Ik kwam iets erg bijzonders tegen, een nieuwe kijk in de toekomst misschien.

Een nieuw soort stad

Een drijvend eiland met vijftigduizend inwoners dat vrijelijk over de wereldzeeën dobbert, of een lint van flats dat door het lanschap kronkelt. Nu het klimaat verandert, de energie opraakt en de wereld steeds voller raakt, lijkd de tijd eindelijk rijp voor futuristische supersteden.

citaat NWT, natuur- wetenschap & techniek

Wie ooit het spelletje Simcity heeft gespeeld kent het misschien wel (ik was een grote fan van dit spel inmiddels tot simcity 4 gekomen). In Simcity 2000 kwam er een arcology, een fantasierijk gebouw, vol mensen en met een vleugje groen onder een glazen kap. De arcologie gaf woonruimte aan dertiduizend mensen, verbruikte weinig energie en produceerde nauwelijks afval.

In de jaren zestig al bedacht de Amerikaans-Italiaanse architect Paolo Soleri de arcologie. Hij bedacht allerlei typen toekomststeden, waarin architectuur en ecologie versmolten. Van buiten zie een arcologie er uit als een gigantisch groot gebouw, van binnen is het een complete stad met alles erop en eraan.

Nog steeds spreekt het idee nog veel ontwerpers aan. Veel architecten ontwerpen wijken, steden of megatorens waarin grote groepen mensen leven en werken, duurzaamheid en recycling staan hoog in het vaandel.

De milieu-agena van organisaties als het WNF en de VN vormen daarbij een leidraad en de nieuwe projecten dragen namen als 'ecopolis','ecocity', 'megacity' of 'hydropolis'.

Een acrologie heeft volgens Soleri maar 2 procent nodig van het oppervlak van een stad van vergelijkbaar inwonertal. Soleri bouwt in de hoogte. In een stad is doorgaans 60 procent bedoeld voor auto's, parkeerplaatsen etc. die zijn in Soleri's visie overbodig geworen. Alles is per voet te bereiken.

De acrologie is omgeven door onbewoond gebied en landbouwgrond die het voedsel voor de stad levert. Gebruik van wind, zonlicht en water zorgt voor minimaal energiegebruik voor verwarming, verlichting en verkoeling.

Inmiddels is men ook tot het inzicht gekomen dat afval een terugkerend probleem is. Men kwam met het crale to cradle-principe van chemicus Michael Braungart en ontwerper William McDonough. Bij cradle to cradle dient afval uiteindelijk weer als grondstof.

Een arcologie van vandaag is dan ook dusdanig zelfvoorzienend dat je hem eigenlijk overal kunt plaatsen, terwijl het onderdak biedt aan tienduizenden of honderduizenden mensen.

McMurdo Station

Een al bestaand bouwsel en lijkt op een arcologie, hoewel niet qua bouwstijl, is gevestigd op Antarctica. In 1955 werd daar het McMurdo Station gebouwd. De basis vormt, met zijn luchthaven, een belangrijk startpunt voor expedities. Onderzoekers voeren er ecologische onderzoeken uit naar levensvormen in een extreem klimaat. men heeft de milieubelasting van het station zo laag mogelijk gehouden en men probeert zo min mogelijk afval te produceren. Door de moeilijke bereikbaarheid moeten ze zo zelfvoorzienend mogelijk zijn. Er leven een paar honderd mensen en soms blijven ze een half jaar verstoken van fysiek contact met de buitenwereld. Men bouwt er bijvoorbeeld zelf groenten met behulp van landbouw op glasvezel of in vaten het zogeheten 'hydroponica'.

Zelfvoorzienend is het centrum nog zeker niet, maar ervaringen van dit station vormen een bron van informatie.

Wist u bijvoorbeeld dat Nasa probeerde met een apparaat urine om te zetten in drinkwater. Met in hun achterhoofd een permanente basis op de maan of mars.

In de film Soylent Green wordt een schrikbeeld geschetst als men niets doet. Er wordt een maatschappij geschetst die duurzaamheid altijd heeft genegeerd, met als gevolg overbevolking, uitputting van grondstoffen en gebrek aan landbouwgrond. Noodgedwongen hanteert men in deze grauwe wereld een morbide toepassing van het cradle to cradle principe. De doden worden er stilletjes verwerkt tot voedsel.

Vincent Callebaut

Een futurustisch maar recent ontwerp is van de Belgische architect Vincent Callebaut. Hij ontwierp 'urban farming'. Een zeshonderd meter hoog gebouw, die hij in zijn ontwerp plaatst op Roosevelt Island in New York. In de constructie zijn tuinen aangelegd, waar men landbouw kan bedrijven. In Callebaut's ontwerp speelt recycling, zuivering van vloeibaar afval door planten en bacteriën alsook de omzetting van vast afval in compost en de productie van energie uit biomassa een rol. Ook windturbines ontbreken niet in de superboerderij.

Callebaut ontwierp met als uitgangspunt de dreigende stijging van het zeeniveau een drijvende groene stad die tienduizenden mensen kunnen herbergen. Callebaut voorziet zelfs dat de steden zich laten meevoeren met de oceaanstromen en zo als autonome eenheden door diverse klimaten drijven.

Onderschat niet hoever men al bezig is met kleine aanpassingen! Onderschat niet hoever men al is met dit soort ontwikkelingen en plannen. Ik las een artikel en mijn belangstelling was gewekt. Ik wil een gedeelte hier met jullie delen, ik hoop dat jullie het net zo interessant vinden als ik.