Een ochtendje zomaar ergens in een kroeg

Ik zag ze zitten in de kroeg, twee heren op een zekere leeftijd.
Waarschijnlijk waren zij met enige regelmaat te vinden in deze pleisterplaats.
Dat straalden zij zo uit, dat heb je wel eens, mensen die aan anderen laten merken dit is onze plek.
Ze deden me ergens aan denken, ik wist alleen nog niet waaraan.
Ze hadden beiden nou niet bepaald een sympathieke uitstraling.
Ik vond ze eigenlijk een onaangenaam voorkomen hebben.
Ik schatte het tweetal ergens begin in de zestig.

Naar het zich liet aanzien hadden ze het goed, de kleding was goed verzorgd.
Een van de twee was onlangs naar een zonnig oord geweest, of het moet de zonnebank geweest zijn.
Het uiterlijk was voor beide heren belangrijk, men was gesoigneerd zullen we maar zeggen.

Een van de heren had een zeer ontevreden gezicht, zijn mondhoeken stonden rechtstandig naar beneden.
Het leek wel of ze vastgezet waren met een nietje.
Opvallend aan de ander was een verbazend grote kinnebak, en borstelige wenkbrauwen.
Het duo had de onhebbelijke gewoonte elke passant luidkeels te becommentariëren.
In hun ogen was niemand goed genoeg.
Het zure koppel was goed op elkaar in gespeeld, de een plaatste de opmerking en de ander begon dan luidkeels te hinniken van de lach.
Ik vond ze niet erg aardig.
Ze waren zelfvoldaan en keken met een dedain naar de buitenwereld.
Je ziet dat vaker voornamelijk bij wat oudere mannen wiens maatschappelijke rol is uitgespeeld.
Ze mogen niet meer mee doen en als tegenreactie beginnen ze dan te fitten op alles wat beweegt.
Hun mening of bijdrage is niet langer meer van belang dus geven ze hem ongevraagd.
Twee zure oude vervelende mannetjes dat waren het.

'Moet je eens kijken' een van de twee wees op een artikel in de krant.
'Ik heb nog geen vier regels gelezen en tel al meer dan vijf fouten.
Is er nou niemand meer die fatsoenlijk Nederlands kan schrijven?
Als je dit zo leest dan zou je toch denken dat ze dat ook al aan de Polen hebben uitbesteed.
Wat een armoe, ze weten geeneens wanneer ze een d of een t moeten gebruiken'.
Nee vulde de ander aan 'het schijnt ook al moeilijk te zijn om een nieuwe zin met een hoofdletter te beginnen.
Hier moet je eens kijken' en hij wees naar een zin in een ander artikel.
Waar ligt dat nou aan? Als je fatsoenlijk taalonderwijs hebt genoten dan maak je zulke fouten toch niet?
'Daar zeg je me wat' stak de ander van wal 'wordt er überhaupt nog wel fatsoenlijk onderwijs gegeven?
Ik heb daar zo mijn twijfels over, trouwens op koninginnedag kon je een diploma kopen van de Hogeschool Inholland op de vrijmarkt.
Dat zegt toch genoeg, en het schijnt er op de ander hogescholen niet veel beter voor te staan'.

Zeg jongedame kunnen wij nog wat koffie krijgen als het niet te veel moeite is?
Het meisje achter de bar wist er met moeite nog een glimlach uit te persen.
Natuurlijk ik kom zo bij u, zei ze
'Ja dat zo van bedienend personeel kennen we' kraaide de kinnebak.
Het meisje glimlachte flauwtjes maar hield wijselijk haar mond.

Kijk nou toch eens wat ordinair.
Daar moet je toch niet aan denken dat een van je kinderen met zoiets thuiskomt.
Een meisje met een felgekleurde tatoeage kwam voor bij het raam.
Haar hele arm vanaf de schouder tot aan de pols had ze laten tatoeëren.
In de gauwigheid kon ik niet zien wat het voor een afbeelding was.
De kleuren staan me nog wel helder voor de geest, geel, fel rood en oranje.
Hoe halen het die kinderen toch in de kop?
Denk je dat zo'n figuur nog aan een fatsoenlijke baan kan komen?
In mijn tijd zou ik het sollicitatie gesprek met zo'n figuur geeneens aangaan.

Het meisje bracht de twee zure zulten hun koffie.
'Nou dat moest van ver komen' sneerde de kinnebak, 'deze is vast gratis'.
'Dacht het niet' zei het meisje, 'ik werk zo snel als ik kan en niemand krijgt hier een voorkeursbehandeling.'
 Ze liep terug om haar plaats weer achter de bar te bemannen.
De kinnebak kon het niet laten “fatsoenlijk personeel in de bediening is er tegenwoordig ook niet meer te krijgen.'
'Ze laten je uren wachten en als je er wat van zegt krijg je nog een grote bek ook.'
En op een verongelijkt toon ging hij verder 'in wat voor maatschappij leven we toch tegenwoordig.'

Het meisje van de tatoeage kwam binnen.
Met grote passen liep ze recht af op het meisje achter de bar.
Ze begonnen elkaar innig te tongzoenen.
Het zure duo zat er met open mond naar te kijken.
Voor het eerst die ochtend waren beide heren stil, met stomheid geslagen.
Toen de vriendinnen klaar waren met hun intieme begroeting. 
Vroeg het meisje achter de bar 'wil je wat drinken?
'Ja doe maar een spaatje rood 'zei haar getatoeëerde vriendin.

'Oh trouwens' zei het barmeisje met een hoofdknik naar het zure duo.
'Deze heren hier vinden je vreselijk ordinair'.
Het meisje van de tatoeage draaide zich om en zwaaide naar ze 'Hallo'
Toen wist ik waar deze twee ouwe azijnpissers me aan deden denken.
Natuurlijk Statler en Waldorf.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.