En zo is de dag weer voorbij! We genieten nog na en hierbij een kort verslag! Mooie dag allen!

Trouwdag van een beetje apart echtpaar, maar genoten dat ze hebben!

 

 

 

Maandagavond werd ze opgehaald, mijn toen nog aanstaande bruid, hoewel het woord aanstaande wat voorbarig is bij Marloes, ze loopt immers niet. Haar ouders kwamen haar bij mij wegnemen omdat dat nu eenmaal traditie blijkt te zijn. Mijn moeder en ik bleven in ons grote huis achter zodat ook wij even de tijd hadden een beetje bij te babbelen. Mijn moeder woont namelijk een beetje ver van mij vandaan en zie ik derhalve zeer zelden. Best jammer, dat wel.

 

Wat er in huize Marloes en familie de dinsdagochtend plaatsvond, heb ik alleen uit de overlevering. Een bruid die aangekleed moet worden, het kost wat tijd. Kappertje, visagietje en ga zo maar door. Hier in huize Strooband ging het er wat rustiger aan toe, ik hoefde slechts een pak aan te trekken en dat was het dan weer. Ik zou half een opgehaald worden door de chauffeur in een grote aangepaste Chrysler om mijn bruid op te halen en door te rijden naar de locatie in het Zaanse.

 

Mijn moeder en ik telde de uren, de minuten. Wat een verveling. Het werd maar geen half een. Tegen tienen kwam het bruidsboeket en mijn corsage, voor Marloes was het een polscorsage omdat een groot boeket niet te tillen is in haar situatie. Het zag er prachtig uit maar toen wist ik nog niet dat het bij het omdoen bij mijn bruid, nog geen 5 minuten duurde voordat het ding uit elkaar pleurde. Daar gaan we nog een hartig woordje over spreken met die bloemerij.

 

Toen we eindelijk in de auto zaten om Marloes te gaan zien, leek de rit ook wel uren te duren. Aangezien ik gezegend ben met een zwakke blaas, is dat geen feest voor mij. Maar het doel dat voor ogen was, het maakte dat ik het accepteerde en zelfs negeerde. We kwamen voor het huis van mijn schoonouders aan, geheel voorzien van ballonnen, de Nederlandse vlag (blijkbaar waren schone pa en schone ma heel erg blij dat ze Marloes mochten weggeven) en de deur stond voor mij open. Dan moet je dus op zoek naar je bruid. Langs familie die mij bewonderden in mijn pikzwarte pak dat glom als het licht er op scheen. Ik was trouwens gekleed als Engelse baas. Alles wat ik droeg was inderdaad Hugo. Zelfs het luchtje.

 

In de keuken stond ze dan. In haar stoel wel te verstaan. Ik bleef bij wauw en een open mond die ze later operatief hebben moeten sluiten. Wat was zij mooi! Een ivoren top met een zwart bontjasje (onze labrador Baloo was volgens schoonvader naar een kennel gebracht, jaja!) en een zwarte jurk/rok. Al maanden hadden Loes en haar mams mij gek gemaakt dat het een broekpak zou zijn en als U mij niet kent: leggings, broekpakken en Uggs, ik kan er artikelen over schrijven en dan worden ze nooit meer gekocht! Ze had mooie ivoren puntschoenen aan, zij hoefde gelukkig niet in te lopen, ik moest dat wel met mijn puntschoenen van Hugo, hetgeen me nu wat plekjes op de voeten heeft bezorgd. Ook wel blaren genoemd.

 

We gingen op pad naar Zaandam. In de aangepaste auto, rechtsachter mij zat een stralende prinses en ik voelde me de koning te rijk. Wederom een heel lange rit, want U begrijpt het al, niet alleen de zenuwen speelde een rol, ik moest pissen. Maar ik hield wijselijk mijn mond en hield het op. Maakt zo’n rotzooi, niet? Bij de locatie werden we opgewacht door onze fotograaf en zeer goede vriend en de gasten druppelden ook al beetje bij beetje binnen. Toen kwamen de zenuwen.

