Twee lachwekkende avonturen met mijn hartsvriend Alan. Wat is classificeren en de hoogtezon.

TWEE HILARISCHE AVONTUREN MET MIJN HARTSVRIEND ALAN.

Eigenlijk zijn de voorwaarden voor een goede vriend en een grote liefde identiek: energie en humor. Maar om echt vriend te worden met iemand is een gezamenlijke hobby van uiterst groot belang. Mannen willen met hun vriend iets doen : tennissen, voetbal, ornthologie, treintje spelen, postzegels verzamelen, lezen, schrijven etc. Met Alan heb ik veel meegemaakt o.a. deze grappige avonturen.

MIJN HARTSVRIEND ALAN.

                                                                                  Alan

Toen we ontgroend werden in 1964 bij Forcial de studentenvereniging van de Haagse Academie voor lichamelijke te Den Haag ontmoette ik hem voor het eerst. Hij was helemaal kaal geschoren en hij moest toezien op mijn grondige behandeling van mijn haar dat langer was dan van de Beattles. Elke keer als er een pluk haar op de rond viel riep hij heel hard: de Beattles imiterend ‘Yeah , Yeah’I Iedereen moest er hard omlachen behalve ik. Ik wist dat ik er kaal, eufemistisch gezegd, niet mooier op zou worden. Mij hoofd toonde uitstulpingen, bulten en grote oren en mijn Friese zadelneus sprong nu wel erg in het zicht. Maar Alan was prachtig: een mooi rond, hoofd met pretogen, een goed masculien lijf en… hij had de lach aan zijn kont.

CLASSIFICEREN

                                                                             Olietanker

Alans’ vader was kapitein op een olietanker. Ondanks dat leefde hij en ik in die tijd in betrekkelijke armoede en hij stelde voor om wat geld te gaan verdienen in de haven van Rotterdam als classificeerder. Toen ik vroeg wat voor werk dat was zei hij dat zul je wel zien Ik dacht dat het iets te maken had met het rangschikken van documenten. Maar hij zei: ‘trek in elk geval oude kleding aan.’ We moeten dit echt doen het verdient heel goed, tien gulden per uur. Dat was waanzinnig veel in die tijd. Het had me argwanend moeten maken. Maar hij wilde verder niets zeggen.

KOLENGRUIS

We werden opgevangen door de havenopzichter, die ons verwees naar een grauw schip onder Panamese vlag. ‘Die moeten jullie van binnen ‘spotless schoon’ maken zei hij grinnikend. Die studentjes van de Academie zou hij wel eens te grazen nemen. Via een bouwvallig trapje kwamen we op de bodem van het schip. Het had kolen vervoerd en het gruis lag kniediep verspreid over de hele bodem. We kregen, water, bezems, emmers en vloeibare zeep mee in grote pakken.

BOENEN EN POETSEN

We begonnen urenlang te boenen maar wat we bereikten was dat het gruis was overgegaan in een zwarte stofwolk waardoor we elkaar nauwelijks meer zagen. Daarbij zat het gruis in alle poriën en uitgangen van ons lichaam. Ook moesten we voortdurend onwillekeurig hard niesen. Het was Sisiphus arbeid, ondoenlijk om het schip schoon te poetsen.

ROKEN

In die tijd rookte ik …en Alan vraagt rochelend met een big smile, :’TACO WIL JE EEN SIGARET OPSTEKEN DAN HEBBEN WE TENMINSTE NOG WAT FRISSE LUCHT!
Gelukkig mochten we om 6 uur stoppen en we hebben 2 uur extra gepoetst en geboend om onszelf redelijk schoon te krijgen maar daar werden we niet voor betaald. We hebben het geld geïnd en zijn nooit meer teruggekeerd.

DE HOOGTEZON!

In die tijd was de hoogtezon populair maar niet zo luxe als nu, met een bruinend effect over het hele lichaam. Eigenlijk had de lamp geen groter bereik dan het gezicht, het leek enigszins op een mijnlamp. Toen ons dispuut ‘Whisper not’ op mijn kamer bij elkaar kwam vertelde Alan dat hij een hoogtezon had gezien voor 40 gulden. Alan vroeg mij en nog twee leden ieder een tientje aan hem te geven, dan zou hij hem aanschaffen. Onze voorwaarde was, dat we om de week de lamp wisselden.

De naam Whisper not was een tune van Art Blakey and the Jazz Messengers. We waren toen jazzfanaten.

Alan woonde op een kamertje zo groot, dat het de concurrentie aankon met de omtrek van mijn W.C. Een maal met zijn vieren mocht Alan natuurlijk eerst en wij daarna. Om onze ogen te beschermen was er een heel donker brilletje bij gedaan met elastiekjes voor om de oren. De lamp stond op tafel en een stoel er voor. Alle drie kregen we 15 minuten. Allemaal vroegen we na een paar minuten of we al bruin begonnen te worden. Tot Henk aan de beurt was. Henk droeg een bril met de sterkte min 7. Hij neemt zijn bril af, doet het donkere brilletje op en gaat er amechtig voor zitten, vol verwachting. Ik zie Alan naar de andere kamer lopen en terug komen met een bureaulamp. Hij roept: ‘Henk heb je de hoogtezon bril al op’,’ jaaaa ‘roept hij euforisch en heeft zelfs zijn borst ontbloot want die moet ook bruin worden.

Alan haalt snel de hoogtezon weg en zet de bureaulamp er voor in de plaats. Henk roept, ik zie niets’.’ Dat is heel goed’ zegt Alan ‘dan gaan je ogen er niet op achteruit’ We grinneken maar niet al te uitbundig. Alanj pakt zijn hand en leidt hem naar de stoel . Hij kijkt recht in de lamp en beweegt ook zijn borst in die richting. Wij kunnen niet meer…maar we mogen niets laten merken van Alan en smoren onze lach met moeite….Alan vraagt….’hoe voelt het’ ‘Lekker’ en ja hoor, na 10 minuten, we zaten er op te wachten …roept hij: ’BEGIN IK AL BRUIN TE WORDEN’. We proesten het uit en zien Henk zijn brilletje afzetten en heel verbouwereerd naar de bureaulamp staren….met mengeling van schaamte en boosheid zegt hij: ‘stelletje klootzakken, ik doe niet meer mee en ik wil mijn tientje terug’ Later hebben we er nog vaak om moeten lachen, Henk gelukkig ook.



 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.