Misschien is het sommige mensen opgevallen dat ik een tijdje wat afwezig ben geweest. Mijn leven (en dat van mijn gezin) heeft een tijdje behoorlijk op zijn kop gelegen.

Het nieuwe jaar, een vreemd begin.

 

Tijdens oud en nieuw had ik een fles cahmpagne, bedoeld om het nieuwe jaar feestelijk in te luiden. Wat wil het geval, de kurk wilde er met geen mogelijkheid uit. Uiteindelijk hebben we de kop van de kurk afgesneden en de rest er met een kurkentrekker uit gehaald. Weggooien was immers  ook zonde en of het de laatste fles zou zijn dat wisten we gelukkig nog niet.

Ik maakte nog de opmerking dat als dit een voorbode voor het nieuwe jaar moest zijn we onze borst wel nat mochten maken. Hoe nat wisten we op dat moment gelukkig nog niet.

Nieuwjaarsdag zijn we naar mijn schoonouders gegaan om hen de beste wensen te gaan brengen. Mijn schonmoeder was niet helemaal lekker en meldde dat ze wat last van haar buik had. En daardoor soms ook in haar onderrug. Een darmonderzoek was aangevraagd en als ze dat achter de rug had zouden ze de caravan achter de auto hangen om voor 8 weken richting Spnaje te vertrekken. Dat het heel anders zou lopen wisten we toen gelukkig nog niet.

Maandag 9 januari belde mijn schoonvader dat mijn schoonmoeder met spoed was opgenomen in het ziekenhuis. De avond ervoor had ziij een hypo gehad en de arts vond het beter dat ze een nachtje in het ziekenhuis zou blijven. Dat het veel meer nachtjes zouden worden wisten we op dat moment gelukkig nog niet.

Om een lang verhaal kort te maken

Woensdag vind het darmonderzoek plaats, vrijdag een pet-scan en mri. Zaterdag de eerste bestraling. In haar darmen zaten tumoren en ook eentje die tegen het ruggemerg drukte. 4 dagen en net zo veel bestralingen later was de tumor niet geslonken. Die was zo gaan groeien dat deze een dwarslaesie veroorzaakt had. (Dat was woensdag 18 januari.)

De volgende maandag hoorden we dat er geen redden meer aan was. Nog een paar weken...

De daaropvolgende maandag was de uitslag ineens heel anders. Er zou alles aan gedaan worden om mijn schoonmoeder er boven op te krijgen. Alles!!!

Donderdags werd een stoma geplaatst. (We hebben het nu over 2 februari) Die operatie is geslaagd. De operatie wel. Maar verder is geconstateerd dat er geen hoop meer was en dat het een kwestie van dagen werd.

Maandag 6 februari is mijn schoonmoeder overleden. Het is onwerkelijk zoals alles gegaan is. De uitvaart heeft inmiddels plaatsgevonden op dinsdag 14 februari. Valentijnsdag.

Of dat alles was vraagt U zich nu af? Welnee. Bij mij is dta nooit het enige dat er gebeurd. Op de zaterdag voor de uitvaart werd ik gebeld vanuit het verzorghuis waar mijn dementerende moeder woont. Zij had een kleine hersenbloeding gehad die problemen gaf met haar evenwicht en spraakvermogen. Ook liep de bloeddruk die avond op. Omdat wij een niet-reanimeerverklaring hebben getekend zou het zo maar kunnen zijn dat.....

Gelukkig is dat allemaal goed gekomen en, lang leve de alzheimer, weet mijn moeder er niets meer van. Maar dat het er allemaal inhakt dat is me nu wel duidelijk geworden. Van de week heb ik voor mijn moeder dit gedicht geschreven. Ze wilde altijd alles van me lezen. Nu kan ze dat niet meer en begrijpen ook niet. Gelukkig maar denk ik wel eens.

Oké, je vergeet veel
herkent me soms niet meer
leeft in het verleden
herhaalt keer op keer.

Op je kleding kleine vlekjes
door het trillen van je hand
ik help je dan verkleden
we hebben toch een band

Oké, je moet wat vaker huilen
je weet het dan niet meer
vergeten waarom je heimwee hebt
dat vertel je keer op keer.

Maar wat als ik je moet missen
Ik weet, ooit komt die tijd
Eens kind, nu moeder
Ooit moeder, nu mijn kleine meid.

 

Voor mijn schoonmoeder heb ik geen woord op papier gekregen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.