose gebruikte, daar dit bij mij ook tot een hoop problemen leid. Ik kreeg een deken die men ook in het Amerikaanse leger gebruikt zodat ik niet af zou koelen.  Hierna kwam de narcotiseur en opnieuw werd met hemde medicatie doorgenomen. Voor het eerst kreeg in mijn leven kreeg ik het gevoel dat men de allergie serieus nam. Toen werd ik naar de operatie kamer gebracht nadat de verpleegkundige nog een leuke zwarte pijl op mijn rug had getekend.

In de operatiekamer kon ik op mijn gemak rondkijken, en kreeg uitleg over enkele apparaten.
Dr Daemen kwam er even bij, en opnieuw werd met hem de operatie en medicatie doorgenomen. Toen ik aangaf, dat ik me voor het eerst veilig voelde voor een operatie, antwoorden de narcotiseur: “dat is ook de bedoeling, we willen allemaal dat het veilig verloopt.” Ik hoefde niet over te springen naar de operatie tafel, heb voor het eerst voor een operatie niet liggen bibberen van de kou.

Ik voelde me dan ook uitstekend toen ik uit de narcose kwam. Ik werd meteen naar mijn kamer gebracht, de tv werd aangezet en ik kreeg thee met broodjes. Dr Daemen kwam langs en vertelde me dat ondanks het maar een kleine hernia was, er toch een zenuw klem had gezeten. Dit was op de mri niet te zien geweest, en dat mijn gevoel erin dus juist was. Na de operatie had ik geen pijn meer maar was zo stijf als een plank. ’s-nachts toen ik wakker werd was de stijfheid zo erg dat ik me niet eens meer zelf om kon draaien. Maar een druk op het belletje en de verpleegkundige was meteen aanwezig om me te helpen.

De terugreis naar huis, liggend in de auto viel tegen. We zijn dan ook twee keer gestopt zodat ik wat rond kon lopen. En toen begon het. De eerste dagen hield ik me bezig met plafond staren, tjee wat is dat saai zeg. Ik draaide me ieder uur wel om dus kon het afwisselen met als ik op mijn linkerzij lag naar tv staren. Dan kom je er al snel achter dat de ene naar de andere herhaling te zien is. Worden er eigenlijk nog wel nieuwe tv programma’s gemaakt? Op mijn rechterzijde kon ik naar de keuken staren. Na een paar dagen had ik het er wel mee gehad.

Nu ben ik niet iemand die snel loop te klagen, en als antwoord van hoe het met me gaat, kwam eraf en toe een oe ,aiiiii, of ander kermend geluid uit mijn mond als ik me weer eens om probeerde te draaien. Ondertussen lag ik me te bedenken hoe ik toch gebruik kon gaan maken van mijn laptopje zodat ik weer lekker kon gaan schrijven en mijn favorieten spel World of Warcraft kon gaan spelen. Maar volgens de mannen in huis was daar geen oplossing voor. Nu die oplossing heb ik dus wel gevonden zoals onderstaande foto laat zien. En ik kan Jack ermee meteen gerust stellen dat ik werkelijk mijn rust houd, en netjes in mijn bed blijf liggen. Ik wil ook hierbij iedereen bedanken voor de beterschap berichtjes die ik de laatste dagen heb mogen ontvangen. Vandaag beginnen we met de fysiotherapie, dus krijg er weer een nieuwe bezigheid bij. En om heel eerlijk te zijn, zo erg mis ik het niet hoor, het koken, het huis schoonmaken, de was strijken. Nee ik laat me lekker verwennen door de mannen hier in huis.

Deze ervaring met kliniek klein Roosendael laat duidelijk zien hoe het in de gezondheidszorg ook kan gaan. We zijn beter af met kleinere klinieken, dan met de grote fabrieks klinieken van tegenwoordig.

copyright Nederland2011@Gerda Verstraeten

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.