column over twittergedrag. Voor sommige zaken is twitteren uiterst zivol, ik zie echter ook veel twitteraars vooral re-tweeten zodat ze zelf wat lijken te zijn, terwijl het vaak echter gewoon ideeën moeheid is

Twitteren of koekoeksjong?

Is het interessant dat ik bij de appie in de rij sta voor de kassa, dat ik nu bezig ben de zojuist getwiterde spek in de pan te gooien?
Dat ik op weg ben naar een afspraak en dan een half uur later tsjilp dat mijn afspraak er niet is?.
Ik geloof niet dat ik er op zit te wachten sterker nog, niet loop te springen, of hippen zo je wilt, om dit soort onzin te delen.

Moet ik soms gaan delen wat in mijn professioneel hoofd om gaat? Ik ben ontwerper en leef van het feit dat ik in de loop der tijd een enorme bibliotheek aan oplossingen, halve gedachten en leuke vormpjes heb uitgedacht en ontworpen. Mijn ijdele tijd gaat op aan ijdele dingen of het creëeren van oorspronkelijk gedachten.
Nee ik denk dat ik pas dan zou gaan twitteren als ik zelf geen enkel oorspronkelijk idee zou hebben, dan zou ik alle ideeën die aan mij langskomen direct doortwitteren aan al die anderen die permanent hetzelfde doen. Samen vormen we dan een social community die bestaat uit het delen van tweede hands ideeën en elkaar aftroeven in het vinden en herkennnen van andermans oorspronkelijk werk.
Ik zou ʻs avonds heel laat opblijven om alvast mijn tweets voor de volgende dag voor te bereiden. Het gaat namelijk niet alleen om de inhoud maar ook om volume. En als ik genoeg volgers heb met mijn tweets hoop ik dat de briljance van mijn qoute-gedrag ook op mij afstraalt en mensen gaan denken dat ik, die zoveel zinnige dingen tweet vast ook heel veel zinnigs te vertellen heb.
Als ik dan wordt ingehuurd, blader ik terug door mijn tweets en maak daar een verhaal van. En tijdens dat proces tweet ik weer vrolijk door waar ik mee bezig ben.

Maar diep in mijn hart weet ik dat ik eigenlijk gewoon een voddenboer ben. Die heel modern en hedendaags een nieuwe versie van de kleren voor de keizer schrijft.

Reageren?