Dit artikel gaat over Twitter. De nadelen van Twitter. Mensen vinden je namelijk het leukst als je iets uit de maatschappij kehard afkraakt. Als je het overal mee eens bent word je al snel saai gevonden.

Het kan me niks schelen wat jij op je brood hebt

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Er is niks vervelender dan spellingfouten, een te digitale jeugd en onbenullige informatie over oninteressante mensen te weten komen. Conclusie: er is niks vervelender dan Twitter. Stiekem walg ik ervan. Stiekem walg ik van Twitter. Voor celebrities is deze vorm van microbloggen, genaamd tweeten, een perfecte uitvinding. Voor hen is het gewoon keiharde broadcasting in een nieuw jasje. Dat steeds meer celebrities een twitteraccount openden enthousiasmeerde de jeugd, in een steeds onverbiddelijkere manier, om ook een twitteraccount te openen. Ik vraag me af waarom. Is dat soms functioneel ergens voor? Het gros van de jeugd tweet alleen maar dingen als “ik smeer een broodje pindakaas” en “ik ben mijn kicksen kwijt”, en dan nog zitten er minstens 10 spellingfouten in hun tweet van 5 woorden. Als ze zelf niet aan het tweeten zijn verdoen ze hun tijd met het bekijken van andermans tweets. Lekker boeiend toch, om te lezen wie er allemaal een broodje smeert en wie zijn voetbalschoenen kwijt is. Vandaar die eeuwige Blackberry’s en iPhone’s in de handen van de kids.

Zoals ik al zei, lekker boeiend. Hartstikke interessant en uitermate fascinerend. Totdat het aantal volgers en gevolgden wel erg groot wordt. Probeer maar eens je timeline, alle tweets van de mensen die je volgt bij elkaar, bij te houden als je een paar honderd mensen volgt. Onmogelijk zeg ik je, onmogelijk. Binnen een poep en een scheet staan er weer twintig nieuwe tweets op je scherm. Functioneel? Nee dus. Tijdverspilling? Jazeker.

Nutteloos of niet, Twitter zal de jeugd wel in haar macht krijgen. Kijk bijvoorbeeld naar mij. Op 4 maart 2010 heb ik om half 10 ’s avonds besloten om toch maar eens een twitteraccount aan te schaffen. Gratis en voor niets, en bovendien was ik op 4 maart 2010 om half 10 ’s avonds een beetje verveeld. Ik heb nu ruim 7500 tweets, dat betekent dat ik rond de 16 tweets per dag plaats. Dat valt relatief nog reuze mee. Misschien komt het omdat je in mijn tweets nooit tegen zult komen wat er op mijn brood zit en of ik wel of niet zorgvuldig met mijn sportspullen omga. Je kunt nu denken: die Demi spoort niet. Je kunt ook denken: die maker van Twitter spoort niet. Dat is het nadeel van je hersens: je kan er alle kanten mee op en dan weet je het nog niet. Persoonlijk vind ik dat de maker van Twitter de minkukel is, en niet ik.

Het krankzinnigste gedeelte moet nog komen. Op 20 oktober 2010 vond namelijk de twedding plaats tussen René Hoksbergen en Jannetta Dorsman. Twedding is een samenkoppeling van ‘Twitter’ en ‘wedding’. De bruiloft werd volledig gepland en geregeld via Twitter. Toen ik dit hoorde moest ik het even laten bezinken. Wat is er gebeurd met het romantische diner inclusief kaarslicht, en de prins op het witte paard die op zijn knieën gaat met een prachtige ring in zijn handen? Ik weet dat de wereld innovatief aan het moderniseren is, maar dit gaat wel erg ver. What’s next? Een twivorce?
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.