Ik ben best mooi, al zeg ik het zelf. Ik ben slank, gespierd. Ook ben ik best wel sterk. Ik ben altijd modieus gekleed, al draag ik altijd hetzelfde.

Uit de kast komen? Mij niet gezien!

Ik ben best mooi, al zeg ik het zelf. Ik ben slank, gespierd. Ook ben ik best wel sterk. Ik ben altijd modieus gekleed, al draag ik altijd hetzelfde. Maar geen mens valt het op. Mijn probleem zit dan ook niet aan de buitenkant. Het zit hem in de binnenkant.

Ik heb één probleem. Ik val niet op meisjes. Best wel een vervelend probleem dus. Mensen kijken je vaak met een scheef oog aan. Spreken doe ik niet. Mijn moeder zei vroeger altijd met haar galmende stem:

Spreken is zilver, maar zwijgen is goud!

Van toen af, heb ik geen woord meer gezegd. Ik moet zeggen, dat was ook zo erg niet. Het beviel me prima. Ik was erg moe van alle kwinkslagen die ik uitdeelde, dus het was fijn om eindelijk rust te krijgen. Helemaal afgedankt hebben ze me nooit. Maar toch.. ik heb nog een probleem.

Ik heb het nooit willen bekennen, maar hier durf ik het wel. Hier wordt immers zoveel verteld. Een ieder met de billen bloot. Waarom dan ik niet?

(Wacht, ik ga even moed verzamelen.)

Daar ben ik weer. Nu zal ik het moeten vertellen. Het schaamrood vliegt me op de kaken. Durf ik dit? Wil ik dit? Ach, het moet maar. Eens moet me deze last van het hart. Nooit heb ik uit de kast durven komen. Echt niet. Vind u dat vreemd? Dan zal ik u mijn verhaal eens vertellen.

De mensen waarbij ik woon, hebben een dochter. En bij die dochter woon ik. Aardig kind, hoor, al praat ze meer met haar laptop dan met mij. Maar verschil moet er zijn, niet waar. Haar vader sprak laatst met haar over mij. Daar kom ik zo meteen op terug.

Al jaren sta ik in de kast. Gelukkig is het een open kast. Daar ben ik wel blij mee. Zo kan ik toch iedereen nog zien en.. iedereen kan mij zien. Eruit komen durf ik niet. Want weet u.. ik val niet op meisjes, alleen op wekkertjes!

Eindelijk iemand die niet getikt is, zegt u?

Ja, zo kan u het ook zien… Toch ligt het voor mij wat gevoeliger. Maar het allergrootste probleem: wie wil er nu een klokje dat niet tikken kan? Nu kom ik bij het gesprek tussen vader en dochter. 

De vader komt binnen en kijkt naar mij.

“Tjonge, is het al vier uur?”
“Ja,” antwoordde de dochter. “Zeg, je keek toch niet op dat klokje daar, hè?”
“Welk klokje anders?” was de zeer intelligente wedervraag.
De dochter barstte in lachen uit. “Pa… Wanneer gaan we naar de opticien? Dat is toch echt een boekje, hoor…”

Ik voelde me wel vereerd dat ik in het gesprek werd opgenomen, toch vond ik dat de dochter zeer minachtend over me sprak. Ik weet het wel, ik woon in het boekje.. Maar zo denigrerend.. Ik ben en blijf het klokje van Pieter Konijn!

Note: net had ze medelijden met me, die dochter. Ze vertelde me dit: "Sommige mensen doen alles met tijd. Even geleden hoorde ik op een vergadering nog een schitterende verspreking: “Ik weet nog goed, dat toen ik half 11 was…” (En ja, we dwalen soms wat af…)"

Toch wel lief van haar!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.