Muziek maakt al sinds mijn jeugd deel uit van mijn leven, maar omdat ik een nogal mediaschuw mens ben weet ik vaak niet of een voor mij nieuw nummer echt recent is. Als kleine zus van drie oudere broers voor mij geen Saturday Night Fever, Boney M. of Abba. Nee, bij ons thuis bonkte Uriah Heep, Status Quo, Led Zeppelin, Black Sabbath enzovoort enzoverder.

Ik bedel altijd om nieuwe muziek bij mijn kinderen, mijn nichtje in Nederland maakt me wel eens blij door haar MP3 te vergeten als ze huiswaarts keert of voedert mij CD’s van leuke ‘nieuwe’ groepen als ik een weekend bij hen logeer. Ook als ik met mensen mail of chat komt muziek vaak ter sprake en zo worden mij ook wel eens leuke nummers bezorgd, via youtube, MSN of gewoon over de mail. Als ik bijzonder veel geluk heb, kan ik de hand leggen op iemand zijn externe harde schijf.
Ik zet alles wat er binnenkomt op mijn harde schijf en af en toe besteed ik een weekend aan uren achter elkaar nieuwe nummers beluisteren, sorteren of verwijderen. De mooiste zet ik dan weer op de zoveelste CD voor in de auto.
Kleine zus van drie oudere broers ben ik opgegroeid met hard rock. Voor mij geen Saturday Night Fever, Boney M. of Abba. Nee, bij ons thuis bonkte Uriah Heep, Status Quo, Led Zeppelin, Black Sabbath enzovoort enzoverder. Ik heb toch wel een dappere, geheime liefde voor Gino Vannelli durven koesteren, op mijn oranje, plastic platenspelertje, bij de geur van wierookstokjes en soms een stickie, maar tegen die tijd waren twee van de drie broers al uit huis.

Een van mijn favorieten aller tijden is Dream On (1973) van Aerosmith. Begin dit jaar kwam ik een nieuw nummer van deze groep tegen, ik was de koning te rijk. I don't wanna miss a thing werd door mij niet op een maar op twee CD’s voor in de auto geplaatst en ik blèr het elke keer weer luidkeels mee, volume op 15, als het even kan met de raampjes open. Hoe mooier de muziek, hoe harder ik meezing, des te sneller ik rijd. Dat is wel een minpuntje, maar het mag de pret niet drukken. Een ander minpuntje is dat ik weliswaar een mooie alt heb, maar ik niet zo hoog kan komen, probleempje, want in mijn passie probeer ik het natuurlijk toch! Meeblèren met Steven Tyler, Celine Dion, Marco Borsato, Donna Summer, aaaaaaaaaaaaarrrrrrrrghhhhhhhhhh zalig!

Van de week krijg ik de schok van mijn leven. Ik was op zoek naar mijn geliefde nummer op Youtube omdat Schatje me wel eens liedjes stuurt en ik dacht, stuur die man ook es wat. Waarom niet je favoriete blèrnummer, lekker romantisch.
Enorme verbazing bij de ontdekking dat I don't wanna miss a thing de soundtrack van de - voor mij toch - slechtste film aller tijden is. Ik zie me nog in de bioscoop zitten in gezelschap van mijn twee bloedjes. Naarmate Armageddon (1998) vorderde baalde ik steeds erger en ik was woest op Bruce Willis omdat hij in zoiets durfde spelen. Het was wat mij betrof gewoon uit. Pas met The Sixth Sense (1999) maakte hij alles weer goed. In mijn beleving had de breuk jaren geduurd!

Ik heb Armageddon van de week opnieuw bekeken, nou ja, ik heb een poging gedaan. Na 3 minuten dacht ik, ‘oeps, het is een comedy’, na 10 minuten dacht ik, ‘moet ik dit echt helemaal afkijken’? Na 15 minuten heb ik het rotding de tranen nabij doorgespoeld naar het einde (om en nabij 2,5 uur dan nog wel) waar tot mijn grote afschuw dat prachtige nummer gewoon werd verkracht, heel stuk eruit, vreselijk!

Bruce moet ik echter wel vergeven, want ik herkende in dat kwartier bijna elk ander gezicht in die film als in mijn ogen toch redelijk gewaardeerde acteurs:
Michael Clarke Duncan, mijn schattig reusje in The Green Mile (dat is nou es een Film met een hoofdletter F en raad eens wie het boek schreef?)

Will Patton, de prachtig neergezette slechterik uit De Postman, tiens ik miste Mr Ik-ben-sexy-kijk-maar-naar-mijn-blote-billen-in-elke-film eigenlijk wel in Armageddon, hoe heet ie nou toch weer, Kevin Costner.

En dan nog Liv Tyler, dat lieftallig bleek ding uit Lord of the Rings en dochter van Steven Tyler die week na week mijn favoriete nummers zo prachtig rauw en passioneel voor mij kweelt.

Nee, voor Armageddon moeten ze zich gewoon allemaal schamen als je het mij vraagt, maar de meesten hebben het wel weer goed gemaakt in andere films... ja sorry hoor, Ben Affleck ontbreekt in dit lijstje, ik heb zo mijn voorkeuren...

Dream On - Don’t wanna miss a thing - Black and Blue