Minder autorijden is natuurlijk wel wat gewoontjes. Hier de 10 gekste alternatieve voorstellen tegen klimaatverandering, van kunstbomen tot vulkaanuitbarstingen nabootsen.

De top 10 van meest bizarre ideeën om klimaatverandering tegen te gaan (2)

Geo-engineering is het op grote schaal ingrijpen in de natuur. Tegenwoordig wordt het vaak voorgesteld om klimaatverandering tegen te gaan. Welbeschouwd is natuurlijk het hele concept al bizar: we veranderen de hele natuur, via het klimaat, door onze levensstijl. Met geo-engineering passen we die manier van leven niet aan, maar gaan we nog maar wat verder knoeien met de natuur. Niet alleen demonstreert dat een geheel gebrek aan respect voor de natuur, maar bovendien lost geo-engineering het probleem niet op, maar bestrijdt het enkel de symptomen. Binnen dit bizarre concept zijn er ook nog gradaties, van de categorie ‘prettig gestoord’ tot en met de categorie ‘volstrekt waanzinnig’.

Evenwel is de onderstaande top 10 niet alleen vermakelijk, maar ook leerzaam. Meerdere, zo niet alle voorstellen hieronder zijn namelijk geheel serieus gedaan en vooral ook serieus genomen. Zo valt ook CO2-opslag en afvang (CCS) onder de noemer van geo-engineering. En als de inwoners van Barendrecht niet zo stevig hadden geprotesteerd, zou die techniek al worden toegepast in Nederland.

7. Albedo over gletsjers en woestijnen vergroten

Albedo is de term die meestal in de wetenschap wordt gebruikt om het weerkaatsingsvermogen of de reflectiviteit van een object mee aan te geven. Zou de aarde bijvoorbeeld een albedo van 100% hebben, dan wordt 100% van het zonlicht weerkaatst. Het is gemiddeld 35-37%. Ook wolken dragen eraan bij (zie #3), net als andere deeltjes in de atmosfeer (zie #10).

Albedo speelt dus een grote rol in de gemiddelde temperatuur op aarde. Het effect is te vergelijken met het verschil tussen donkere en lichte kleding dragen op een zonnige dag: donkere kleding wordt veel warmer. Het is ook één van de redenen dat het op de polen zou koud is, want het albedo van sneeuw is met gemiddeld 80% erg hoog. En daarnaast is het de reden dat de opwarming van de aarde juist in die regio’s zo funest is. Als er zich namelijk plassen water op het ijs vormen, nemen die veel meer warmte op dan het ijs deed (het albedo van water kan lager dan 10% zijn). Dat doet weer meer plassen ontstaan, en zo ontstaan een zgn. positieve feedback, waarbij het effect zichzelf vergroot.

Het principe wordt op zeer bescheiden schaal toegepast om de daken van woningen meer reflecterend te maken, zodat er onder meer minder airconditioning hoeft te worden gebruikt. Maar dat zet wereldwijd niet zoveel zoden aan de dijk. Eén heel vergaand idee is dan ook om het albedo van de aarde zelf kunstmatig te verhogen. Het voorstel dat in het meeste detail is uitgewerkt betreft een laag plastic over woestijnen. Met een totaal oppervlakte van net iets meer dan vier keer Nederland (170.000 vierkante kilometer) zou dit de effecten van alle CO₂die we sinds de Industriële Revolutie de atmosfeer in hebben gebracht teniet doen.

6. Lens in de ruimte

Er zijn meerdere voorstellen gedaan voor een grote spiegel in de ruimte, als een soort zonnescherm. Professor Angel van de Universiteit van Arizona presenteerde bijvoorbeeld zeer serieus zo’n idee voor de Amerikaanse National Academy of Sciences en won er een onderzoekssubsidie van de NASA mee. Vervolgonderzoek deed prof. Angel echter concluderen dat het 5 biljoen euro zou kosten, en dat dergelijke sommen geld beter aan het echte probleem van de te hoge CO₂-uitstoot besteed konden worden.

Een ander idee lijkt echter wel tamelijk haalbaar, althans financieel gezien. Een enorme lens (1000 km in doorsnede) zou dan op zo’n 1,5 miljoen kilometer van de aarde het zonlicht wat diffuser moeten maken, zoals hieronder is afgebeeld. De lens zou een zgn. Fresnellens worden. Zonder al te veel aandacht aan de specifieke natuurkunde te besteden: zo’n lens vereist met min of meer dezelfde prestaties veel minder materiaal. De lens zou slechts enkele millimeters dik hoeven te zijn. De bedenker van het idee, professor in de natuurkunde annex sciencefictionschrijver Gregory Bedford, schat de kosten op zo’n 20 miljard.

5. Dam in de Beringzee

Voor dit idee is niet eens een kosten-batenanalyse gemaakt. De auteur, de Nederlandse Rolf Schuttenhelm, staat er zelf ook niet achter. Dat is vanwege de enorme onzekerheden die dit plan omgeven. Velen in het vakgebied bestempelen het echter wel als ‘interessant’.

Het idee is dat er een enorme dam komt in de Beringzee. Dat is de relatief smalle (300 kilometer) zeestraat die de Noordpool met de Grote Oceaan verbindt (zie de afbeelding hierboven). Daardoor zou het relatief warme zeewater niet in contact komen met het zee-ijs rond de polen, en het dus ook niet doen smelten. Dat zou een enorm probleem voorkomen, want de stijging van de zeespiegel is één van de grootste en meest waarschijnlijke gevolgen van klimaatverandering.

Evenwel zal de realisatie van dit plan waarschijnlijk nog erg lang op zich laten wachten, want de enorme schaal van de dam is het onbekend wat er gebeurt indien een gehele zeestroming wordt onderbroken, maar de nadelen zouden de voordelen gemakkelijk kunnen overstijgen.

©HenkX, januari 2012
Laatste update: 26 januari 2012

Deel 3 volgt binnenkort. Lees hier alvast het eerste deel!

Reageren?