 

Bij het liedje “Someone like You” togen wij hand in hand binnen en namen we plaats tegenover de ambtenaar, een geweldig mens  dat een paar weken eerder wel 4 uur bij ons thuis is geweest om te praten over het leven. En het huwelijk natuurlijk. De ceremonie was lekker plechtig en waar ieder stel dient te gaan staan bij het jawoord, bleven Marloes, ik en de ambtenaar zitten. Had men niet verwacht. Wij geven er gewoon een kleine draai aan. De dochter van mijn zeer goede vriend Maurice kwam de ringen aanbieden en deed dat zo ontzettend mooi dat de tissues ook niet onaangeroerd bleven.

 

Na de plechtigheid de foto’s, die moeten nog in een album gezet worden en dat duurt wel even. Vervolgens het diner en toen werd Marloes beroerd. Spanningen die wegvielen en gewoon misselijk. Hoort erbij. Voelde me wel kloten voor haar, maar het feest moet door. Nadat iedereen zich lekker volgevreten had, was het al weer tijd voor het echte feest. We hadden de huismuzikant van mijn schoonfamilie en die kan me toch een partijtje muziek maken! Niet te filmen. Overigens moesten we eerst nog de taart aansnijden!

 

 

De taart is zwart/wit, het gedicht heb ik zelf mogen schrijven en het echtpaar bovenop betreft een skiënde bruidegom die zijn muze draagt. De rolstoel staat beneden, zoals U wellicht ziet.

 

Het was een superfeest. Ik heb nog een kleine speech gehouden ,zou eigenlijk een stuk voordragen op een cabareteske wijze maar ik had de puf niet meer. De getuige, fotograaf (die ook de cover van “Gehandicapt voor Beginners” heeft bewerkstelligd) en onze ceremoniemeesteres (zonder zweepje) Esther, heb ik het eerste exemplaar uitgereikt van het eerder genoemde boek. Mijn vrouw, dat was ze inmiddels, heb ik een foto van haarzelf cadeau gegeven op een groot formaat en gelamineerd. Ze mag zelf de lijst uitzoeken, dat dan weer wel.

 

Na mijn speech had ik het verzoek ingediend bij de muzikant om “Wish you were here” van Pink Floyd te spelen, voor alle mensen die er die dag niet bij konden zijn om welke reden dan ook en toen knakte mijn meissie. Hebben we drie minuten met tranen in de ogen naar dat prachtige lied geluisterd. Doel bereikt. Kun je wel zeggen.

 

Omdat Loeslief steeds beroerder werd, hebben we de broodjes en koffie naar voren gehaald en na half elf begon het aftaaien. We waren ook echt verrot, het was mooi geweest zo. En veel mensen waren al weg omdat ze nog een flink eind moesten rijden. Rotterdam, Limburg. Want er waren ook vrienden die eventjes met de kids vanuit het zuiden deze kant opkwamen en ook dat was weer een hoop tissue-werk. Ja, emotioneel was de dag zeker!

 

Toch hebben we ‘s nachts heerlijk de enveloppen geteld. De inhoud ook natuurlijk. We zijn behoorlijk verwend en dat is altijd een leuke bijkomstigheid. De woensdag, gisteren dus, hebben we heel rustig aangedaan, schoonouders, mijn moeder en haar goede vriendin kwamen nog even langs om gedag te zeggen en een stuk taart te eten. Want er was nogal wat over. We eten de komende 5 weken taart, dus als U nog trek heeft …

 

Toen ik gisteren mijn computer opstartte en alle mails, artikelen, blogs, berichtjes en gelukwensen voorbij zag flitsen, werd het Marloes en mij ook een beetje te veel. Echt geweldig. Langs deze weg: Iedereen hartelijk bedankt voor alles! Het was een onvergetelijke dag en ik heb werkelijk waar een prachtvrouw getroffen. Wij genieten nog even lekker na en dan weer het gareel in! Voor de mensen die mijn boek besteld hebben, ik stuur ze vandaag op!

 

 

Zij die net getrouwd zijn, groeten U!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.