Trouwen zou hartstikke leuk moeten zijn. Een van de mooiste dagen van je leven. Tot je familie duidelijk laat merken het niet eens te zijn met jouw planning van jouw trouwdag. Toch lekker trouwen zoals jezelf wilt, met als gevolg dat je familie zit te pruilen en alles verpest? Of toch maar de rest "volgen" en trouwen zoals andere vinden dat het moet?

Hoe het begon

Vorig jaar, op 22 juni 2011, zijn mijn "man" en ik in Egypte getrouwd, voor het oog van Allah. Het was geen officiële huwelijk aangezien we het niet door konden voeren naar Nederland. Maar dat wilde ik ook niet. Ik wilde mijn familie ook een kans geven om mijn bruiloft mee te maken door het nog eens over te doen in Nederland. Ik dacht dat ze dat leuk zouden vinden.

Als ik echter had geweten hoe mijn familie nu reageerde, nu het bijna zover is, had ik mij wel 2x bedacht voor ik deze keuze had gemaakt.

Een kleine bruiloft

Ik ben nooit een persoon geweest die groots haar bruiloft wilde vieren. Ik heb niet zoveel mensen waarmee ik het oprecht zou willen delen. Bij een grote bruiloft zou ik mensen uitnodigen die ik al jaren niet meer had gesproken en dat wil ik niet. Dan is het niet echt meer persoonlijk maar eerder een status bruiloft. Zo denk ik er persoonlijk over.

Om het even duidelijk te zeggen: ik heb er niets op tegen dat mensen hun vreugde willen delen. Maar ik vind dat een bruiloft persoonlijk moet zijn, en in mijn ogen is dat het niet wanneer ik mensen uitnodig alleen met de boodschap: 'ik heb je al jaren niet gesproken, ik weet niet hoe het met jou gaat maar met mij uitstekend. Daarom mag je komen'.

Mijn idee van een kleine bruiloft die ik in Nederland wilde hebben betekend: mijn ouders, de ouders van mijn "man", onze broers/zussen, de getuige en dat is het. Die mensen zijn het belangrijkste in onze levens. Meer zou leuk zijn maar is niet nodig en heb ik ook geen behoefte aan.

De verwachtingen van andere mensen

Nu stuit ik echter tegen een groot probleem waar volgens mij veel mensen tegenaan botsen, je weet alleen niet hoe je ermee moet omgaan. Mijn kleine bruiloft wordt niet geaccepteerd. Sterker nog, mijn familie heeft er geen respect en begrip voor omdat het niet gaat zoals HUN het willen. Ze doen het af alsof het een verjaardagsfeestje is wat je elk jaar wel mee maakt, er is geen enkel spatje vreugde of blijdschap voor ons te bekennen. In geen velden.

Mijn familie zou het liefste zien dat we een grote bruiloft hebben, met alle familieleden en vrienden, en kennissen erbij. Zoals bij mijn tante waar niemand elkaar kende en iedereen op hun kont zat i.p.v. lekker te swingen op de dansvloer. Tja, hoor ik mensen zeggen.. dat is hoe bruiloften in elkaar steken, zo 'moet' het. Maar wat als ik nou eens geen bruiloft wil hebben waar iedereen anders op zit te wachten omdat het zo 'moet'? Dan wordt je bestempeld als egoïstisch. Het is toch MIJN bruiloft?   *is in de war*

Keuze maken

Dan komt het moment dat je toch echt de knoop moet doorhakken. Moet ik andere hun "plezier" geven en het doen zoals hun willen dat het gaat? Alleen omdat het zo hoort, dat het zo 'moet'? Met het risico dat iedereen blij is, en wij ermee blijven zitten omdat het niet gaat zoals wij het hadden gewild.

Of kies ik voor mezelf en mijn man, en voor het idee hoe wij het willen. Ook al valt dat blijkbaar buiten de boot voor de meeste mensen en word je daarop afgerekend? Met de kans als we het doorzetten dat we een niet zo plezierige dag hebben omdat bijvoorbeeld mijn moeder erg kan laten merken dat ze het niet leuk vindt zoals het gaat.

Ik heb eerder de neiging de bruiloft gewoon af te blazen, hier wordt een mens toch alleen maar ongelukkig van. Het is in jouw ogen de familie die egoïstisch is omdat het MIJN bruiloft is. En anders wordt jij gezien als een egoïst omdat het niet gaat zoals HUN het willen.

Hier zit ik dan..

Reageren?